Somatropina

Podczas leczenia somatropiną zaobserwowano niewielki wzrost ryzyka pojawienia się kolejnego nowotworu w grupie pacjentów cierpiących na nowotwory w dzieciństwie. Zalecana jest rutynowa kontrola pacjentów onkologicznych.Pacjenci diabetologiczni powinni zachować ostrożność podczas leczenia somatropiną.Lek może zmniejszać tolerancję glukozy oraz wrażliwość na insulinę.Podczas terapii może wystąpić konieczność dostosowania leczenia przeciwcukrzycowego.Jednoczesne przyjmowanie estrogenów oraz somatropiny może wiązać się z koniecznością dostosowania dawki leku, ze względu na wahania poziomu hormonu wzrostu we krwi podczas jednoczesnej terapii estrogenowej.Przeprowadzone badania potwierdziły zwiększenie śmiertelności u pacjentów w ciężkim stanie (wypadki, operacje na jamie brzusznej lub mięśniu sercowym). Należy rozważyć stosunek korzyści wynikających z kontynuacji leczenia pacjentów w ciężkim stanie do prawdopodobieństwa ciężkich powikłań a nawet zgonu.U niektórych pacjentów, w trakcie przyjmowania leku, wykryto białaczkę. Nie potwierdzono jednak wpływu leku na zwiększenie częstości występowania choroby.Zalecane jest monitorowanie czynności gruczołu tarczowego u osób przyjmujących somatropinę.Niedoczynność tarczycy może zmniejszać efekt terapeutyczny związany ze stosowaniem leku.W przypadku pojawienia się niedoczynności tarczycy konieczne może być wdrożenie odpowiedniej terapii.W trakcie terapii somatropiną część pacjentów wykształca przeciwciała skierowane przeciwko cząsteczce leku, co może osłabiać działanie substancji czynnej i ograniczać proces wzrostu.Ze względu na ryzyko spadku stężenia kortyzolu w osoczu pacjenci ze zdiagnozowaną wcześniej niedoczynnością kory nadnerczy mogą doświadczyć pogorszenia przebiegu choroby podczas przyjmowania somatropiny.Konieczne może być zastosowanie większej dawki przyjmowanych glikokortykosteroidów.Lek może również wywołać objawy nieujawnionej wcześniej niedoczynności kory nadnerczy, przez co konieczne będzie wdrożenie odpowiedniej terapii.U pacjentów stosujących somatropinę istnieje zwiększone ryzyko złuszczenia głowy kości udowej, co może dawać objawy w postaci utykania i dolegliwości bólowych.Pacjentki ze współistniejącym zespołem Turnera są narażone na zwiększone ryzyko rozwoju stanu zapalnego ucha środkowego podczas terapii somatropiną. Należy rozważyć przeprowadzenie badania otologicznego raz w roku.Wystąpienie podczas leczenia nudności, wymiotów, zawrotów głowy lub zaburzeń narządu wzroku może świadczyć o pojawieniu się nadciśnienia wewnątrzczaszkowego.Potwierdzenie obrzęku tarczy nerwu wzrokowego podczas badania oftalmoskopowego powinno skutkować przerwaniem terapii.Leczenie dzieci z wykorzystaniem somatropiny powinno być przeprowadzone przez personel specjalizujący się w terapii hormonem wzrostu. Lek należy stosować do momentu zrośnięcia nasad kości długich, a podczas kuracji nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej.W przypadku leczenia dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek, zalecane jest zachowanie ostrożności. Dawka preparatu powinna zostać dobrana indywidualnie do pacjenta, zaleca się również okresowe kontrolowanie czynności nerek podczas leczenia somatropiną.Podczas terapii dzieci z zespołem Turnera zaleca się regularne kontrolowanie długości kończyn. W przypadku potwierdzenia wydłużenia rąk lub stóp należy rozważyć zmniejszenie dawki leku.Przyspieszony wzrost dziecka może być przyczyną skoliozy. Stosowanie somatropiny może zwiększać ryzyko wystąpienia objawów skoliozy u dzieci cierpiących na zespół Noonan lub zespół Turnera.Przed zastosowaniem somatropiny zalecane jest staranne rozważenie innych przyczyn niedoboru wzrostu u dzieci ze zmniejszoną długością ciała po urodzeniu.W przypadku dzieci z zespołem Turnera lub zmniejszoną długością ciała po urodzeniu przed rozpoczęciem leczenia oznaczyć stężenie IGF–1 (insulinopodobnego czynnika wzrostu) oraz stężenie glukozy i insuliny na czczo.W trakcie terapii należy powtarzać badania stężenia IGF–1 dwa razy w roku.Przyspieszenie procesu wzrostu może zostać zatrzymane po przerwaniu terapii. Dodatkowo raz w roku zalecane jest wykonanie oznaczenia glukozy i insuliny na czczo, a pacjenci z podwyższonym ryzykiem pojawienia się cukrzycy powinni przeprowadzić doustny test obciążenia glukozą.