Nalokson

Nalokson jest antagonistą receptorów opioidowych kappa, mi i delta w ośrodkowym układzie nerwowym i w narządach obwodowych (np. jelitach). Nalokson wypiera z połączeń z receptorami opioidowymi zarówno agonistów, jak i częściowych antagonistów znosząc ich działanie (depresję oddechową, zwężenie źrenic, niedociśnienie). Nie jest skuteczny w przypadku depresji oddechowej wywołanej lekami innymi niż opioidowe. Oddziałuje na receptory opioidowe w splotach nerwowych przewodu pokarmowego zmniejszając zaparcia przy stosowaniu opioidów. Przy wysokich dawkach naloksonu występuje tendencja do częstszych biegunek. Niskie dawki naloksonu zmniejszają również inne objawy wywołane opioidami: nudności, sedację, świąd skóry. Dodatek naloksonu do opioidu zapobiega rozwojowi uzależnienia i prawdopodobnie nasila efekt przeciwbólowy. W stosunku do opioidów nalokson odznacza się krótszym czasem działania, co może wiązać się z koniecznością powtarzania dawek. Nalokson szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, ale w wyniku inaktywacji na skutek efektu pierwszego przejścia, jego biodostępność po podaniu doustnym osiąga wartość poniżej 3%. Lek podany donosowo pojawia się w krwioobiegu już po 1 minucie od podania i jego biodostępność osiąga wartość około 50%. Nalokson ulega dystrybucji w całym organizmie. Ze względu na charakter lipofilny jest szybko dystrybuowany do mózgu. Nalokson wiąże się w 32-45% z białkami osocza. Udowodniono, że lek przenika przez łożysko, natomiast brak danych o przenikaniu do mleka kobiecego. Nalokson ulega metabolizmowi w wątrobie, przede wszystkim na drodze glukuronizacji. Do głównych metabolitów należą glukuronid naloksonu, 6β -naloksol i jego glukuronid. Okres półtrwania naloksonu w osoczu po podaniu pozajelitowym wynosi około jedną godzinę i ulega wydłużeniu u noworodków (do 3 godzin). Nalokson podany domięśniowo działa dłużej niż po podaniu dożylnym. Najdłuższe działanie występuje po podaniu donosowym. Lek wydalany jest z moczem.