Aerrane

Podobnie jak inne silne anestetyki ogólne, izofluran może być podawany wyłącznie w placówkach wyposażonych w odpowiedni sprzęt anestezjologiczny i jedynie przez osoby należycie przeszkolone w podawaniu znieczulenia ogólnego, z doświadczeniem w prowadzeniu znieczulenia oraz znajomością farmakologii produktu leczniczego. Izofluran należy podawać przy użyciu parownika specjalnie skalibrowanego do jego stosowania, aby możliwa była precyzyjna kontrola podawanego stężenia produktu. Podczas pogłębiania znieczulenia nasileniu ulega niedociśnienie i depresja oddechowa. Ponieważ izofluran szybko i łatwo może zmieniać głębokość znieczulenia, należy stosować wyłącznie parowniki dozujące pożądane stężenie z odpowiednią dokładnością lub sprzęt umożliwiający monitorowanie stężeń gazów w fazie wdechowej i wydechowej. Stopień niedociśnienia i depresji oddechowej może być wskaźnikiem głębokości znieczulenia. Zgłaszano przypadki wydłużenia odstępu QT związane z torsade de pointes (w wyjątkowych przypadkach zakończone zgonem). U pacjentów z ryzykiem wydłużenia odstępu QT izofluran należy podawać ostrożnie. U pacjentów z chorobami mitochondrialnymi znieczulenie ogólne, w tym izofluran, należy stosować ostrożnie. Dane wskazują, że izofluran może powodować uszkodzenie wątroby w zakresie od łagodnego, przejściowego zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych aż do śmiertelnej martwicy wątroby w bardzo rzadkich przypadkach. Odnotowano, że wcześniejsza ekspozycja na halogenowane anestetyki węglowodorowe, zwłaszcza gdy odstęp jest krótszy niż 3 miesiące, może zwiększyć ryzyko uszkodzenia wątroby. Marskość, wirusowe zapalenie wątroby lub inne wcześniej istniejące choroby wątroby mogą stanowić podstawę do wyboru anestetyku innego niż halogenowany. Izofluran może powodować depresję oddechową, która może być nasilona przez premedykację środkami narkotycznymi lub innymi substancjami wywołującymi depresję oddechową. Oddychanie powinno być kontrolowane, a w razie potrzeby należy zapewnić jego wspomaganie (patrz punkt 4.8). W odniesieniu do wielokrotnego stosowania znieczulenia dostępne doświadczenia są niewystarczające, aby sformułować ostateczne zalecenia w tym zakresie. Podobnie jak w przypadku wszystkich anestetyków halogenowanych, powtarzanie znieczulenia w krótkich odstępach czasu wymaga ostrożności. Nasilenie nużliwości nerwowo-mięśniowej może być obserwowane u pacjentów z chorobami nerwowo-mięśniowymi, takimi jak miastenia gravis. U tych pacjentów izofluran należy stosować ostrożnie. Przy głębszych poziomach znieczulenia izofluran znacząco zwiększa przepływ krwi przez mózg. Może to prowadzić do przejściowego zwiększenia ciśnienia płynu mózgowo-rdzeniowego, w pełni odwracalnego dzięki hiperwentylacji. U pacjentów ze zwiększonym ciśnieniem śródczaszkowym izofluran należy stosować ostrożnie. W takich przypadkach może być konieczna hiperwentylacja. Produkt leczniczy AERRANE należy podawać ostrożnie pacjentom, u których może wystąpić skurcz oskrzeli, ponieważ może dojść do skurczu oskrzeli (patrz punkt 4.8). Stosowanie izofluranu nie było szeroko badane u pacjentów z hipowolemią, niedociśnieniem oraz u pacjentów osłabionych. U tych pacjentów zaleca się stosowanie niższych stężeń izofluranu. Niezależnie od zastosowanego anestetyku, u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca istotne jest utrzymanie prawidłowej hemodynamiki w celu uniknięcia niedokrwienia mięśnia sercowego. Z uwagi na fakt, że produkt leczniczy AERRANE drażni błony śluzowe, jego stosowanie w znieczuleniu wziewnym podawanym przez maskę jest utrudnione. Podczas wprowadzania do znieczulenia może dojść do nasilenia wydzielania śliny i wydzielania tchawiczo-oskrzelowego, co może, zwłaszcza u dzieci, prowadzić do skurczu krtani (patrz punkt 4.8). U pacjentek poddawanych sztucznemu poronieniu po podaniu izofluranu odnotowano zwiększoną utratę krwi, porównywalną z utratą krwi po znieczuleniu z zastosowaniem innych substancji wziewnych. Izofluran rozluźnia mięśniówkę macicy, dlatego podczas zabiegów położniczych należy stosować możliwie najniższe stężenia izofluranu (patrz punkt 4.6). Hipertermia złośliwa U osób podatnych