Azarga

Brinzolamid obniża ciśnienie wewnątrzgałkowe oka.‍​‍‍‍​‍‍‍‍‍‍‍‍​‍ Należy do grupy leków nazywanych inhibitorami anhydrazy węglanowej.Anhydraza węglanowa jest enzymem, który występuje m.in. w oku. Może on przyczyniać się do zwiększonego wydzielania cieczy wodnistej w oku i zwiększenie transportu jonów sodu  oraz płynów, co zwiększa ciśnienie śródgałkowe. Inhibitory anhydrazy węglanowej hamują działanie tego enzymu. Brinzolamid jest inhibitorem działającym w wyrostkach rzęskowych oka. Brinzolamid wchłania się do krwioobiegu, nawet po miejscowym podaniu do oka.W dużym stopniu wnika do krwinek czerwonych wykazując długi okres półtrwania, który utrzymuje się około 24 tygodni.Większe stężenia brinzolamidu i jego metabolitów uzyskuje się po podaniu doustnym, jednak brinzolamid stosuje się jedynie w podaniu miejscowym do oka. Brinzolamid po podaniu do oka działa na poziomie wyrostków rzęskowych oka. Lek ma powinowactwo do izoenzymu CA-II, który występuje w przeważającej ilości w oku. Brinzolamid po podaniu do oka wchłania się do krążenia ogólnego organizmu i przenika do krwinek czerwonych.W badaniach nad farmakokinetyką brynzolamidu wykazano, że po podaniu doustnym wysycenie w erytrocytach pojawiało się w okresie około 4 tygodni. Stężenia brynzolamidu po podaniu doustnym i miejscowym okazały się podobne. Mniejsze natomiast było stężenie jego metabolitu po podaniu miejscowym. Metabolitem brynzolamidu jest N-dezetylobrynzolamid, który również wykazuje znaczne powinowactwo do anhydrazy węglanowej. Metabolit ten gromadzi się w krwinkach czerwonych krwi.Metabolitami brynzolamidu stwierdzanymi w moczu są N-demetoksypropylowy i O-demetylowy. Występują one w śladowych ilościach. Brinzolamid wydalany jest przede wszystkim przez nerki, co stanowi 60% dawki. W moczu stwierdza się głównie brynzolamid i N-dezetylobrynzolamid, natomiast metabolity  – N-demetosypropylowy oraz O-demetylowy pojawiają się w minimalnych ilościach stanowiących mniej niż 1%. Stężenia metabolitów mogą się zwiększać, dlatego należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.