Punktem uchwytu działania raltegrawiru jest enzym wirusowy - integraza, która odpowiada za połączenieprowirusowego DNA wirusa HIVz ludzkim materiałem genetycznym zainfekowanej komórki (komórki gospodarza). Zahamowanie tego etapu prowadzi do zablokowania możliwości replikacji wirusa HIV. W efekcie dochodzi do zahamowania rozprzestrzeniania infekcji wirusowej.
Raltegrawir jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego i osiąga stężenie maksymalne w ciągu 1,5-3 h w zależności od podanej dawki i częstości dawkowania (szybciej przy podaniu jednorazowo wyższej dawki). Podanie raltegrawiru z posiłkiem wysokotłuszczowym może zwiększać ekspozycję na lek.
Raltegrawir wiąże się w 83% z białkami osocza. U szczurów stwierdzono przenikanie leku przez łożysko. Raltegrawir może przenikać do płynu mózgowo-rdzeniowego, gdzie osiąga stężenia 3-6-krotnie mniejsze w porównaniu zwartościami wolnej frakcji raltegrawiru w osoczu
Raltegrawir jest metabolizowany w wątrobie głównie przy udzialeUDP-glukuronylotransferazy (UGT1A1)na drodzie glukuronidacji doaktywnego glukuronianu raltegrawiru.
Okres półtrwania raltegrawiru wynosi około 9 h. Wydalanie leku odbywa się głównie z kałem (51%), w drugiej kolejności z moczem (32%). W kale występuje głównie w postaci raltegrawiru, a w moczu w postaci raltegrawiru i glukuronianu raltegrawiru.
⚠️ Ostrzeżenia
Terapia raltegrawirem nie powoduje całkowitego wyleczenia zakażenia HIV, a także nie zapobiega przeniesieniu HIV na inne osoby drogą płciową lub przez kontakt z krwią.Ze względu na ryzyko rozwoju oporności na raltegrawir i niepowodzenie terapii, lek należy podawać w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi.Raltegrawir zwiększa ryzyko wystąpienia myśli samobójczych, dlatego należy zachować szczególną ostrożność u osób z depresją i innymi chorobami psychicznymi.Istnieje duże prawdopodobieństwo pogorszenia funkcjonowania wątroby, zwłaszcza u osób z zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie. Brak danych na temat bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku w tej grupie pacjentów.Pojawienie się trudności w poruszaniu, bólu i sztywności stawów wymaga konsultacji z lekarzem w celu wykluczenia martwicy kości. Grupą szczególnie narażoną są osoby długotrwale stosujące terapię przeciwretrowirusową, przyjmujące jednocześnie kortykosteroidy, spożywające alkohol, a także z upośledzoną odpornością i ze zwiększoną masą ciała.Odnotowano przypadki wywołania reakcji zapalnej przez patogeny oportunistyczne (wywołujące zakażenia jedynie u osób z obniżoną odpornością) na skutek rozpoczęcia złożonej terapii przeciwretrowirusowej. Objawy występują głównie w pierwszych tygodniach/miesiącach leczenia. Przykładem jest zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jiroveci i zapalenie siatkówki wywołane wirusem cytomegalii.Istnieje zwiększona predyspozycja do rozwoju chorób autoimmunologicznych, nawet po wielu miesiącach od rozpoczęcia leczenia.Podczas terapii raltegrawirem może dojść do miopatii i rabdomiolizy, dlatego szczególnej ostrożności wymagają pacjenci z predyspozycją do ich wystąpienia oraz osoby, które przebyły w przeszłości tego rodzaju zaburzenia i które stosują leki zwiększające ryzyko ich wystąpienia.Należy natychmiast przerwać stosowanie raltegrawiru w przypadku wystąpienia ciężkich reakcji skórnych i reakcji nadwrażliwości (np. wysypka, ogólne zmęczenie, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, obrzęk twarzy, wzrost aktywności aminotransferaz wątrobowych).
