Klofarabina

Podczas leczenia z wykorzystaniem klofarabiny może dojść do wystąpienia stanu zapalnego jelit.​‍​​​​​‍​‍‍‍‍​‍‍ Przyczyną zapalenia jelit mogą być enterotoksyny produkowane przezClostridium difficile.Stany zapalne jelit mogą skutkować wystąpieniem poważnych powikłań prowadzących do zgonu (perforacje, posocznica, martwica tkanek).Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania klofarabiny u pacjentów cierpiących na lekką lub umiarkowaną postać niewydolności wątroby. Substancja czynna może wykazywać działanie hepototoksyczne prowadząc do pogorszenia czynności tego narządu. Zaleca się unikanie łączenia klofarabiny z lekami o udowodnionym toksycznym wpływie na komórki wątroby.Wzrost ryzyka niewydolności wątroby występuje po leczeniu skojarzonym uwzględniającym jednoczesne stosowanie cyklofosfamidu, etopozydu oraz wykonanie przeszczepu macierzystych komórek krwiotwórczych. W grupie pacjentów poddanych politerapii odnotowano przypadki choroby zarostowej żył wątrobowych prowadzącej w niektórych przypadkach do zgonu.W trakcie kuracji klofarabiną zalecane jest zachowanie ostrożności w przypadku współistniejącej lekkiej lub umiarkowanej niewydolności nerek.Badania potwierdziły ryzyko kumulacji leku u pacjentów ze obniżonym klirensem kreatyniny. Dawka substancji czynnej może wymagać dostosowania u pacjentów cierpiących na umiarkowane upośledzenie czynności nerek. Ciężka lub ostra niewydolność nerek w trakcie leczenia klofarabiną została odnotowana jako następstwo infekcji, rozpadu guza litego oraz posocznicy.Nie zaleca się przyjmowania leków potencjalnie nefrotoksycznych podczas terapii klofarabiną. Zaliczamy do nich niesteroidowe leki przeciwzapalne, antybiotyki z grupy aminoglikozydów, cyklosporynę, takrolimus, acyklowir, pochodne platyny walgancyklowir i foskarnet.Konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności podczas stosowania klofarabiny u pacjentów stale przyjmujących leki wpływające na pracę mięśnia sercowego oraz wartość ciśnienia tętniczego.W trakcie chemioterapii wykorzystującej substancję czynną zalecane jest regularne monitorowanie czynności nerek i wątroby, badanie ciśnienia tętniczego oraz wykonywanie pełnej morfologii krwi. Rekomendowana jest również kontrola masy ciała przed i po zakończeniu cyklu, a także obserwowanie funkcji oddechowych pacjenta i monitorowanie równowagi płynów.Podczas stosowania leku istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia nudności, wymiotów oraz biegunki. Zalecane jest zachowanie szczególnej ostrożności i monitorowanie stopnia odwodnienia pacjenta podczas terapii.Przyjmowanie klofarabiny razem z innymi substancjami leczniczymi może zwiększać ryzyko toksycznego wpływu na komórki wątroby, supresji szpiku kostnego oraz podatności na infekcje.W trakcie kuracji klofarabiną istnieje ryzyko wystąpienia zespołu  uogólnionej reakcji zapalnej (SIRS), zespołu przesączania włośniczek lub poważnego upośledzenia czynności narządów wywołanego reakcją zapalną. Może to być bezpośrednio związane z rozpadem guza.W celu ograniczenia działań niepożądanych związanych z chemioterapią należy zapobiegawczo podać hydrokortyzon lub allopurynol. Zaleca się również podawanie płynów drogą dożylną przez cały pięciodniowy okres przyjmowania klofarabiny.Pojawienie się objawów SIRS lub znacznego upośledzenia pracy narządów jest czynnikiem wymuszającym przerwanie terapii. Terapię należy wstrzymać w przypadku wystąpienia zmniejszonego ciśnienia tętniczego w ciągu pięciu dni od infuzji.Klofarabina może spowodować wystąpienie ciężkich reakcji nadwrażliwości takich jak:zespół Stevensa–Johnsona;zespół TEN (toksyczne martwicze oddzielenie się naskórka);złuszczająca lub pęcherzykowa wysypka.Podczas terapii klofarabiną należy spodziewać się zahamowania czynności szpiku kostnego. Prawidłowa funkcja szpiku powinna powrócić przed kolejnym podaniem substancji leczniczej.U niektórych pacjentów może wystąpić ciężka supresja szpiku kostnego prowadząca do małopłytkowości, niedokrwistości i neutropenii.Spadek ilości płytek krwi jest przyczyną krwotoków wewnętrznych.Zmniejszenie ilości neutrofilów w osoczu może prowadzić do spadku odporności pacjenta, a w skrajnych przypadkach do ciężkiej posocznicy kończącej się zgonem.