Adimuplan

Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w cukrzycy, inhibitory dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), kod ATC: A10BH01. Mechanizm działania Anau należy do grupy doustnych leków przeciwcukrzycowych zwanych inhibitorami dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4). Poprawa kontroli glikemii obserwowana podczas stosowania tego produktu leczniczego może być pośredniczona przez zwiększenie stężenia aktywnych hormonów inkretynowych. Hormony inkretynowe, w tym peptyd glukagonopodobny 1 (glucagon-like peptide-1, GLP-1) i zależny od glukozy peptyd insulinotropowy (GIP), są uwalniane przez jelita w ciągu całego dnia, a ich stężenia zwiększają się w odpowiedzi na posiłek. Inkretyny stanowią element endogennego układu uczestniczącego w fizjologicznej regulacji homeostazy glukozy. Przy prawidłowych lub zwiększonych stężeniach glukozy we krwi GLP-1 i GIP zwiększają syntezę insuliny i jej uwalnianie z komórek beta trzustki poprzez wewnątrzkomórkowe szlaki sygnałowe obejmujące cykliczny AMP. W modelach zwierzęcych cukrzycy typu 2 wykazano, że podawanie GLP-1 lub inhibitorów DPP-4 poprawia odpowiedź komórek beta na glukozę i wspomaga biosyntezę oraz uwalnianie insuliny. Przy większych stężeniach insuliny zwiększa się wychwyt glukozy przez tkanki. Ponadto GLP-1 zmniejsza wydzielanie glukagonu z komórek alfa trzustki. Zmniejszone stężenia glukagonu wraz ze zwiększonymi stężeniami insuliny prowadzą do zmniejszenia wytwarzania glukozy przez wątrobę, czego wynikiem jest zmniejszenie stężenia glukozy we krwi. Działanie GLP-1 i GIP jest zależne od glukozy w taki sposób, że przy małych stężeniach glukozy we krwi nie obserwuje się stymulacji uwalniania insuliny ani hamowania wydzielania glukagonu przez GLP-1. Zarówno dla GLP-1, jak i GIP stymulacja uwalniania insuliny jest nasilana przy wzroście glukozy powyżej stężeń prawidłowych. Ponadto GLP-1 nie wpływa negatywnie na prawidłową odpowiedź glukagonu na hipoglikemię. Działanie GLP-1 i GIP jest ograniczane przez enzym DPP-4, który szybko rozkłada hormony inkretynowe do nieaktywnych produktów. Sytagliptyna zapobiega hydrolizie hormonów inkretynowych przez enzym DPP-4 i tym samym zwiększa stężenia w osoczu czynnych form GLP-1 i GIP. Zwiększając stężenia czynnych inkretyn, sytagliptyna nasila uwalnianie insuliny i zmniejsza stężenia glukagonu w sposób zależny od stężenia glukozy. U chorych na cukrzycę typu 2 z hiperglikemią te zmiany w stężeniach insuliny i glukagonu prowadzą do mniejszych wartości hemoglobiny A1c (HbA1c) oraz mniejszych stężeń glukozy na czczo i poposiłkowych. Zależny od glukozy mechanizm działania sytagliptyny różni się od mechanizmu działania pochodnych sulfonylomocznika, które zwiększają wydzielanie insuliny również przy małym stężeniu glukozy i mogą w ten sposób powodować hipoglikemię u pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz u osób zdrowych. Sytagliptyna jest silnym i wysoce selektywnym inhibitorem enzymu DPP-4, przy czym w stężeniach terapeutycznych nie hamuje blisko spokrewnionych enzymów DPP-8 i DPP-9. W dwudniowym badaniu z udziałem zdrowych ochotników sytagliptyna podawana w monoterapii zwiększała stężenia aktywnego GLP-1, podczas gdy metformina podawana w monoterapii zwiększała stężenia aktywnego i całkowitego GLP-1 w podobnym stopniu. Jednoczesne podanie sytagliptyny i metforminy wywierało addytywny wpływ na stężenia aktywnego GLP-1. Sytagliptyna, ale nie metformina, zwiększała stężenia aktywnego GIP. