Kobimetynib

Przed rozpoczęciem leczenia, u chorego należy potwierdzić obecność mutacji BRAF V600 w komórkach nowotworowych.Uważa się, że jeżeli u pacjentów, którzy byli uprzednio poddani leczeniu związkami należącymi do inhibitorów BRAF doszło do progresji choroby, terapia kobimetynibem w połączeniu z wemurafenibem może okazać się mniej skuteczna.Nie oszacowano bezpieczeństwa stosowania leku łącznie z wemurafenibem u pacjentów z czerniakiem (z mutacją BRAF), u których doszło do przerzutu do mózgu.Podczas terapii związkiem mogą wystąpić zaburzenia krzepnięcia, w tym duże zdarzenia krwotoczne.​‍​​​​​‍​‍‍‍‍​‍‍ Ryzyko pojawienia się powyższych działań niepożądanych wzrasta u pacjentów przyjmujących leki przeciwpłytkowe oraz przeciwzakrzepowe. Należy zachować ostrożność podając kobimetynib tej grupie osób.W trakcie terapii może dojść do rozwoju retinopatii surowiczej. Zwykle wystąpienie tego powikłania obserwowane jest po około miesiąca od rozpoczęcia leczenia. Na każdej wizycie kontrolnej pacjent powinien mieć przeprowadzone badania wzroku, jeśli chory skarży się na pogorszenie widzenia, należy natychmiast przeprowadzić diagnostykę oka. Zmniejszenie dawki leku lub wstrzymanie bądź przerwanie leczenia po stwierdzeniu pojawienia się retinopatii, pozwala na opanowanie objawów tego działania niepożądanego.Stosowanie kobimetynibu wiąże się ze zmniejszeniem frakcji wyrzutowej serca. Przy czym działanie to było zwykle obserwowane między 4, a 13 miesiącem od rozpoczęcia leczenia. Wszyscy pacjenci przed przystąpieniem do zażywania związku, a także po miesiącu oraz kwartale terapii, muszą mieć wykonany pomiar frakcji wyrzutowej serca. Należy zachować ostrożność w trakcie leczenia osób z już obniżonym powyższym parametrem sercowym. Jeśli w trakcie leczenia kobimetynibem dojdzie do znacznego zmniejszenia frakcji wyrzutowej, terapię należy wstrzymać przerwać lub zastosować niższe dawki leku. Po zmniejszeniu dawki pacjenci również powinni mieć kontrolowane wartości frakcji wyrzutowej serca.Podczas podawania kobimetynibu łącznie z werumafenibem mogą wystąpić zaburzenia pracy wątroby. U pacjentów obserwowano wzrost stężenia aminotransferazy asparaginianowej oraz alaninowej, jak również fosfatazy zasadowej. Wszystkie osoby przed rozpoczęciem leczenia związkiem oraz w jego trakcie (przynajmniej raz w miesiącu) powinny mieć wykonywane badania powyższych parametrów oceniających czynność wątroby. Jeśli w trakcie stosowania substancji dojdzie do nasilonej toksyczności związku względem wątroby, dawkę leku należy zmniejszyć lub wstrzymać jej podanie. W przypadku pojawienia się ciężkich uszkodzeń wątroby terapię trzeba przerwać.W trakcie terapii lekiem, istnieje ryzyko rozwoju rabdomiolizy. Przed rozpoczęciem leczenia każdy pacjent powinien mieć oznaczone stężenie kreatyniny oraz aktywność CPK. Badania te należy wykonywać okresowo również przez cały okres podawania kobimetynibu. Jeśli powyższe parametry wzrosną do wartości mogącej świadczyć o toksycznym wpływie na mięśnie lub rabdomiolizie, po ocenie przedmiotowych i podmiotowych objawów u pacjenta, dawki związku powinny być zmniejszone lub podawanie kobimetynibu należy wstrzymać bądź przerwać.Jeśli podczas podawania substancji pojawią się ciężka biegunka, w zależności od jej ciężkości leczenie należy czasowo przerwać i wdrożyć leczenie podtrzymujące. W przypadku powtórnego wystąpienia biegunki, stosowane dawki leku powinny być zmniejszone.Kobimetynib jest metabolizowany przez CYP3A4. W związku z możliwymi zmianami w farmakokinetyce leku, a w konsekwencji z nasilenie jego toksyczności lub osłabienia skuteczności klinicznej, należy unikać jego podawania z silnymi induktorami/ inhibitorami powyższego enzymu. Jeśli takie połączenie lekowe jest konieczne, stan ogólny pacjenta musi być wnikliwie monitorowany.Lek może powodować wydłużenie odcinka QT. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami rytmu oraz stosujących inne związki działające proarytmicznie.