Adenocor

Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki nasercowe, kod ATC: C01EB10 Adenozyna jest czystym nukleozydem występującym w każdej komórce organizmu. Badania farmakologiczne na zwierzętach przeprowadzone u wielu gatunków wykazały, że adenozyna wywiera ujemne działanie dromotropowe na węzeł przedsionkowo-komorowy (AV). U człowieka adenozyna podana w postaci szybkiego wstrzyknięcia dożylnego prowadzi do zwolnienia przewodzenia w węźle AV. W konsekwencji dochodzi do przerwania pętli re-entry obejmującej węzeł AV i następczego przywrócenia prawidłowego rytmu zatokowego u pacjentów z napadowym częstoskurczem nadkomorowym. Po przerwaniu pętli częstoskurcz ustaje i powraca prawidłowy rytm zatokowy. Jednorazowe nagłe przerwanie pętli re-entry jest zwykle wystarczające do przerwania częstoskurczu. Ponieważ migotanie i trzepotanie przedsionków nie obejmują węzła AV jako elementu pętli re-entry, podanie adenozyny nie powoduje przerwania tych zaburzeń rytmu. Wskutek przejściowego zwolnienia przewodzenia w węźle AV łatwiejsza jest ocena czynności przedsionków w zapisie EKG, dlatego produkt Adenocor może być stosowany w diagnostyce częstoskurczów z szerokimi lub wąskimi zespołami QRS. Adenozyna znajduje również zastosowanie w badaniach elektrofizjologicznych w celu określenia miejsca bloku AV, a w niektórych przypadkach preekscytacji – do ustalenia, czy przewodzenie odbywa się wyłącznie przez węzeł AV, czy też istnieje dodatkowa droga przewodzenia. Populacja pediatryczna Nie przeprowadzono kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania adenozyny u pacjentów pediatrycznych w celu konwersji napadowego częstoskurczu nadkomorowego. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania adenozyny w tym wskazaniu u dzieci w wieku 0–18 lat uznaje się za udokumentowane na podstawie szerokiego stosowania w praktyce klinicznej oraz danych z piśmiennictwa (badania otwarte, wytyczne postępowania, opisy przypadków). Przegląd piśmiennictwa objął 14 badań, w których adenozynę podawano dożylnie w celu szybkiego przerwania częstoskurczu nadkomorowego (SVT) łącznie u około 450 pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 godzin po urodzeniu do 18 lat. Badania były niejednorodne pod względem wieku i schematów dawkowania. SVT przerywano w 72–100% przypadków w większości opublikowanych badań. Stosowane dawki mieściły się w zakresie 37,5 µg/kg do 400 µg/kg. W kilku badaniach omawiano niedostateczną odpowiedź na dawki początkowe niższe niż 100 µg/kg. W zależności od przebiegu choroby u pacjenta pediatrycznego, objawów oraz wyniku badania EKG, adenozynę w praktyce klinicznej podaje się pod nadzorem specjalisty dzieciom z miarowym częstoskurczem z szerokimi zespołami QRS oraz z zespołem W-P-W, jednak wskazania tego nie potwierdzają obecnie dostępne dane. Opisano łącznie 6 przypadków zaburzeń rytmu wywołanych adenozyną (3 × migotanie przedsionków, 2 × trzepotanie przedsionków, 1 × migotanie komór) u sześciorga dzieci w wieku 0–16 lat z jawnym lub utajonym zespołem W-P-W. U 3 z nich nastąpił samoistny powrót prawidłowego rytmu serca, a u 3 konieczne było zastosowanie amiodaronu i (lub) kardiowersji (patrz również punkt 4.4). Adenozyna stosowana jest również jako pomoc w ocenie częstoskurczów nadkomorowych z szerokimi lub wąskimi zespołami QRS, w dawkach takich samych jak w leczeniu częstoskurczu nadkomorowego. Choć w trzepotaniu przedsionków, migotaniu przedsionków lub częstoskurczu komorowym adenozyna nie powoduje powrotu prawidłowego rytmu zatokowego, zwolnienie przewodzenia w węźle AV ułatwia ocenę czynności przedsionków. Obecnie brakuje jednak danych potwierdzających zastosowanie adenozyny do celów diagnostycznych w populacji pediatrycznej.