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Ogólnie sytagliptyna poprawiała kontrolę glikemii w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 (patrz Tabela 2). Przeprowadzono dwa badania w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny w monoterapii. Podawanie sytagliptyny w dawce 100 mg raz na dobę w monoterapii prowadziło w dwóch badaniach, jednym trwającym 18 tygodni, a drugim 24 tygodnie, do statystycznie istotnej poprawy wartości HbA1c, stężeń glukozy w osoczu na czczo (fasting plasma glucose, FPG) i glukozy 2 godziny po posiłku (PPG po 2 godzinach) w porównaniu z placebo. Obserwowano poprawę zastępczych wskaźników czynności komórek beta, w tym HOMA-β (Homeostasis Model Assessment-β), współczynnika proinsuliny do insuliny oraz pomiarów odpowiedzi komórek beta w teście tolerancji posiłku z częstym pobieraniem próbek (frequently sampled meal tolerance test). Częstość występowania hipoglikemii u pacjentów otrzymujących sytagliptynę była podobna jak w grupie placebo. W żadnym z obu badań nie odnotowano podczas stosowania sytagliptyny zwiększenia masy ciała w stosunku do wartości wyjściowych w porównaniu z niewielkim zmniejszeniem obserwowanym u pacjentów otrzymujących placebo. W dwóch 24-tygodniowych badaniach sytagliptyny jako leczenia dodanego, raz w skojarzeniu z metforminą i raz w skojarzeniu z pioglitazonem, sytagliptyna w dawce 100 mg raz na dobę w porównaniu z placebo zapewniała istotną poprawę parametrów glikemicznych. Zmiana masy ciała w stosunku do wartości wyjściowych u pacjentów leczonych sytagliptyną była podobna jak u pacjentów otrzymujących placebo. W tych badaniach częstość zgłaszanych hipoglikemii u pacjentów leczonych sytagliptyną i placebo była podobna. Zaprojektowano 24-tygodniowe badanie kontrolowane placebo w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) dodanej do glimepirydu w monoterapii lub do glimepirydu w skojarzeniu z metforminą. Dodanie sytagliptyny do glimepirydu w monoterapii lub do glimepirydu z metforminą zapewniło istotną poprawę parametrów glikemicznych. Pacjenci leczeni sytagliptyną odnotowali w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo niewielkie zwiększenie masy ciała. Zaprojektowano 26-tygodniowe badanie kontrolowane placebo w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) dodanej do skojarzenia pioglitazonu i metforminy. Dodanie sytagliptyny do pioglitazonu i metforminy zapewniło istotną poprawę parametrów glikemicznych. Zmiany wartości wyjściowych masy ciała u pacjentów leczonych sytagliptyną w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo były podobne. Częstość występowania hipoglikemii u pacjentów leczonych sytagliptyną i placebo również była podobna. Zaprojektowano 24-tygodniowe badanie kontrolowane placebo w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) dodanej do insuliny (w stałej dawce przez co najmniej 10 tygodni) z metforminą lub bez niej (co najmniej 1 500 mg). U pacjentów stosujących insulinę mieszaną średnia dawka dobowa wynosiła 70,9 j./dobę. U pacjentów stosujących insulinę niemieszaną (o pośrednim/długim czasie działania) średnia dawka wynosiła 44,3 j./dobę. Dodanie sytagliptyny do insuliny zapewniło istotną poprawę parametrów glikemicznych. W żadnej z grup nie doszło do istotnej zmiany wartości