Grupa farmakoterapeutyczna: hormony przysadki i podwzgórza oraz ich analogi, wazopresyna i analogi. Kod ATC: H01BA02
Desmopressin Aristo zawiera desmopresynę, strukturalny analog endogennego hormonu antydiuretycznego — wazopresyny.
Różnica polega na deaminacji cysteiny oraz zastąpieniu L-argininy D-argininą. Skutkuje to istotnie dłuższym działaniem oraz całkowitym brakiem efektu presyjnego w dawkach stosowanych klinicznie. Desmopresyna w porównaniu z hormonem naturalnym charakteryzuje się zwiększoną i wydłużoną aktywnością antydiuretyczną, przy znacznie zmniejszonej aktywności wazopresyjnej. Desmopresyna działa jako selektywny agonista receptorów wazopresynowych V2, zlokalizowanych głównie w komórkach kanalików zbiorczych nerek.
Doustne podanie dawki 0,1 do 0,2 mg desmopresyny w postaci tabletki (odpowiadającej 60 mikrogramom i 120 mikrogramom liofilizatu doustnego) wywołuje działanie antydiuretyczne utrzymujące się około 8 godzin, ze znacznymi różnicami międzyosobniczymi.
Badania kliniczne z tabletkami desmopresyny w leczeniu nykturii wykazały, co następuje:
Co najmniej 50% zmniejszenie średniej liczby epizodów nykturii uzyskano u 39% pacjentów w grupie otrzymującej desmopresynę w porównaniu z 5% pacjentów w grupie placebo (p<0,0001).
Średnia liczba epizodów nykturii zmniejszyła się o 44% u pacjentów w grupie desmopresyny w porównaniu z 15% w grupie placebo (p<0,0001).
Mediana czasu trwania pierwszego okresu nieprzerwanego snu w grupie desmopresyny wydłużyła się o 64% w porównaniu z 20% w grupie placebo (p<0,0001).
Średni czas trwania pierwszego epizodu nieprzerwanego snu wydłużył się o 2 godziny w grupie desmopresyny w porównaniu z 31 minutami w grupie placebo (p<0,0001).
Z powodu działań niepożądanych leczenie podczas fazy titracji przerwało 8% z 448 pacjentów otrzymujących desmopresynę, a 2% z 295 pacjentów przerwało je w okresie podwójnie zaślepionym badania (0,63% pacjentów otrzymujących desmopresynę i 1,45% pacjentów otrzymujących placebo).
Ostrzeżenia
Przed rozpoczęciem leczenia
Przed rozpoczęciem leczenia desmopresyną we wskazaniach izolowanego moczenia nocnego u dzieci i nykturii u dorosłych konieczne jest wykluczenie wszelkich organicznych nieprawidłowości pęcherzowo-zwieraczowych.
U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zaburzeniami sercowo-naczyniowymi (niewydolność wieńcowa, nadciśnienie tętnicze), a także u pacjentów z ryzykiem nadciśnienia śródczaszkowego desmopresynę należy podawać ostrożnie, a jej dawkowanie w razie potrzeby zmniejszyć.
U pacjentów z astmą, mukowiscydozą, padaczką, migreną lub stanami charakteryzującymi się zaburzeniami gospodarki płynowej i (lub) elektrolitowej desmopresynę należy podawać ostrożnie i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę.
W dużych dawkach, zwłaszcza w przypadku moczówki prostej, desmopresyna może niekiedy powodować nieznaczne zwiększenie ciśnienia tętniczego, które ustępuje po zmniejszeniu dawki.
W przypadku niewydolności kortykotropowej lub niewydolności tarczycy stany te muszą zostać wyrównane przed rozpoczęciem leczenia desmopresyną i przez cały czas jego trwania, aby zapobiec wystąpieniu zatrucia wodnego.
U pacjentów z nykturią należy prowadzić dzienniczek mikcyjny przez co najmniej 2 dni przed rozpoczęciem leczenia, oceniający częstość i objętość mikcji w celu rozpoznania poliurii nocnej.
Populacja pediatryczna
Postępowanie terapeutyczne w moczeniu nocnym u dzieci rozpoczyna się zwykle od działań w zakresie stylu życia oraz alarmu nocnego moczenia. Istotne jest, aby fachowy personel medyczny rozważył te działania przed rozpoczęciem leczenia desmopresyną.
U dzieci z izolowanym moczeniem nocnym pacjent przed rozpoczęciem leczenia powinien rejestrować częstość mikcji i przyjmowania płynów przez 48 godzin oraz liczbę mokrych nocy przez 7 dni.
Monitorowanie leczenia
Hiponatremia / Zatrucie wodne
U pacjentów z parciem naglącym/nietrzymaniem moczu z parcia, organicznymi przyczynami zwiększonej częstości mikcji lub nykturią (np. łagodny rozrost gruczołu krokowego, zakażenia dróg moczowych, kamica/guzy pęcherza, polidypsia lub nieprawidłowo wyrównana cukrzyca) należy w pierwszej kolejności leczyć konkretną przyczynę problemu.
W leczeniu pierwotnego moczenia nocnego i nykturii podaż płynów należy ograniczyć do minimum na 1 godzinę przed podaniem dawki wieczornej i przez co najmniej 8 godzin po jej podaniu (patrz punkt 4.2).
W dniach następujących po rozpoczęciu leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się monitorowanie masy ciała pacjenta. Szybki i znaczny przyrost masy ciała może być oznaką nadmiernego zatrzymywania płynów.
Bez jednoczesnego ograniczenia podaży płynów leczenie może prowadzić do zatrzymywania wody i (lub) hiponatremii (ból głowy, nudności/wymioty, szybki przyrost masy ciała, a w ciężkich przypadkach drgawki i śpiączka). W przypadku wystąpienia tych objawów we wskazaniach izolowanego moczenia nocnego u dzieci i nykturii u dorosłych konieczne jest przerwanie leczenia oraz wykonanie jonogramu krwi w celu oznaczenia stężenia sodu. Jeżeli leczenie zostaje wznowione, ograniczenie podaży płynów powinno być bardziej rygorystyczne.
Wszyscy pacjenci lub ich opiekunowie powinni zostać starannie pouczeni o ograniczeniu podaży płynów.
U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niskim stężeniem sodu w osoczu, a także u pacjentów z dużą objętością diurezy dziennej (2,8 do 3 litrów) ryzyko hiponatremii jest zwiększone.
Aby zapobiec hiponatremii, w niżej wymienionych stanach należy zwrócić szczególną uwagę na zatrzymywanie płynów i częste monitorowanie stężenia sodu w osoczu:
jednoczesne stosowanie leków, o których wiadomo, że wywołują zaburzenia wydzielania ADH (SIADH), takich jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, SSRI, chlorpromazyna i karbamazepina;
jednoczesne stosowanie NLPZ.
Pozostałe zalecenia
We wskazaniach izolowanego moczenia nocnego u dzieci i nykturii u dorosłych leczenie desmopresyną musi zostać przerwane w trakcie stanów współistniejących charakteryzujących się zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej, takich jak: choroby zakaźne, gorączka, zapalenie żołądka i jelit.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Desmopressin Aristo zawiera laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego produktu.
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej tabletce podjęzykowej, to znaczy, że uznaje się go zasadniczo za „wolny od sodu”.
Zweryfikowane przez redaktora medycznego
Kseniia Ozarchuk, MPharm · April 2026
Opinie uzytkownikow
Opinie odzwierciedlaja osobiste doswiadczenia i nie stanowia porady medycznej. Zawsze konsultuj sie z lekarzem.
PillsCard reference image