Pegaptanib

Mechanizm działania pegaptanibu polega na blokowaniu czynnikawzrostu śródbłonka naczyniowego, określanego skrótem VEGF (vascular endothelial growth factor).‍‍‍‍‍‍​​​‍​​​​​​ Receptory białka VEGF znajdują się na powierzchni śródbłonka naczyń krwionośnych. Aktywacja tych receptorów przez VEGF prowadzi do pobudzenia procesu tworzenia nowych naczyń krwionośnych (indukcja angiogenezy) oraz zwiększenia stopnia przepuszczalności naczyń krwionośnych. Wiadomo że w postaci mokrej zwyrodnienia plamkizwiązanego z wiekiem (AMD) dochodzi do wzrostu stężenia czynnika VEGF-A oraz patologicznego tworzenia naczyń krwionośnych (neowaskularyzacja). Pegaptanib jest oligonukleotydem który wiąże się z cząsteczką VEGF165w sposób silny, hamując tym samym rozwój choroby poprzez uniemożliwienie aktywacji receptorów dla VEGF. Pegaptanib jest wchłaniany do krążenia ogólnego w sposób powolny po podaniu do ciała szklistego oka. Stężenie maksymalne leku w surowicy krwi wynosi80 ng/mli jest osiągane średnio po upływie jednego do czterech dni od wstrzyknięcia dawki3 mg pegaptanibu do gałki ocznej.Lek nie ulega kumulacji w organizmie człowieka.Nie zbadano biodostępności pegaptanibu dla ludzi. Wartość biodostępności leku określona dla zwierząt doświadczalnych (króliki, małpy, psy) wynosi 75-100% Po wstrzyknięciu do gałki ocznej pegaptanib ulega dystrybucji do ciała szklistego, cieczy wodnistej i siatkówki oka. Badania farmakokinetyki z wykorzystaniem zwierząt laboratoryjnych wykazały przenikanie pegaptanibu do nerek oraz penetrację przez łożysko samic ciężarnych (podanie dożylne). Przemiany metaboliczne leku polegają na rozkładzie cząsteczki leku przez endonukleazy oraz egzonukleazy. Badania z wykorzystaniem zwierząt laboratoryjnych wykazały eliminację pegaptanibu wraz z moczem, zarówno w postaci związku macierzystego jak i metabolitów leku. Średni okres półtrwania pegaptanibu wynosił10 (± 4) dni po podaniu dawki 3 mg.