wyjściowych masy ciała. W 24-tygodniowym kontrolowanym placebo badaniu czynnikowym leczenia początkowego sytagliptyna 50 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z metforminą (500 mg lub 1 000 mg dwa razy na dobę) zapewniła w porównaniu z każdą z tych terapii w monoterapii istotną poprawę parametrów glikemicznych. Zmniejszenie masy ciała przy stosowaniu skojarzenia sytagliptyny i metforminy było podobne do obserwowanego przy metforminie w monoterapii lub przy placebo; u pacjentów otrzymujących sytagliptynę w monoterapii nie odnotowano zmiany w stosunku do wartości wyjściowych. Częstość występowania hipoglikemii była podobna we wszystkich grupach leczenia. Tabela 2: Wyniki HbA1c w kontrolowanych placebo badaniach monoterapii i leczenia skojarzonego* Badanie Wartość średnia wyjściowego stężenia HbA1c (%) Wartość średnia zmiany w stosunku do wartości wyjściowej HbA1c (%)† Wartość średnia zmiany HbA1c skorygowana względem placebo (%)† (95% CI) Badania monoterapii Sytagliptyna 100 mg raz na dobę§ (N=193) 8,0 -0,5 -0,6‡ (-0,8; -0,4) Sytagliptyna 100 mg raz na dobę (N=229) 8,0 -0,6 -0,8‡ (-1,0; -0,6) Badania leczenia skojarzonego Sytagliptyna 100 mg raz na dobę dodana do dotychczasowego leczenia metforminą (N=453) 8,0 -0,7 -0,7‡ (-0,8; -0,5) Sytagliptyna 100 mg raz na dobę dodana do dotychczasowego leczenia pioglitazonem (N=163) 8,1 -0,9 -0,7‡ (-0,9; -0,5) Sytagliptyna 100 mg raz na dobę dodana do dotychczasowego leczenia glimepirydem (N=102) 8,4 -0,3 -0,6‡ (-0,8; -0,3) Sytagliptyna 100 mg raz na dobę dodana do dotychczasowego leczenia glimepirydem + metforminą (N=115) 8,3 -0,6 -0,9‡ (-1,1; -0,7) Sytagliptyna 100 mg raz na dobę dodana do dotychczasowego leczenia pioglitazonem + metforminą# (N=152) 8,8 -1,2 -0,7‡ (-1,0; -0,5) Leczenie początkowe (dwa razy na dobę): Sytagliptyna 50 mg + metformina 500 mg (N=183) 8,8 -1,4 -1,6‡ (-1,8; -1,3) Leczenie początkowe (dwa razy na dobę): Sytagliptyna 50 mg + metformina 1000 mg (N=178) 8,8 -1,9 -2,1‡ (-2,3; -1,8) Sytagliptyna 100 mg raz na dobę dodana do dotychczasowego leczenia insuliną (+/- metformina) (N=305) 8,7 -0,6¶ -0,6‡,¶ (-0,7; -0,4) * Populacja wszystkich leczonych pacjentów (analiza zgodnie z zaplanowanym leczeniem (intention-to-treat analysis)). † Wartości średnie uzyskane metodą najmniejszych kwadratów skorygowane ze względu na stan przed leczeniem przeciwhiperglikemicznym oraz na wartość wyjściową. ‡ p<0,001 w porównaniu z placebo lub placebo + leczeniem skojarzonym. § HbA1c (%) w 18. tygodniu. HbA1c (%) w 24. tygodniu. # HbA1c (%) w 26. tygodniu. ¶ Wartość średnia uzyskana metodą najmniejszych kwadratów skorygowana ze względu na stosowanie metforminy podczas Wizyty 1 (tak/nie), insuliny podczas Wizyty 1 (mieszana vs. niemieszana [o pośrednim lub długim czasie działania]) oraz wartość wyjściową. Interakcje według warstw leczenia (stosowanie metforminy i insuliny) nie były istotne (p > 0,10). Zaprojektowano 24-tygodniowe badanie kontrolowane aktywnym komparatorem (metforminą) w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny w dawce 100 mg raz na dobę (N = 528) w porównaniu z metforminą (N = 522) u pacjentów z niedostateczną kontrolą glikemii za pomocą diety i wysiłku fizycznego, nieleczonych lekami przeciwcukrzycowymi (nieleczonych przez co najmniej 4 miesiące). Wartość średnia dawki metforminy wynosiła około 1 900 mg na dobę. Zmniejszenie HbA1c od wartości