Insulina Lispro

Insulina lispro umożliwia transport glukozy we krwi do tkanki tłuszczowej i mięśniowej, a także reguluje produkcję glukozy w wątrobie.‍‍‍‍‍‍​​​‍​​​​​​ Mechanizm działania polega na translokacji transportera glukozowego GLUT4 z cytoplazmy do błony komórkowej. Wówczas wzrasta dokomórkowy transport glukozy. W ośrodkowym układzie nerwowym transport ten jest niezależny od insuliny. Uczestniczy w nim transporter GLUT1, który nie podlega regulacji insulinowej.Insulina lispro działa również anabolicznie w mięśniach, powodując wzrost wychwytu aminokwasów, produkcji białek, syntezy oraz magazynowania glikogenu oraz produkcji ATP (adenozyno–5–trifosforanu). W tkance tłuszczowej zwiększa ekspresję lipazy lipoproteinowej. Wspomaga to hydrolizę lipoprotein i ich regenerację wewnątrz adipocytów (nagromadzenie tkanki tłuszczowej). Z kolei w wątrobie sprzyja fosforylacji glukozy. Powoduje to zatrzymanie jej w hepatocytach i zmagazynowanie w postaci glikogenu. Insulina lispro podana podskórnie wchłania się szybko (początek działania po 15 minutach) i osiąga największe stężenie we krwi po 30–70 minutach. Czas działania substancji od 2 do 5 godzin. Insulina jest wydzielana do krążenia w procesie egzocytozy stymulowanej jonami wapnia. Następnie wiąże się ze specyficznymi receptorami. Przekazanie sygnału do wnętrza komórki aktywuje kinazę 3–fosfatydyloinozytolu. Prowadzi to do nagromadzenia trifosforanu fosfatydyloinozytolu (IP3)i aktywacji kinazy Akt. Metabolizm insuliny lispro przebiega podobnie do rozpadu insuliny ludzkiej. Insulina lispro jest przesączana przez kłębuszki nerkowe i prawie w całości resorbowana w cewce krętej bliższej. Tam podlega rozkładowi w ponad 50%. Pozostała część jest rozkładana w wątrobie i mięśniach. Do moczu przenika zaledwie 2% insuliny przesączonej w kłębuszkach.