Karfilzomib

W czasie terapii substancją czynną konieczne jest odpowiednie nawodnienie chorego.Stosowanie karfilzomibu związane jest z występowaniem działania niepożądanego jakim jest nadciśnienie tętnicze.‍‍‍‍‍‍​​​‍​​​​​​ Zaleca się regularną kontrolę chorego pod tym kątem.Substancja czynna może mieć toksyczny wpływ na układ oddechowy oraz powodować nadciśnienie płucne. Jeśli u chorego wystąpią objawy ze strony układu oddechowego (na przykład duszność), należy przerwać leczenie.Przyjmowanie karfilzomibu wiąże się z podwyższonym ryzykiem wystąpienia lub nasilenia niewydolności serca (zwłaszcza w populacji osób powyżej 75 roku życia oraz osób pochodzenia azjatyckiego). Zaleca się przeprowadzenie z chorym dokładnego wywiadu, w kierunku występowania czynników, które mogą mieć wpływ na rozwój chorób sercowo-naczyniowych.U pacjentów, u których zastosowano substancję czynną, były przypadki występowania ostrej niewydolności nerek, zespołu rozpadu guza oraz krwotoku, małopłytkowości i chorób zakrzepowo–zatorowych. Zaleca się, aby pacjenci zwracali uwagę na dodatkowo występujące objawy, mogące sugerować występowanie powyższych schorzeń.Ze względu na hepatotoksyczność substancji czynnej zaleca się okresowe badania aktywności enzymów wątrobowych oraz stężenia bilirubiny.Ze względu na to, że w wyniku stosowania  karfilzomibu, u niektórych pacjentów obserwowano reaktywacje zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B, zaleca się przed rozpoczęciem leczenia wykonywanie pod tym kątem badań przesiewowych.Wśród pacjentów stosujących substancję czynną były stwierdzane przypadki: mikroangiopatii zakrzepowej, zespołu odwracalnej tylnej encefalopatii oraz postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii. Nie wiadomo, czy u tych chorych powinno się wznawiać leczenie.