Takrolimus

Takrolimus hamuje pierwszą fazę aktywności limfocytow T.  Wiąże się z immunofiliną (białko wiążące FK).Kompleks białek wiążących takrolimus-FK wiąże się z fosfatazą klacyneuryny i hamuje ją.Powoduje to zahamowanie odpowiedzi proliferacyjnej komórek T. Nie dochodzi dzięki temu do transkrypcji i aktywacji genów limfokin.Takrolimus w leczeniu atopowego zapalenia skóry  stosowany jest miejscowo i hamuje stan zapalny. Działa również poprzez wiązanie się z receptorami steroidowymi, hamuje uwalnianie mediatorów komórek tucznych, hamuje w uszkodzonych naczyniach ekspresję selektyny E.Takrolimus nie hamuje syntezy kolagenu, więc nie prowadzi do atrofii skóry (jak to ma miejsce w przypadku stosowania kortykosteroidów). Takrolimus wchłania się z przewodu pokarmowego.Pokarm wpływa hamująco na wchłanianie takrolimusu - na jego stopień  i szybkość. Największy wpływ ma posiłek bogaty w tłuszcze, mniej w węglowodany.Pora posiłku również ma znaczenie. Podanie takrolimusu od razu po jedzeniu zmniejsza jego stężenie maksymalne we krwi o ponad 70% w stosunku do przyjęcia na czczo. Podanie 1,5 godziny po posiłku o 63%.Najlepiej przyjmować takrolimus na czczo. Po podaniu doustnym dostępność biologiczna leku wynosi 20-30%, stężenie maksymalne osiąga się po 1 do 3 godzin. Takrolimus po dostaniu się do układu krążenia wiąże się bardzo łatwo z erytrocytami (75%-80%) dlatego  stężenia w pełnej krwi są około 30 razy większe niż w osoczu. W osoczu takrolimus  prawie w 99% wiąże się z białkami osocza (głównie z albuminami i kwaśną 1-alfa-glikoproteiną). Dystrybucja takrolimusu miedzy erytrocytami A osoczem zależy od dawki leku, hematokrytu  i Temperatury.Następnie ze wzgledu na wysoką lipofilność podlega bardzo dobrze dystrybucji do tkanek. Metabolizm takrolimusu odbywa się przede wszystkim w wątrobie przez demetylację i hydroksylację z udziałem enzymów wątrobowego cytochromu 450 CYP3A4.Jest również metabolizowany w ścianie jelita.W wyniku tych procesów powstaje kilka metabolitów, z których jeden wykazuje szczególnie silne działanie immunosupresyjne - wykryto to in vitro - 13-demetyl takrolimus i ma on prawdopodobnie taką samą siłę działania jak takrolimus. Takrolimus jest eliminowany z organizmu przede wszystkim z żółcią, jego niewielka ilość (poniżej 2%) z moczem. Z organizmu wydalane są w większości metabolity tego leku. Mniej niż 1% stanowi forma niezmieniona, którą wykryto w moczu i kale. Drogi eliminacji określono poprzez znakowanie takrolimusu radioaktywnym związkiem , a następnie podanie doustnie i dożylne.