Kanagliflozyna

Skuteczność terapii kanagliflozyną jest zależna od czynności nerek pacjenta, co wynika z mechanizmu działania SGLT2.​‍​​​​​‍​‍‍‍‍​‍‍ W umiarkowanym zaburzeniu czynności nerek efekt terapeutyczny kanagliflozyny jest ograniczony, a w przypadku ciężkich zaburzeń lek jest praktycznie nieskuteczny. Zakłócenia w funkcjonowaniu nerek  sprzyjają wystąpieniu działań niepożądanych leku takich jak nadmierna utraty płynów, zwiększenie wartości stężenia potasu, kreatyniny w osoczu oraz stężenia azotu mocznikowego we krwi. Przed rozpoczęciem stosowania leku zaleca się przeprowadzenie badań kontrolnych czynności nerek i ich okresową kontynuację przynajmniej raz w roku. Parametry obrazujące czynność nerek mogą ulec zmianie podczas stosowania kanagliflozyny, jednakże po pewnym czasie (okres kilku tygodni) powinny się ustabilizować.Ze względu na swój mechanizm działania (zwiększenie wydzielania glukozy z moczem), kanagliflozyna może powodować diurezę osmotyczną. Prowadzi to do zmniejszenia objętości wewnątrznaczyniowej oraz spadku ciśnienia tętniczego krwi. Należy więc zachować ostrożność u pacjentów, u których obniżenie ciśnienia może stanowić szczególne ryzyko tj. pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi w wywiadzie, pacjenci leczeni lekami przeciwnadciśnieniowymi z niedociśnieniem w wywiadzie, pacjenci stosujący diuretyki bądź też osoby w wieku powyżej 65 lat.Należy zwrócić szczególną uwagę na nadmierne utraty płynów przez pacjentów np. w przebiegu chorób żołądka i jelit. W takich przypadkach należy kontrolować stan wolemii u pacjentów (prowadzić pomiary ciśnienia tętniczego, badania fizykalne oraz monitorować czynność nerek), oraz poziom elektrolitów we krwi. W przypadku wystąpienia hipowolemii należy rozważyć przerwanie podawania kanagliflozyny do czasu wyrównania stanu pacjenta z jednoczesnym monitorowaniem stężenia glukozy we krwi.Lek zwiększa ryzyko amputacji kończyn dolnych, choć nie wyjaśniono dokładnego mechanizmu tego działania. Podczas przyjmowania kanagliflozyny ważne jest wypijanie odpowiedniej ilości płynów w celu uniknięcia odwodnienia oraz dbałość o stopy (specjalistyczne kremy, wygodne obuwie).  W razie wystąpienia martwicy skóry bądź owrzodzeń kończyn dolnych powinno się rozważyć przerwanie terapii lekiem.Dotychczas zgłaszano bardzo rzadkie przypadki wystąpienia cukrzycowej kwasicy ketonowej podczas stosowania kanagliflozyny. Wydaje się iż umiarkowane bądź ciężkie stany niewydolności nerek zwiększają ryzyko wystąpienia tego stanu. Należy zachować ostrożność podczas wystąpienia niespecyficznych objawów kwasicy takich jak jadłowstręt, nudności, wymioty, ból brzucha, nadmierne zmęczenie, senność, stany splątania, zaburzenia oddychania. Pacjenci z kwasicą ketonową często odczuwają zwiększone pragnienie. Należy przerwać podawanie kanagliflozyny przy rozpoznaniu bądź też podejrzeniu kwasicy cukrzycowej. Ustalono, że zwiększone ryzyko0 cukrzycowej kwasicy ketonowej dotyczy pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym, nadużywających alkoholu, z przypadkiem kwasicy ketonowej w wywiadzie oraz u osób cierpiących nacukrzycę autoimmunologiczną dorosłych oraz/lub osób z zapaleniem trzustki.Kanagliflozyna sprzyja występowaniu zakażeń grzybiczych narządów rodnych kobiet (kandydoza sromu i pochwy) oraz mężczyzn (zapalenie żołędzioraz napletkaprącia). Zwykle objawy kandydozy ustępują po zastosowaniu miejscowych leków przeciwgrzybiczych.Zwiększona wartość hematokrytu przed rozpoczęciem terapii kanagliflozyną stanowi wskazanie do częstej kontroli tego parametru u osób przyjmujących lek.