średniej wyjściowej 7,2% wynosiło -0,43% dla sytagliptyny i -0,57% dla metforminy (analiza grupy leczonej zgodnie z protokołem - Per Protocol Analysis). Całkowita częstość żołądkowo-jelitowych działań niepożądanych uznanych za związane z leczeniem u pacjentów leczonych sytagliptyną wynosiła 2,7% w porównaniu z 12,6% u pacjentów leczonych metforminą. Częstość występowania hipoglikemii nie różniła się istotnie pomiędzy grupami leczenia (sytagliptyna 1,3%; metformina 1,9%). W obu grupach doszło do zmniejszenia masy ciała w stosunku do wartości wyjściowych (sytagliptyna -0,6 kg; metformina -1,9 kg). W badaniu porównującym skuteczność i bezpieczeństwo dodania 100 mg sytagliptyny raz na dobę lub glipizydu (pochodnej sulfonylomocznika) u pacjentów z niedostateczną kontrolą glikemii leczonych metforminą w monoterapii sytagliptyna była w zakresie zmniejszania HbA1c podobna do glipizydu. Wartość średnia stosowanej dawki glipizydu w grupie porównawczej wynosiła w trakcie badania 10 mg na dobę, a około 40% pacjentów wymagało dawki glipizydu ≤ 5 mg/dobę. W grupie leczonej sytagliptyną jednak więcej pacjentów przerwało leczenie z powodu niedostatecznej skuteczności niż w grupie leczonej glipizydem. Pacjenci leczeni sytagliptyną wykazywali istotną wartość średnią zmniejszenia masy ciała w stosunku do jej wartości wyjściowych, podczas gdy u pacjentów leczonych glipizydem doszło do istotnego zwiększenia masy ciała (-1,5 vs. +1,1 kg). W tym badaniu współczynnik proinsuliny do insuliny, będący markerem skuteczności syntezy i uwalniania insuliny, uległ poprawie podczas leczenia sytagliptyną, a pogorszeniu podczas leczenia glipizydem. Częstość występowania hipoglikemii w grupie leczonej sytagliptyną (4,9%) była istotnie mniejsza niż w grupie leczonej glipizydem (32,0%). Zaprojektowano 24-tygodniowe badanie kontrolowane placebo obejmujące 660 pacjentów w celu oceny skuteczności w zakresie oszczędzania insuliny oraz bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) dodanej do insuliny glargine z metforminą (co najmniej 1 500 mg) lub bez niej w trakcie intensyfikacji insulinoterapii. Wartość wyjściowa HbA1c wynosiła 8,74%, a wyjściowa dawka insuliny wynosiła 37 j.m./dobę. Pacjentów poinstruowano, aby dostosowywali dawkę insuliny glargine na podstawie wartości glukozy na czczo uzyskanych z testów krwi pobranej z palca. W 24. tygodniu zwiększenie dobowej dawki insuliny wynosiło 19 j.m./dobę u pacjentów leczonych sytagliptyną i 24 j.m./dobę u pacjentów otrzymujących placebo. Zmniejszenie HbA1c u pacjentów leczonych sytagliptyną z insuliną (z metforminą lub bez niej) wynosiło -1,31% w porównaniu z -0,87% u pacjentów leczonych placebo z insuliną (z metforminą lub bez niej), co stanowi różnicę -0,45% [95% przedział ufności: -0,60; -0,29]. Częstość występowania hipoglikemii wynosiła 25,2% u pacjentów leczonych sytagliptyną z insuliną (z metforminą lub bez niej) i 36,8% u pacjentów leczonych placebo z insuliną (z metforminą lub bez niej). Różnica wynikała przede wszystkim z większego odsetka pacjentów w grupie placebo, którzy odnotowali 3 lub więcej epizodów hipoglikemii (9,4 vs. 19,1%). Nie stwierdzono różnicy w występowaniu ciężkiej hipoglikemii. U pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek przeprowadzono badanie porównujące sytagliptynę w dawce 25 lub 50 mg raz na dobę z glipizydem w dawce 2,5 do 20 mg/dobę. Badanie obejmowało 