Asentra

Zespół serotoninowy (SS) lub złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS) W trakcie stosowania leków z grupy SSRI, w tym sertraliny, zgłaszano rozwój potencjalnie zagrażających życiu stanów, takich jak zespół serotoninowy (SS) lub złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS). Ryzyko wystąpienia SS lub NMS podczas stosowania leków z grupy SSRI zwiększa się w przypadku jednoczesnego stosowania innych leków serotoninergicznych (w tym innych serotoninergicznych leków przeciwdepresyjnych, amfetamin, tryptanów), leków zaburzających metabolizm serotoniny (w tym IMAO, np. trihydrat chlorku metylotioniniowego — błękit metylenowy), leków przeciwpsychotycznych, innych antagonistów dopaminy oraz opioidów (w tym buprenorfiny). Pacjentów należy obserwować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych SS lub NMS (patrz punkt 4.3). Zmiana leczenia z innego inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), leku przeciwdepresyjnego lub innego leku przeciwobsesyjnego Dostępne są jedynie ograniczone kontrolowane doświadczenia dotyczące optymalnego czasu zmiany leczenia z innego SSRI, leku przeciwdepresyjnego lub innego leku przeciwobsesyjnego na sertralinę. Szczególna staranność i ostrożność w ocenie lekarskiej są wymagane zwłaszcza przy zmianie z leków długo działających, takich jak fluoksetyna. Inne leki serotoninergiczne, np. tryptofan, fenfluramina i agoniści receptora 5-HT Jednoczesne podawanie sertraliny z innymi lekami zwiększającymi neurotransmisję serotoninergiczną, takimi jak amfetaminy, tryptofan lub fenfluramina bądź agoniści receptora 5-HT, lub z preparatami roślinnymi z dziurawcem zwyczajnym (Hypericum perforatum), jest możliwe jedynie z zachowaniem ostrożności. Ze względu na możliwe interakcje farmakodynamiczne należy ich unikać, kiedy tylko jest to możliwe. Wydłużenie odstępu QTc/torsade de pointes (TdP) Podczas stosowania sertraliny po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano przypadki wydłużenia skorygowanego odstępu QT oraz TdP. Większość przypadków wystąpiła u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia QTc i TdP. Wpływ na wydłużenie QTc potwierdziło szczegółowe badanie odstępu QTc u zdrowych ochotników z istotnie statystycznie dodatnią zależnością między ekspozycją a odpowiedzią. Z tego względu sertralinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QTc, takimi jak choroby serca, hipokaliemia lub hipomagnezemia, wydłużenie odstępu QTc w wywiadzie rodzinnym, bradykardia oraz jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QTc (patrz punkty 4.5 i 5.1). Aktywacja hipomanii lub manii U niewielkiej liczby pacjentów leczonych dostępnymi na rynku lekami przeciwdepresyjnymi i przeciwobsesyjnymi, w tym sertraliną, występowały objawy hipomanii lub manii. Dlatego sertralinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z manią lub hipomanią w wywiadzie. Konieczny jest staranny nadzór lekarza. U pacjentów wchodzących w fazę maniakalną należy odstawić sertralinę. Schizofrenia U pacjentów ze schizofrenią może dojść do nasilenia objawów psychotycznych. Napady drgawkowe W trakcie leczenia sertraliną mogą wystąpić napady drgawkowe: należy unikać podawania sertraliny u pacjentów z niestabilną padaczką, a pacjentów z dobrze kontrolowaną padaczką podczas jej podawania starannie monitorować. W razie wystąpienia u pacjenta napadów padaczkowych leczenie sertraliną należy przerwać. Samobójstwo/myśli samobójcze/próby samobójcze lub pogorszenie kliniczne Depresja jest związana ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zachowań samobójczych). Ryzyko to utrzymuje się aż do momentu klinicznie istotnej remisji. Ponieważ do poprawy może nie dojść w ciągu początkowej fazy leczenia, pacjentów należy uważnie obserwować aż do wystąpienia poprawy. Ogólnym doświadczeniem klinicznym jest, że ryzyko samobójstwa może być zwiększone we wczesnych stadiach leczenia. Także inne zaburzenia psychiczne, w których sertralina jest przepisywana, mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń związanych z samobójstwem. Ponadto stany te mogą współwystępować z zaburzeniem depresyjnym. Podczas leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi należy zatem stosować takie same środki ostrożności jak podczas leczenia pacjentów z zaburzeniem depresyjnym. Pacjenci, u których w wywiadzie przed rozpoczęciem leczenia występowały zdarzenia związane z samobójstwem, lub ci, którzy przed rozpoczęciem leczenia wykazują istotny stopień wyobrażeń samobójczych, mają większe ryzyko myśli samobójczych lub prób samobójczych i muszą być podczas leczenia uważnie obserwowani. Metaanaliza badań klinicznych kontrolowanych placebo prowadzonych u dorosłych z zaburzeniami psychicznymi wykazała w porównaniu z placebo większe ryzyko zachowań samobójczych u młodych dorosłych w wieku do 25 lat leczonych lekami przeciwdepresyjnymi. Pacjentów, a zwłaszcza tych z większym ryzykiem, należy podczas leczenia uważnie obserwować, szczególnie na początku leczenia oraz po zmianie dawkowania. