Dokładny mechanizm działania butamiratu nie jest znany. Ośrodkowo hamuje odruch kaszlu na poziomie rdzenia przedłużonego. Ponadto wykazuje działanie obwodowe, nieznacznie rozszerzając oskrzela i ułatwiając oddychanie.
Butamirat jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Stężenie maksymalne butamiratu i jego metabolitów w osoczu osiągane jest po około 1,5 godziny po podaniu.
Butamirat w wysokim stopniu wiązany jest z białkami osocza. Jego główny metabolit (kwas 2–fenylomasłowy), wiąże się z białkami osocza w około 90%. Drugi metabolit butamiratu (dietyloaminoetoksyetanol) jest wiązany z białkami osocza w około od 29% do 46%.
Butamirat ulega metabolizmowi w osoczu na drodze hydrolizy do kwasu 2–fenylomasłowego i dietyloaminoetoksyetanolu – meabolity również wykazują działanie hamujące kaszel. Kwas 2-fenylomasłowy w następnym etapie ulega hydroksylacji.
Butamirat i jego metabolity wydalane są przez nerki, głównie sprzężone z kwasem glukuronowym. Średnie okresy półtrwania butamiratu i jego metabolitów (kwasu 2–fenylomasłowego i dietyloaminoetoksyetanolu) wynoszą odpowiednio: 1,7; 24; 2,8 godzin. Nie ma danych dotyczących wpływu zaburzeń pracy nerek i wątroby na właściwości farmakokinetyczne butamiratu.
⚠️ Ostrzeżenia
Butamiratu, bez konsultacji z lekarzem, nie należy stosować dłużej niż tydzień.Butamiratu nie powinno podawać się jednocześnie z lekami o działaniu wykrztuśnym. W takim połączeniu będzie utrudniał odkrztuszenie zwiększonej ilości flegmy i sprzyjał jej zaleganiu.
PillsCard reference image