Te informacje mają charakter wyłącznie edukacyjny. Nie stanowią porady medycznej. Zawsze konsultuj się z wykwalifikowanym pracownikiem służby zdrowia.
Gancyklowir — Opis, Dawkowanie, Działania niepożądane | PillsCard
OTC
Gancyklowir
gancyklowiru
INN: Gancyklowir
Zaktualizowano: 2026-04-10
Dostępny w:
🇩🇪🇬🇧🇫🇷🇵🇱
Postać
gancyklowiru
Dawkowanie
—
Droga podania
—
Przechowywanie
—
O produkcie
Źródło
Opinie uzytkownikow
Opinie odzwierciedlaja osobiste doswiadczenia i nie stanowia porady medycznej. Zawsze konsultuj sie z lekarzem.
DOZ
Gancyklowir zaliczany jest to leków przeciwwirusowych hamujących replikację wirusów głównie z rodziny Herpes. Jest on otrzymywany syntetycznie. Pod względem budowy chemicznej jest analogiem 2-deoksyguanozyny. Wykazano, że substancja czynna jest pomocna w zwalczaniu głównie wirusa cytomegalii. Wrażliwość na gancyklowir wykazują także wirusy opryszczki zwykłej (typ 1,2) ponadto wirus Epsteina-Barr, wirus zapalenia wątroby (typ B) oraz wirus opryszczki (typ 6,7,8).Mechanizm działania gancyklowiru polega na hamowaniu replikacji wirusa. Proces ten zaczyna się od fosforylacji przy udziale kinazy tymidynowej do produktu jakim jest monofosforan gancyklowiru. Następnie substrat monofosforan gancyklowiru przekształcany jest za pomocą kilkunastu kinaz białkowych do difosforanu i ostatecznie do trifosforanu. Powstały wówczas trifosforan gancyklowiru zatrzymuje replikację DNA odpowiedniego wirusa. Pierwszy z mechanizmów działania gancyklowiru polega na wbudowywaniu do DNA wirusa trifosforanu gancyklowiru, skutkiem tego jest hamowanie dalszego wydłużania łańcucha DNA wirusa. Drugim mechanizmem działania jest kompetencyjne hamowanie wbudowywania trifosforanu deoksyguanozyny, które przebiega z udziałem polimerazy DNA, bezpośrednio do łańcucha DNA odpowiedniego dla danego wirusa. Gancyklowir skuteczniej hamuje wirusową polimerazę DNA niż polimerazę komórkową.
Gancyklowir w przypadku podania doustnego jest bardzo słabo wchłaniany. Na rynku polskim nie stosuje się tego typu preparatów. Biodostępność na czczo wynosi około 5%, w przypadku podania preparatu doustnie z pokarmem biodostępność zwiększa się do 6-9%. Podanie substancji czynnej z tłustym posiłkiem zwiększa dostępność do nawet 30%. W Polsce stosowany jest preparat, który podawany jest bezpośrednio dożylnie, w ten sposób omijamy wchłanianie gancyklowiru.
Wiązanie gancyklowiru z białkami osocza wynosi około 1-2%. Objętość dystrybucji dla gancyklowiru w stanie równowagi wynoszą 0,54-0,87 litra na kilogram masy ciała. Zaobserwowano również, że gancyklowir może przenikać do płynu rdzeniowo-mózgowego, które waha się od 24 do 67% stężenia, które znajduję się w osoczu.
Gancyklowir praktycznie w ogóle nie jest metabolizowany.
Badania przeprowadzone na pacjentach dowodzą, że główną drogą eliminacji substancji czynnej są nerki. Stąd gancyklowir wydalany jest wraz z moczem, w postaci niezmienionej.
⚠️ Ostrzeżenia
Należy zachować ostrożność podczas stosowania gancyklowiru z substancjami podobnymi pod względem budowy chemicznej tj. acyklowir, pencyklowir oraz proleków takich jak walacyklowir i famcyklowir. Stosowane jednocześnie tych substancji może powodować wystąpienie reakcji krzyżowej na wymienione wyżej substancje.Badania na zwierzętach wykazały, że gancyklowir działa w sposób mutagenny, karcynogeny oraz teratogenny na płodność. Stąd też należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia takich działań niepożądanych u ludzi. Potencjalne stosowanie preparatu może powodować u płodu wady wrodzone oraz powodować różnego rodzaju nowotwory. Rozsądnym rozwiązaniem jest informowanie pacjentów o konieczności stosowania antykoncepcji. Kobiety należy poinformować o zastosowaniu skutecznej metody antykoncepcyjnej podczas trwania leczenia oraz po okresie leczenia, co najmniej do 30 dni po jego zakończeniu. Natomiast mężczyźni powinni zastosować mechaniczną antykoncepcję podczas leczenia preparatem i po jego zakończeniu przez okres przynajmniej 90 dni.Jednoczesne stosowanie dodanozyny oraz gancyklowiru może powodować zwiększone ryzyko wystąpienia toksycznego działania dydanozyny, ze względu na podwyższone stężenie tego leku w osoczu. Ponadto równoczesne podawanie substancji macierzystej wraz z probenecydem może powodować wzrost stężenia gancyklowiru we krwi, ze względu na zmniejszony klirens nerkowy podanej substancji. Należy zatem dokładnie kontrolować stężenie gancyklowiru w osoczu.Stosowanie leku u dzieci i młodzieży może powodować również działanie toksyczne na przyszłą reprodukcję. Przed zastosowanym leczeniem należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka zastosowanego leku, którą podejmuje lekarz prowadzący.Badania wskazują, że stosowanie gancyklowiru u dzieci poniżej 12 roku życia może zwiększać ryzyko wystąpienia u nich neutropenii. Natomiast u noworodków i niemowląt należy stale monitorować morfologię krwi pod kątem wystąpienia cytopenii.W przypadku stosowania preparatu u osób z zaburzeniem czynności nerek, powinno się rozważyć zmniejszenie dawki terapeutycznej ze względu na możliwość toksycznego działania leku na ten narząd, w szczególności wstąpienia toksyczności hematologicznej. Pacjenci z zaburzeniami pracy nerek powinni, na polecenie lekarza, kontrolować parametry hematologiczne. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku, ze względu na prawdopodobnie gorszą pracę nerek.Stosowanie gancyklowiru może generować takie działania niepożądane jak ciężka leukopenia, niedokrwistość małopłytkowa, pancytopenia, niewydolność szpiku oraz neutropenia. W związku z tym, należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów, u których występuje niedobór krwinek oraz u osób poddawanych radioterapii. Lekarz prowadzący powinien zalecić pełne kontrolowanie całej morfologii krwi podczas całej terapii. W szczególności noworodków oraz niemowląt, u których zalecane jest również kontrolowanie parametrów hematologicznych. Jeżeli występują ciężkie postacie leukopenii, małopłytkowości, niedokrwistości czy tez neutropenii należy wziąć pod uwagę zastosowanie krwiotwórczych czynników wzrostu, bądź zaprzestanie leczenia gancyklowirem i w miarę możliwości użycie alternatywnego leczenia.Pancytopenia jest to niedobór elementów morfotycznych krwi takich jak trombocyty, leukocyty oraz erytrocyty.Leukopenia polega na obniżeniu ilości leukocytów występujących we krwi obwodowej.