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy uprzedzić o konieczności obserwacji pod kątem jakiegokolwiek pogorszenia stanu, wystąpienia zachowań samobójczych lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian zachowania, a także o tym, że w razie wystąpienia tych objawów muszą oni niezwłocznie zwrócić się o pomoc medyczną. Populacja pediatryczna Sertraliny nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym w wieku 6–17 lat. W badaniach klinicznych zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowania opozycyjne i gniew) były częściej obserwowane u dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi w porównaniu z tymi otrzymującymi placebo. Niemniej jednak, jeżeli na podstawie potrzeby klinicznej podjęto decyzję o leczeniu, pacjent, szczególnie na początku leczenia, powinien być uważnie obserwowany pod kątem wystąpienia objawów samobójczych. Długoterminowe bezpieczeństwo stosowania w zakresie dojrzewania poznawczego, emocjonalnego, fizycznego i pokwitaniowego u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 16 lat oceniano w długoterminowym badaniu obserwacyjnym trwającym 3 lata (patrz punkt 5.1). Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłoszono kilka przypadków spowolnienia wzrostu i opóźnionego rozpoczęcia dojrzewania płciowego. Kliniczne znaczenie i związek przyczynowy pozostają na razie niejasne (patrz punkt 5.3). Lekarz musi obserwować pacjentów pediatrycznych poddawanych długotrwałemu leczeniu pod kątem wystąpienia zmian we wzroście i rozwoju. Nieprawidłowe krwawienie Podczas stosowania SSRI zgłaszano przypadki nieprawidłowych krwawień, w tym krwawień skórnych, takich jak wybroczyny i plamica, oraz innych zaburzeń krwotocznych, np. z przewodu pokarmowego lub narządów rodnych, w tym przypadków krwawień zakończonych zgonem. U pacjentów przyjmujących SSRI, zwłaszcza w skojarzeniu z lekami, o których wiadomo, że wpływają na czynność płytek krwi (np. leki przeciwzakrzepowe, atypowe leki przeciwpsychotyczne i pochodne fenotiazyny, większość trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy i NLPZ), a także u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia w wywiadzie, konieczne jest zachowanie ostrożności (patrz punkt 4.5). SSRI/SNRI mogą zwiększać ryzyko krwotoku poporodowego (patrz punkty 4.6 i 4.8). Hiponatremia W następstwie leczenia SSRI lub SNRI, w tym sertraliną, może wystąpić hiponatremia. W wielu przypadkach hiponatremia jest następstwem zespołu nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH). Zgłaszano przypadki stężenia sodu w surowicy niższego niż 110 mmol/l. Na większe ryzyko rozwoju hiponatremii w następstwie stosowania SSRI lub SNRI narażeni są pacjenci w podeszłym wieku. Również pacjenci przyjmujący leki moczopędne lub pacjenci hipowolemiczni mogą być narażeni na większe ryzyko (patrz Pacjenci w podeszłym wieku). U pacjentów z objawową hiponatremią należy rozważyć przerwanie leczenia i podjęcie odpowiednich działań medycznych. Objawami przedmiotowymi i podmiotowymi hiponatremii są ból głowy, trudności w koncentracji, zaburzenia pamięci, splątanie, osłabienie i niestabilność mogąca prowadzić do upadków. Objawy w cięższych i (lub) ostrych przypadkach obejmowały omamy, omdlenie, napady drgawkowe, śpiączkę, zatrzymanie oddechu i zgon. Objawy z odstawienia obserwowane po zakończeniu leczenia sertraliną Po zakończeniu leczenia często występują objawy z odstawienia, zwłaszcza jeśli leczenie przerwano nagle (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych wśród pacjentów leczonych sertraliną częstość zgłaszanych reakcji z odstawienia wynosiła 23% u pacjentów, którzy przerwali stosowanie sertraliny, w porównaniu z 12% pacjentów kontynuujących leczenie sertraliną. Ryzyko objawów z odstawienia zależy od wielu czynników, takich jak czas trwania i dawka leczenia oraz szybkość zmniejszania dawki. Najczęściej zgłaszanymi reakcjami są zawroty głowy, zaburzenia percepcji zmysłowej (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i (lub) wymioty, drżenie oraz ból głowy. Objawy te mają na ogół łagodne lub