Lonapegsomatropina

Lonapegsomatropina nie jest zalecana jako długoterminowe leczenie u dzieci, które nie osiągają wzrostu z powodu potwierdzonego genetycznie zespołu Pradera-Williego, chyba że występują u nich również potwierdzone niedobory hormonu wzrostu.‍‍‍‍‍‍​​​‍​​​​​​ Ze względu na brak badań dotyczących działania lonapegsomatropiny u dzieci z zespołem Pradera-Williego, wykorzystanie tej substancji czynnej w terapii pacjentów cierpiących na tę jednostkę chorobową nie jest wskazane. W literaturze można spotkać się z doniesieniami o nagłych zgonach podczas stosowania leku u pacjentów z jednym z czynników ryzyka, do których zaliczano znaczną otyłość, bezdech senny, a także wcześniejszą niedrożność lub infekcję dróg oddechowych.Podczas leczenia lonapegsomatropiną zaobserwowano niewielki wzrost ryzyka pojawienia się kolejnego nowotworu w grupie pacjentów cierpiących na nowotwory w dzieciństwie. Zalecana jest rutynowa kontrola pacjentów onkologicznych.Pacjenci diabetologiczni powinni zachować ostrożność podczas leczenia lonapegsomatropiną. Lek może zmniejszać tolerancję glukozy oraz wrażliwość na insulinę. Podczas terapii może wystąpić konieczność dostosowania leczenia przeciwcukrzycowego.Jednoczesne przyjmowanie estrogenów oraz lonapegsomatropiny może wiązać się z koniecznością dostosowania dawki leku, ze względu na wahania poziomu hormonu wzrostu we krwi podczas jednoczesnej terapii estrogenowej.Przeprowadzone badania potwierdziły zwiększenie śmiertelności u pacjentów w ciężkim stanie (wypadki, operacje na jamie brzusznej lub mięśniu sercowym). W przypadku pacjentów, u których występuje podobny poważny stan krytyczny, powinno się rozważyć możliwe zalety związane z zastosowaniem lonapegsomatropiny w porównaniu do ewentualnego ryzyka.U niektórych pacjentów, w trakcie przyjmowania leku, wykryto białaczkę. Nie potwierdzono jednak wpływu leku na zwiększenie częstości występowania choroby.Zalecane jest monitorowanie czynności gruczołu tarczowego u osób przyjmujących lonapegsomatropinę. Niedoczynność tarczycy może zmniejszać efekt terapeutyczny związany ze stosowaniem leku. W przypadku pojawienia się niedoczynności tarczycy konieczne może być wdrożenie odpowiedniej terapii.W trakcie terapii lonapegsomatropiną część pacjentów wykształca przeciwciała skierowane przeciwko cząsteczce leku, które prawdopodobnie nie wpływają na terapię. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie można rozważyć sprawdzenie obecności przeciwciał skierowanych przeciwko lonapegsomatropinie.Ze względu na prawdopodobieństwo spadku stężenia kortyzolu w osoczu pacjenci ze zdiagnozowaną wcześniej niedoczynnością kory nadnerczy mogą doświadczyć pogorszenia przebiegu choroby podczas przyjmowania lonapegsomatropiny. Konieczne może być zastosowanie większej dawki przyjmowanych glikokortykosteroidów. Lek może również wywołać objawy nieujawnionej wcześniej niedoczynności kory nadnerczy, przez co konieczne będzie wdrożenie odpowiedniej terapii.U pacjentów stosujących lonapegsomatropinę istnieje zwiększone ryzyko złuszczenia głowy kości udowej, co może dawać objawy w postaci utykania i dolegliwości bólowych.Wystąpienie podczas leczenia nudności, wymiotów, zawrotów głowy lub zaburzeń narządu wzroku może świadczyć o pojawieniu się nadciśnienia wewnątrzczaszkowego. Potwierdzenie obrzęku tarczy nerwu wzrokowego podczas badania oftalmoskopowego powinno skutkować przerwaniem terapii lonapegsomatropiną.Leczenie dzieci z wykorzystaniem lonapegsomatropiny powinno być przeprowadzone przez personel specjalizujący się w terapii hormonem wzrostu. Lek należy stosować do momentu zrośnięcia nasad kości długich, a podczas kuracji nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej.Przyspieszony wzrost dziecka może być przyczyną skoliozy. Stosowanie lonapegsomatropiny może zwiększać ryzyko wystąpienia objawów skoliozy u dzieci. Badania nie wykazały jednak związku z leczeniem hormonem wzrostu a rozwojem lub przyspieszeniem postępowania skoliozy, ale wskazane jest zachowanie ostrożności.