Kanrenoinian potasu

Lek działa przez blokowanie wiązania się aldosteronu z jego receptorem, dzięki temu zmniejsza wytwarzanie białek warunkowane przez aldosteron, co z kolei przeciwdziała podstawowemu działaniu aldosteronu tj.​‍​​​​​‍​‍‍‍‍​‍‍ wchłanianiu zwrotnemu sodu i wydalaniu jonów potasu. Lek wykazuje swoje właściwości tylko w obecności endogennego lub egzogennego aldosteronu i jego działanie może być zahamowane przez zwiększające się stężenie aldosteronu. W dawkach terapeutycznych nie zmniejsza syntezy ani wydzielania aldosteronu. Hamuje jego syntezę dopiero w bardzo dużych dawkach. Kanrenoinian potasu nasila wydalanie sodu i chlorków, w niewielkim zaś stopniu zwiększa wydalanie wapnia. Hamuje natomiast wydalanie jonów amonowych, magnezowych i potasowych, powodując alkalizację moczu. Podawany w monoterapii wykazuje nieznaczne działanie moczopędne, które ulega zwiększeniu pod wpływem jednocześnie podawanych diuretyków pętlowych lub tiazydowych. Lek w około 98 % wiąże się z białkami osocza. Sól potasowa kwasu kanrenowego jest metabolizowana do kanrenonu. Kanrenoinian i kwas kanrenonowy są wydalane przez wątrobę i nerki.