Zulbex

Rabeprazol jest lekiem hamującym wydzielanie kwasu żołądkowego.​​​‍​​‍​​​​‍​​‍‍ Mechanizm działania związany jest z blokowaniem aktywności ATP–azy wodorowo–potasowej. Szybkość, z jaką substancja hamuje pompę protonową, zależna jest od zdolności do gromadzenia się rabeprazolu w kanaliku wydzielniczym komórki okładzinowej żołądka. Jako słaba zasada substancja wchłania się bardzo szybko. Rabeprazol jest przekształcany do postaci czynnego sulfenamidu w wyniku przyłączenie protonu, a następnie reakcji z dostępnymi resztami cysteinowymi pompy protonowej. Rabeprazol nie jest trwały w środowisku kwaśnym. W jelitach wchłania się szybko, a maksymalne stężenie w osoczu  (po podaniu dawki 20 mg) występuje po około 3,5 godzinach. Całkowita dostępność biologiczna doustnej dawki 20 mg (w porównaniu do podania dożylnego) wynosi około 52%. Wynika to ze znacznego efektu metabolizmu pierwszego przejścia. Pokarm i pora dnia nie mają wpływu na wchłanianie rabeprazolu. Rabeprazol wiąże się w około 97% z białkami osocza u ludzi. Rabeprazol jest metabolizowany w wątrobie przez układ enzymów cytochromu P450 (CYP2C19 oraz CYP3A4). Główne metabolity osoczowe to tioeter i kwas karboksylowy. W mniejszych stężeniach występują: sulfon, demetylotioeter i sprzężony kwas merkaptomoczowy. Metabolit demetylowy wykazuje niewielką aktywność farmakologiczną i nie występuje w osoczu. Okres półtrwania rabeprazolu wynosi około 1 godziny. Całkowity klirens w organizmie szacuje się na około 283 ml/min. Wydalanie metabolitów odbywa się głównie z moczem (około 90%), w drugiej kolejności z kałem.