Galkanezumab

Badania prowadzone od 1985 roku sugerują, że białko związane z genem kalcytoniny (CGRP) odgrywa znaczącą rolę w patofizjologii migreny. Wykazano, że poziom CGRP znacząco wzrasta podczas ostrych napadów migreny, normalizuje się natomiast po zastosowaniu leków przeciwmigrenowych.  Galkanezumab jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym, które wiąże się wybiórczo z CGRP, w wyniku czego uniemożliwia jego biologiczne działanie i zapobiega pojawianiu się napadów migreny. Po podaniu podskórnym, galkanezumab osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 5 dniach. Miejsce wstrzyknięcia nie wpływa istotnie na poziom wchłaniania leku. W badaniach wykazano, że pozorna objętość dystrybucji galkanezumabu wynosi 7,3 l. Brak natomiast danych na temat stopnia wiązania substancji z białkami. Galkanezumab, jako przeciwciało monoklonalne, po wstrzyknięciu ulega proteolizie, w wyniku czego powstają małe peptydy oraz aminokwasy. Substancja nie jest metabolizowana przez enzymy cytochromu P450 co sprawia, że interakcje z innymi lekami są mało prawdopodobne. Uważa się, że galkanezumab, jako przeciwciało monoklonalne, nie jest wydalany drogą wątrobową, nerkową i żółciową. Przypuszcza się, że substancja jest usuwana z organizmu głównie w mechanizmie katabolizmu wewnątrzkomórkowego.