⚠️ Ostrzeżenia
Przed rozpoczęciem leczenia
Przed rozpoczęciem leczenia desmopresyną we wskazaniach: izolowane moczenie nocne u dzieci i nokturia u dorosłych konieczne jest wykluczenie wszelkich organicznych nieprawidłowości pęcherzowo-zwieraczowych.
U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zaburzeniami sercowo-naczyniowymi (niewydolność wieńcowa, nadciśnienie tętnicze), a także u pacjentów z ryzykiem nadciśnienia śródczaszkowego desmopresynę należy podawać ostrożnie, a jej dawkę – w razie potrzeby – zmniejszyć.
U pacjentów z astmą, mukowiscydozą, padaczką, migreną lub stanami charakteryzującymi się zaburzeniami gospodarki wodnej i (lub) elektrolitowej desmopresynę należy podawać ostrożnie, a w razie potrzeby zmniejszyć dawkę.
W dużych dawkach, zwłaszcza w przypadku moczówki prostej, desmopresyna może niekiedy powodować niewielkie zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi, które ustępuje po zmniejszeniu dawki.
W przypadku niewydolności kortykotropowej lub niewydolności tarczycy stany te należy wyrównać przed rozpoczęciem leczenia desmopresyną i przez cały czas jego trwania, aby zapobiec wystąpieniu zatrucia wodnego.
U pacjentów z nokturią należy prowadzić dzienniczek mikcyjny przez co najmniej 2 dni przed rozpoczęciem leczenia, oceniający częstość i objętość mikcji w celu rozpoznania poliurii nocnej.
Populacja pediatryczna
Postępowanie terapeutyczne w moczeniu nocnym u dzieci rozpoczyna się zwykle od działań w zakresie stylu życia oraz alarmu wybudzającego przy moczeniu nocnym. Istotne jest, aby personel medyczny rozważył te działania przed rozpoczęciem leczenia desmopresyną.
U dzieci z izolowanym moczeniem nocnym pacjent przed rozpoczęciem leczenia powinien notować częstość mikcji i przyjmowania płynów przez 48 godzin oraz liczbę mokrych nocy przez 7 dni.
Monitorowanie leczenia
Hiponatremia / Zatrucie wodne
U pacjentów z naglącym parciem na mocz / nietrzymaniem moczu z parcia, organicznymi przyczynami zwiększonej częstości oddawania moczu lub nokturią (np. łagodny rozrost gruczołu krokowego, zakażenia układu moczowego, kamica/nowotwory pęcherza, polidypsja lub źle wyrównana cukrzyca) należy w pierwszej kolejności wyjaśnić konkretną przyczynę problemu.
W leczeniu pierwotnego moczenia nocnego oraz nokturii podaż płynów należy ograniczyć do minimum od 1 godziny przed podaniem dawki wieczornej do co najmniej 8 godzin po jej przyjęciu (patrz punkt 4.2).
W dniach następujących po rozpoczęciu leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się monitorowanie masy ciała pacjenta. Szybki i znaczny przyrost masy ciała może być oznaką nadmiernego zatrzymywania płynów.
Bez równoczesnego ograniczenia podaży płynów leczenie może prowadzić do retencji wody i (lub) hiponatremii (ból głowy, nudności/wymioty, szybki przyrost masy ciała, a w ciężkich przypadkach drgawki i śpiączka). W razie wystąpienia tych objawów we wskazaniach: izolowane moczenie nocne u dzieci i nokturia u dorosłych konieczne jest przerwanie leczenia i wykonanie jonogramu krwi w celu oznaczenia stężenia sodu. Po wznowieniu leczenia ograniczenie podaży płynów powinno być bardziej rygorystyczne.
Wszystkich pacjentów lub ich opiekunów należy starannie pouczyć o ograniczeniu podaży płynów.
U pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z niskim stężeniem sodu w osoczu oraz u pacjentów z dużą objętością moczu w ciągu doby (2,8 do 3 litrów) ryzyko hiponatremii jest zwiększone.
Aby zapobiec hiponatremii, w niżej wymienionych sytuacjach należy zwrócić szczególną uwagę na retencję płynów oraz częste monitorowanie stężenia sodu w osoczu:
jednoczesne stosowanie leków, o których wiadomo, że wywołują zaburzenia wydzielania ADH (SIADH), takich jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, SSRI, chloropromazyna i karbamazepina;
jednoczesne stosowanie NLPZ.
Pozostałe zalecenia
We wskazaniach: izolowane moczenie nocne u dzieci i nokturia u dorosłych leczenie desmopresyną należy przerwać podczas stanów współistniejących charakteryzujących się zaburzeniami gospodarki wodnej i (lub) elektrolitowej, takich jak: choroby zakaźne, gorączka, nieżyt żołądkowo-jelitowy.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Desmopressin Aristo zawiera laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego produktu leczniczego.
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej tabletce podjęzykowej, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.