423 pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami czynności nerek (szacowany wskaźnik filtracji kłębuszkowej < 50 ml/min). Po 54 tygodniach wartość średnia zmniejszenia wyjściowych wartości HbA1c wynosiła -0,76% dla sytagliptyny i -0,64% dla glipizydu (analiza pacjentów, którzy ukończyli badanie zgodnie z protokołem (Per-Protocol Analysis)). W tym badaniu profil skuteczności i bezpieczeństwa sytagliptyny w dawce 25 lub 50 mg raz na dobę był ogólnie podobny do profilu obserwowanego w innych badaniach monoterapii u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Częstość występowania hipoglikemii w grupie leczonej sytagliptyną (6,2%) była istotnie mniejsza niż w grupie leczonej glipizydem (17,0%). Stwierdzono również istotną różnicę między grupami w odniesieniu do zmiany wyjściowej masy ciała (sytagliptyna -0,6 kg; glipizyd +1,2 kg). Inne badanie porównujące sytagliptynę w dawce 25 mg raz na dobę z glipizydem w dawce 2,5 do 20 mg/dobę przeprowadzono u 129 pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD), którzy byli dializowani. Po 54 tygodniach wartość średnia zmniejszenia wyjściowych wartości HbA1c wynosiła -0,72% dla sytagliptyny i -0,87% dla glipizydu. W tym badaniu profil skuteczności i bezpieczeństwa sytagliptyny w dawce 25 mg raz na dobę był ogólnie podobny do profilu obserwowanego w innych badaniach monoterapii u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Częstość występowania hipoglikemii nie różniła się istotnie pomiędzy grupami leczenia (sytagliptyna 6,3%; glipizyd 10,8%). W kolejnym badaniu obejmującym 91 pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 50 ml/min) bezpieczeństwo i tolerancja leczenia sytagliptyną w dawce 25 lub 50 mg raz na dobę były ogólnie podobne jak w przypadku placebo. Ponadto po 12 tygodniach wartości średnie zmniejszenia HbA1c (sytagliptyna -0,59%; placebo -0,18%) i FPG (sytagliptyna -25,5 mg/dl; placebo -3,0 mg/dl) były ogólnie podobne jak w innych badaniach monoterapii u pacjentów z prawidłową czynnością nerek (patrz punkt 5.2). Badanie TECOS było randomizowanym badaniem, do którego włączono łącznie 14 671 pacjentów z HbA1c między 6,5% a 8,0% i z potwierdzoną chorobą sercowo-naczyniową. Pacjentom podawano sytagliptynę (7 332 pacjentów) w dawce 100 mg na dobę (lub 50 mg na dobę, jeśli początkowa wartość eGFR wynosiła ≥ 30 i < 50 ml/min/1,73 m2) lub placebo (7 339 pacjentów) dodatkowo do standardowego leczenia ukierunkowanego na standardowe wartości HbA1c i czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Pacjentów z eGFR < 30 ml/min/1,73 m2 nie można było włączyć do badania. Populacja włączona do badania obejmowała 2 004 pacjentów w wieku ≥ 75 lat oraz 3 324 pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m2). W trakcie badania całkowita szacowana średnia różnica HbA1c między grupą sytagliptyny a grupą placebo wynosiła 0,29% (0,01), 95% CI (-0,32; -0,27), p < 0,001. Pierwszorzędowy złożony punkt końcowy sercowo-naczyniowy obejmował pierwsze wystąpienie zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, niezakończonego zgonem zawału serca, niezakończonego zgonem udaru mózgu lub hospitalizacji z powodu niestabilnej dławicy piersiowej. Drugorzędowe sercowo-naczyniowe punkty końcowe obejmowały pierwsze wystąpienie zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, niezakończonego zgonem zawału serca, niezakończonego zgonem