Iksekizumab

Iksekizumab to przeciwciało monoklonalne, które należy do podklasy 4 immunoglobulin G (IgG4). Z wysokim powinowactwem i swoistością wiąże się z interleukiną 17A. Podwyższone stężenie tej interleukiny odgrywa rolę w patogenezie łuszczycy, łuszczycowego zapalenia stawów i spondyloartropatii osiowej. Hamowanie tego działania wynika z neutralizacji interleukiny 17A przez iksekizumab. Substancja nie wiąże się z ligandami takimi jak interleukina 17B, 17C, 17D, 17E lub 17F. Średnia biodostępność substancji po podaniu podskórnym wynosi od 54% do 90%. Średnie maksymalne stężenie iksekizumabu w osoczu po podaniu dawki 160 mg wynosi około 19,9 µg/ml. Analiza farmakokinetyczna populacji pozwoliła ustalić, że średnia całkowita objętość dystrybucji iksekizumabu w stanie stacjonarnym wynosi 7,11 L. Przewiduje się, że iksekizumab – będący przeciwciałem monoklonalnym – podobnie jak endogenne immunoglobuliny, będzie rozkładany w szlakach katabolicznych do peptydów i aminokwasów. Średnia wartość klirensu w surowicy krwi wynosi 0,016 L/h. Średni czas półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 13 dni u pacjentów z łuszczyca plackowatą.