Interferon alfa-n3

C43Czerniak skóry 8720/3 Czerniak, zwany też czerniakiem złośliwym(łac.melanoma malignum) –nowotwór złośliwy skóry,błon śluzowychlubbłony naczyniowejoka wywodzący się zmelanocytów.​‍​​​​​‍​‍‍‍‍​‍‍ Stanowi od 5% do 7% nowotworów złośliwych skóry człowieka. Corocznie jest rozpoznawane około 130 000 przypadków tej choroby, większość u osóbrasy białej.Zapadalnośćna świecie wykazuje znaczną zależność geograficzną. Czerniak przed 40. rokiem życia jest rzadki, szczyt zachorowań przypada na siódmą i ósmą dekadę życia. Najczęściej pojawia się na skórze niezmienionej, choć może powstać w obrębieznamion barwnikowych. Podejrzenie czerniaka budzi pojawienie się nowej zmiany przypominającej atypowe znamię lub zmiana wcześniej istniejącego znamienia barwnikowego. Do głównych objawów czerniaka należą: asymetryczne zabarwienie, kształt i powierzchnia zmiany, uniesienie się zmiany ponad otaczającą skórę, nieregularne ograniczenie zmiany, a także duży jej wymiar. Równieżświąd, ból, krwawienie i owrzodzenie w obrębie znamienia lub nowej zmiany skórnej budzą podejrzenie złośliwego charakteru zmiany. Głównymi czynnikami ryzyka są ekspozycja napromieniowanie ultrafioletowepochodzące z promieniowania słonecznego lub sztucznych źródeł i indywidualna podatność na nowotwór, przede wszystkim przez zwiększone ryzykogenetyczne. Intensywna, przerywana ekspozycja na promieniowanie ultrafioletowe prowadząca do oparzenia słonecznego, szczególnie w okresie dzieciństwa, wiąże się z większym ryzykiem zachorowania niż wieloletnia regularna ekspozycja. Nowotwór częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn. Rozpoznanie kliniczne jest stawiane na podstawie badaniadermatoskopowego, a pozostałe badania pełnią rolę jedynie pomocniczą. Podejrzana zmiana jest wycinana z niewielkimmarginesemzdrowych tkanek, a próbka jestbadana histopatologicznie. Badanie to umożliwia ostateczne rozpoznanie choroby oraz ocenę wielu czynników o charakterze rokowniczym. Podstawową metodą leczenia czerniaka jest radykalne wycięcie guza z odpowiednio szerokim marginesem zdrowych tkanek. Często jest koniecznabiopsjawęzła wartowniczegolub rozszerzenie zabiegu o wycięcie lokalnych węzłów chłonnych. W przypadku choroby nieoperacyjnej lub obecności przerzutów odległych stosuje sięleczenie ogólnoustrojoweoparte na nowoczesnych lekach celowanych, dobieranych indywidualnie dla każdego chorego na podstawie bieżących mutacji i obrazu klinicznego choroby. Wykorzystywanych jest kilka grup leków celowanych: inhibitory BRAF (wemurafenib,dabrafenib), inhibitory MEK (trametynib), przeciwciała anty-CTLA-4 (ipilimumab), przeciwciała anty-PD-1 (pembrolizumab,niwolumab) i inhibitory c-KIT (imatynib). W leczeniu stosuje się również klasycznąimmunoterapięopartą nainterferonie αiIL-2. Klasycznachemioterapiajest stosowana u chorych nieodpowiadających na leki celowane i immunoterapię. Zapobieganie polega na unikaniu nadmiernego wystawienia się na działanie promieniowania słonecznego.