umiarkowane nasilenie, jednak u niektórych pacjentów mogą mieć ciężki przebieg. Pojawiają się zwykle w ciągu pierwszych kilku dni po odstawieniu leczenia, jednak zgłaszano również przypadki podobnych objawów po niezamierzonym pominięciu dawki. Objawy te zwykle ustępują samoistnie w ciągu 2 tygodni, jednak u niektórych osób mogą utrzymywać się dłużej (2–3 miesiące lub dłużej). Dlatego podczas przerywania leczenia sertraliną zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, odpowiednio do potrzeb pacjenta, w ciągu kilku tygodni lub miesięcy (patrz punkt 4.2). Akatyzja/niepokój psychoruchowy Stosowanie sertraliny wiązało się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie nieprzyjemnym lub uciążliwym niepokojem i przymusem poruszania się, często z niemożnością spokojnego siedzenia lub stania. Objawy te najprawdopodobniej mogą wystąpić w ciągu pierwszych kilku tygodni leczenia. U pacjentów, u których wystąpią te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe. Zaburzenia czynności wątroby Sertralina jest w dużym stopniu metabolizowana w wątrobie. Badanie farmakokinetyczne z wielokrotnym podawaniem produktu pacjentom z lekką, stabilną marskością wątroby wykazało wydłużony okres półtrwania w fazie eliminacji oraz około trzykrotnie większe wartości pola pod krzywą (AUC) i Cmax w porównaniu ze zdrowymi osobami. Nie obserwowano istotnych różnic w wiązaniu z białkami między obiema grupami. Stosowanie sertraliny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wymaga zatem znacznej ostrożności. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki lub rzadszego dawkowania. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby sertraliny nie należy stosować (patrz punkt 4.2). Zaburzenia czynności nerek Sertralina jest w dużym stopniu metabolizowana, a jej wydalanie w postaci niezmienionej z moczem stanowi mniej istotny szlak eliminacji. W badaniach u pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) lub umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 10–29 ml/min) parametry farmakokinetyczne (AUC0-24 lub Cmax) po podaniu wielokrotnych dawek produktu nie różniły się istotnie od parametrów u osób kontrolnych. Dawki sertraliny nie trzeba dostosowywać w zależności od stopnia zaburzeń czynności nerek. Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku Do badań klinicznych włączono ponad 700 pacjentów w podeszłym wieku (> 65 lat). Rodzaj i częstość działań niepożądanych u pacjentów w podeszłym wieku były podobne jak u pacjentów młodszych. Leki z grupy SSRI lub SNRI, w tym sertralina, wiązano z przypadkami klinicznie istotnej hiponatremii u pacjentów w podeszłym wieku, którzy są narażeni na większe ryzyko wystąpienia tego działania niepożądanego (patrz Hiponatremia w punkcie 4.4). Cukrzyca U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może utrudnić kontrolę glikemii. Może być konieczne dostosowanie dawki insuliny i (lub) doustnych leków przeciwcukrzycowych. Terapia elektrowstrząsowa Nie są dostępne badania kliniczne oceniające ryzyko i korzyści skojarzonego leczenia terapią elektrowstrząsową i sertraliną. Sok grejpfrutowy Nie zaleca się jednoczesnego stosowania sertraliny z sokiem grejpfrutowym (patrz punkt 4.5). Wpływ na wyniki testów moczu U pacjentów przyjmujących sertralinę zgłaszano fałszywie dodatnie wyniki immunologicznych testów moczu na obecność benzodiazepin. Wynika to z niewystarczającej dokładności tych testów. Fałszywie dodatnich wyników testów można się spodziewać przez kilka dni po zakończeniu leczenia sertraliną. W celu odróżnienia sertraliny od benzodiazepin należy zastosować testy potwierdzające, takie jak chromatografia gazowa/spektrometria mas. Jaskra z zamkniętym kątem SSRI, w tym sertralina, mogą wpływać na wielkość źrenicy, co może prowadzić do rozwoju rozszerzenia źrenic. Ten mydriatyczny efekt może zwężać kąt oka, co może skutkować zwiększeniem ciśnienia wewnątrzgałkowego i jaskrą z zamkniętym kątem, zwłaszcza u pacjentów predysponowanych. Sertralinę należy zatem stosować z ostrożnością u pacjentów z jaskrą z zamkniętym kątem i (lub) z jaskrą w wywiadzie. Zaburzenia seksualne Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI)/inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) mogą powodować objawy zaburzeń seksualnych (patrz punkt 4.8). Zgłaszano przypadki długotrwałych zaburzeń seksualnych, w których objawy utrzymywały się także po przerwaniu leczenia SSRI/SNRI. Adjuvin zawiera sód. Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej tabletce, to znaczy, że jest zasadniczo „wolny od sodu”.