Okrelizumab

W trakcie infuzji okrelizumabu istnieje ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości, często stanowiących zagrożenie dla zdrowia pacjenta. Reakcje związane z podaniem leku częściej występowały podczas pierwszego podania leku. W trakcie terapii istnieje ryzyko pojawienia się działań niepożądanych takich jak: świąd, zawroty głowy, anafilaksja, tachykardia, zaczerwienienie twarzy, duszności, bólu gardła.Przed rozpoczęciem infuzji zalecane jest odstawienie leków obniżających ciśnienie tętnicze. W trakcie podania okrelizumabu zgłaszano przypadki istotnego klinicznie niedociśnienia, a przed rozpoczęciem infuzji konieczne jest zapewnienie dostępu do sprzętu wymaganego w postępowaniu z ciężkimi reakcjami anafilaktycznymi. Ponadto, każdy pacjent przed podaniem oraz w trakcie infuzji wymaga zastosowania odpowiedniej premedykacji, której celem jest zmniejszenie ilości działań niepożądanych występujących podczas całej infuzji oraz po jej zakończeniu. Pacjentów po zakończeniu infuzji należy obserwować przynajmniej przez okres 60 minut oraz poinformować ich o możliwości wystąpienia reakcji powiązanych z infuzją przez całą następną dobę.Pacjenci przyjmujący okrelizumab nie mogą wykazywać cech aktywnej infekcji. W każdym przypadku zalecane jest opóźnienie podania wlewu, do momentu gdy pacjent powróci do zdrowia. Przed rozpoczęciem terapii konieczne może być przeprowadzenie oceny odporności pacjenta pod kątem występowania limfopenii, neutropenii oraz hipogammaglobulinemii. U pacjentów stosujących okrelizumab odnotowano istotne klinicznie zwiększenie ilości występujących przypadków infekcji zagrażających życiu w stosunku do grupy placebo.U niektórych pacjentów, którzy zakończyli terapię okrelizumabem stwierdzono wystąpienie objawów późnej neutropenii. W przypadku zaobserwowania częstych infekcji u pacjenta zalecane jest sprawdzenie ilości granulocytów obojętnochłonnych w osoczu.Pacjenci ze znacznymi spadkami odporności nie powinni przyjmować okrelizumabu, aż do momentu powrotu do normalnego stanu. Jednoczesne stosowanie innych środków immunosupresyjnych takich jak kortykosteroidy, mykofenolan mofetylu, azatiopryna, biologiczne lub niebiologiczne leki przeciwreumatyczne modyfikujące przebieg choroby może spowodować zaostrzenie występujących działań niepożądanych, w tym występowania ciężkich zakażeń, do których zaliczamy zapalenie płuc wywołane przezPneumocystis jirovecii, zapalenia płuc w przebiegu ospy wietrznej, gruźlicę, histoplazmozę, atypowe zapalenie płuc. Niektórzy pacjenci nie przeżywali opisanych infekcji. Stosowanie leków immunosupresyjnych w połączeniu z okrelizumabem nie jest zalecane. W niektórych przypadkach wykorzystuje się pewne dawki kortykosteroidów w leczeniu rzutów stwardnienia rozsianego, jednak wiedza o nakładaniu się efektów farmakodynamicznych i wpływie leków immunosupresyjnych na działanie okrelizumabu jest ograniczona.Podczas terapii konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia piorunującego zapalenia wątroby spowodowanego reaktywacją wirusa zapalenia wątroby typu B. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykonanie przesiewowych badań w kierunku HBV. Pacjenci z aktywną formą jednostki chorobowej nie powinni być leczeni z wykorzystaniem okrelizumabu. W przypadku osób będących nosicielami wirusa zapalenia wątroby typu B oraz pacjentów, którzy posiadają we krwi przeciwciała przeciwko antygenowi rdzeniowemu wirusa HBV decyzja dotycząca leczenia okrelizumabem powinna być podjęta po wcześniejszej konsultacji z hepatologiem.Pacjenci cierpiący na stwardnienie rozsiane oraz wykazujący trudności w przełykaniu mogą częściej zapadać na aspiracyjne zapalenie płuc. W trakcie terapii ważne jest wykluczenie zapalenia płuc podczas występowania objawów ze strony układu oddechowego.W niektórych przypadkach objawy występujące po infuzji okrelizumabu będą trudne do odróżnienia od objawów związanych z wystąpieniem nadwrażliwości na lek. Za wystąpieniem nadwrażliwości na lek może przemawiać pojawienie się coraz cięższych objawów przy każdym kolejnym podaniu okrelizumabu.Podczas terapii okrelizumabem zaobserwowano zwiększoną częstotliwość występowania schorzeń nowotworowych. Pacjentów cierpiących na choroby nowotworowe nie należy leczyć okrelizumabem, a przed rozpoczęciem terapii należy rozważyć stosunek prawdopodobnych korzyści odniesionych z leczenia w stosunku do zwiększenia ryzyka pojawienia się choroby nowotworowej. Pacjenci podczas kuracji oraz po jej zakończeniu powinni poddać się rutynowym badaniom w kierunku raka piersi.Wszystkie szczepienia żywymi lub żywymi atenuowanymi szczepionkami powinny być przeprowadzone przynajmniej 6 tygodni przed rozpoczęciem leczenia okrelizumabem. W przypadku innych rodzajów szczepionek zalecane jest ich wykonywanie zgodnie z kalendarzem szczepień. Niemowlęta urodzone po narażeniu na działanie okrelizumabu podczas przebywania w organizmie matki mogą charakteryzować się zmniejszoną ilością limfocytów B. Z tego względu szczepienia dzieci narażonych na działanie leku powinny zostać odroczone do momentu powrotu populacji limfocytów do wartości zgodnych z normami.W trakcie leczenie okrelizumabem należy zachować szczególną ostrożność ze względu na ryzyko wystąpienia postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii wywoływanej przez wirusa Johna Cunninghama. Objawy tego schorzenia są podobne do objawów stwardnienia rozsianego i z tego powodu zalecane jest wykonanie rezonansu magnetycznego i porównanie jego wyników z tym sprzed rozpoczęcia leczenia oraz badanie krwi w kierunku obecności kwasu deoksyrybonukleinowego. W przypadku potwierdzenia obecności postępującej wieloogniskowej leukoencefalopati leczenie okrelizumabem należy przerwać.