Kaspofungina

Podczas podawania kaspofunginy w infuzjach dożylnych stan pacjenta powinien być monitorowany z uwagi na ryzyko wystąpienia anafilaksji.‍​‍‍‍​‍‍‍‍‍‍‍‍​‍ Jednoczesne stosowanie z cyklosporyną może wywołać przejściowe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT). U pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby może być niezbędne zmniejszenie stosowanych dawek kaspofunginy. Czynności wątroby powinny być w takich przypadkach ściśle monitorowane. U pacjentów z alergicznymi reakcjami skórnymi w wywiadzie kaspofungina powinna być stosowana ostrożnie. Przygotowane roztwory do infuzji optymalnie powinny zostać zużyte natychmiast ze względów mikrobiologicznych. Ich trwałość w temperaturze pokojowej lub lodówkowej to 48 godzin. Koncentraty przyrządzone z proszku zachowują trwałość przez 1 dobę.Kaspofungina nie jest inhibitorem żadnego enzymu cytochromu P450, nie jest substratem glikoproteiny P. Wykazuje interakcje z cyklosporyną, zwiększając swoje stężenie w osoczu na skutek zmniejszonego jej wychwytywania przez wątrobę, natomiast stężenie cyklosporyny się nie zmienia. Należy monitorować parametry biochemiczne wątroby podczas łączenia tych dwóch substancji. Nieznacznie zmniejsza stężenie takrolimusu we krwi, należy monitorować jego stężenie i ewentualnie dobrać na nowo jego dawkę. Ryfampicyna, szczególnie na początku leczenia, znacznie zwiększa stężenie kaspofunginy w osoczu, po dwóch tygodniach dochodzi do obniżenia jej stężenia prawdopodobnie na skutek hamowania, w początkowym okresie, następnie indukcji białek transportowych.