Crisaborol

Mechanizm działania kryzaborolu polega na ograniczeniu występowania procesów zapalnych w różnych typach komórek, co tłumaczy terapeutyczne działanie kryzaborolu w chorobach zapalnych skóry o podłożu immunologicznym. Hamowanie enzymu fosfodiesterazy przez kryzaborol prowadzi do zwiększenia stężenia cyklicznego adenozynomonofosforanu (cAMP) w komórkach. Wyższy poziom cAMP hamuje szlak NF-κB, który jest czynnikiem transkrypcyjnym przemieszczającym się do jądra komórkowego, gdzie aktywuje geny odpowiedzialne za produkcję cytokin oraz innych mediatorów stanu zapalnego. Zahamowanie jego aktywności zmniejsza uwalnianie prozapalnych mediatorów, takich jak czynnik martwicy nowotworów TNF-α, interleukin (IL-2, IL-4, IL-5) oraz interferonu gamma, które odgrywają istotną rolę w patogenezie łuszczycy i atopowego zapalenia skóry. Substancja czynna w niewielkim stopniu wchłania się przez skórę. Podczas badań klinicznych stan stacjonarny występował po 8 dniach regularnego stosowania. A ekspozycja organizmu na leczenie zwiększała się razem ze wzrostem powierzchni poddanej kuracji. Substancja czynna występuje w osoczu w postaci połączonej z białkami na poziomie 97%. Kryzaborol jest intensywnie metabolizowany do nieaktywnych metabolitów, głównie z udziałem podjednostek CYP3A4 i CYP1A2 cytochromu p450. W wyniku biotransformacji powstają dwa główne metabolity (alkoholowy i kwasowy), które osiągają stan stacjonarny w ciągu około 8 dni stosowania. Metabolity kryzaborolu są eliminowane przez nerki, a około 25% podanej dawki ulegało wchłonięciu i było wydalane głównie z moczem.