udaru mózgu; pierwsze wystąpienie poszczególnych składowych pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego; zgon z jakiejkolwiek przyczyny; hospitalizację z powodu zastoinowej niewydolności serca. Po medianie obserwacji wynoszącej 3 lata sytagliptyna dodana do standardowego leczenia w porównaniu ze standardowym leczeniem bez sytagliptyny u pacjentów z cukrzycą typu 2 nie zwiększała ryzyka ciężkich sercowo-naczyniowych działań niepożądanych ani ryzyka hospitalizacji z powodu niewydolności serca (Tabela 3). Tabela 3: Częstość zdarzeń złożonego punktu końcowego sercowo-naczyniowego oraz kluczowych drugorzędowych punktów końcowych Sytagliptyna 100 mg Placebo Hazard Ratio (95% CI) wartość p† N (%) Częstość na 100 pacjento-lat* N (%) Częstość na 100 pacjento-lat* Analiza w populacji wszystkich włączonych pacjentów Liczba pacjentów 7332 7339 0,98 (0,89-1,08) <0,001 Pierwszorzędowy złożony punkt końcowy (zgon sercowo-naczyniowy, niezakończony zgonem zawał serca, niezakończony zgonem udar mózgu lub hospitalizacja z powodu niestabilnej dławicy piersiowej) 839 (11,4) 4,1 851 (11,6) 4,2 Drugorzędowy złożony punkt końcowy (zgon sercowo-naczyniowy, niezakończony zgonem zawał serca lub niezakończony zgonem udar mózgu) 745 (10,2) 3,6 746 (10,2) 3,6 0,99 (0,89-1,10) <0,001 Drugorzędowe zdarzenia Zgon sercowo-naczyniowy 380 (5,2) 1,7 366 (5,0) 1,7 1,03 (0,89-1,19) 0,711 Każdy zawał serca (zakończony i niezakończony zgonem) 300 (4,1) 1,4 316 (4,3) 1,5 0,95 (0,81-1,11) 0,487 Każdy udar mózgu (zakończony i niezakończony zgonem) 178 (2,4) 0,8 183 (2,5) 0,9 0,97 (0,79-1,19) 0,760 Hospitalizacja z powodu niestabilnej dławicy piersiowej 116 (1,6) 0,5 129 (1,8) 0,6 0,90 (0,70-1,16) 0,419 Zgon z jakiejkolwiek przyczyny 547 (7,5) 2,5 537 (7,3) 2,5 1,01 (0,90-1,14) 0,875 Hospitalizacja z powodu niewydolności serca‡ 228 (3,1) 1,1 229 (3,1) 1,1 1,00 (0,83-1,20) 0,983 * Częstość na 100 pacjento-lat jest obliczana: 100 × (całkowita liczba pacjentów z ≥ 1 zdarzeniem w okresie ekspozycji w stosunku do całkowitej liczby pacjento-lat obserwacji). † Na podstawie modelu Coxa stratyfikowanego według regionów. Dla złożonych punktów końcowych wartości p odpowiadają testowi non-inferiority, który miał wykazać, że hazard ratio jest mniejszy niż 1,3. Dla wszystkich pozostałych punktów końcowych wartość p odpowiada testowi różnic w hazard ratio. ‡ Analizę hospitalizacji z powodu niewydolności serca skorygowano o wywiad niewydolności serca w chwili rozpoczęcia badania. Populacja pediatryczna Przeprowadzono 54-tygodniowe badanie z podwójnie ślepą próbą w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny w dawce 100 mg raz na dobę u pacjentów pediatrycznych (w wieku od 10 do 17 lat) z cukrzycą typu 2, którzy nie byli leczeni terapią przeciwhiperglikemiczną przez co najmniej 12 tygodni (z HbA1c od 6,5% do 10%) lub stosowali stałą dawkę insuliny przez co najmniej 12 tygodni (z HbA1c od 7% do 10%). Pacjentów randomizowano do grup leczenia otrzymujących sytagliptynę 100 mg raz na dobę lub placebo przez 20 tygodni. Wartość średnia wyjściowego stężenia HbA1c wynosiła 7,5%. Leczenie sytagliptyną w dawce 100 mg nie zapewniło po 20 tygodniach istotnej poprawy HbA1c. Zmniejszenie HbA1c u pacjentów leczonych sytagliptyną (n=95) wynosiło 0,0% w porównaniu z 0,2% u pacjentów otrzymujących placebo (n=95), co stanowi różnicę -0,2% (95% CI: -0,7; 0,3). Patrz punkt 4.2.