znieczulenie izofluranem może wywołać hipermetaboliczny stan mięśni szkieletowych prowadzący do dużego zużycia tlenu oraz zespołu klinicznego znanego jako hipertermia złośliwa. Zespół ten obejmuje niespecyficzne objawy, takie jak sztywność mięśni, tachykardia, tachypnoe, sinica, zaburzenia rytmu serca i niestabilne ciśnienie tętnicze. (Należy również zwrócić uwagę, że wiele z tych niespecyficznych objawów może wystąpić w przypadku płytkiego znieczulenia, ostrej hipoksji itp.) Zwiększenie ogólnego metabolizmu może objawiać się zwiększeniem temperatury (która w tym przypadku może szybko narastać na początku znieczulenia lub później, lecz zazwyczaj nie jest pierwszym objawem zwiększonego metabolizmu) oraz zwiększonym zużyciem pochłaniacza CO2 (gorący pojemnik pochłaniacza). Ciśnienie parcjalne O2 i pH mogą się obniżyć, a także może wystąpić hiperkaliemia oraz niedobór zasad. W odniesieniu do izofluranu zgłaszano śmiertelne przypadki hipertermii złośliwej. Leczenie obejmuje przerwanie podawania substancji wyzwalających te mechanizmy (np. izofluranu), dożylne podanie soli sodowej dantrolenu oraz zapewnienie leczenia podtrzymującego. Leczenie takie obejmuje intensywną opiekę ukierunkowaną na przywrócenie prawidłowej temperatury ciała, wspomaganie oddychania i układu krążenia w zależności od potrzeb oraz wyrównanie zaburzeń elektrolitowych, gospodarki płynowej i równowagi kwasowo-zasadowej. (Patrz ulotka dożylnego podawania soli sodowej dantrolenu w celu uzyskania szczegółowych informacji o leczeniu pacjenta.) Później może dojść do niewydolności nerek. Odnotowano pojedyncze przypadki zwiększenia stężenia karboksyhemoglobiny przy stosowaniu halogenowanych substancji wziewnych zawierających grupę CF2H (tj. desfluranu, enfluranu i izofluranu). W obecności prawidłowo nawilżonych pochłaniaczy nie powstają klinicznie istotne stężenia tlenku węgla. W odniesieniu do pochłaniaczy CO2 należy przestrzegać wskazówek producenta. Rzadko zgłaszano przypadki ekstremalnej temperatury, dymu lub samoistnego zapłonu aparatów do znieczulenia podczas podawania znieczulenia ogólnego z zastosowaniem produktów leczniczych tej klasy, jeżeli były stosowane razem z wysuszonymi pochłaniaczami CO2, zwłaszcza tymi zawierającymi wodorotlenek potasu (np. Baralym). Jeżeli lekarz podejrzewa, że pochłaniacz CO2 jest wysuszony, należy go wymienić przed podaniem izofluranu. Wskaźnik barwny większości pochłaniaczy CO2 niekoniecznie musi zmienić zabarwienie po wysuszeniu. Z tego względu fakt braku zmiany barwy nie może być traktowany jako bezpieczna oznaka odpowiedniego nawilżenia. Pojemnik z pochłaniaczem CO2 należy regularnie wymieniać niezależnie od stanu wskaźnika barwnego. Hiperkaliemia okołooperacyjna Stosowanie anestetyków wziewnych w rzadkich przypadkach wiązano ze zwiększeniem stężenia potasu w surowicy, które w okresie pooperacyjnym u pacjentów pediatrycznych może prowadzić do zaburzeń rytmu serca i zgonu. Pacjenci z utajoną i jawną chorobą nerwowo-mięśniową, zwłaszcza z dystrofią mięśniową Duchenne'a, wydają się najbardziej narażeni. Jednoczesne stosowanie suksametonium wiąże się z większością, lecz nie ze wszystkimi z tych przypadków. U tych pacjentów obserwowano również istotny wzrost stężenia kinazy kreatynowej w surowicy, a w niektórych przypadkach również zmiany w składzie moczu, z wystąpieniem mioglobinurii. Mimo podobieństwa objawów do hipertermii złośliwej, u żadnego z tych pacjentów nie stwierdzano cech ani objawów sztywności mięśniowej czy stanu hipermetabolicznego. Zaleca się wczesne i agresywne leczenie interwencyjne hiperkaliemii oraz opornych zaburzeń rytmu serca, w tym późniejszą ocenę możliwości wystąpienia utajonej choroby nerwowo-mięśniowej. Izofluran może powodować nieznaczne obniżenie funkcji poznawczych przez 2–4 dni po znieczuleniu. Niewielkie zmiany nastroju i objawy mogą utrzymywać się do 6 dni po podaniu. Należy to brać pod uwagę u pacjentów powracających do normalnych codziennych czynności, w tym prowadzenia pojazdów i obsługi ciężkich maszyn (patrz punkt 4.7). Izofluran znacząco nasila działanie wszystkich powszechnie stosowanych środków zwiotczających mięśnie, najsilniej z lekami niedepolaryzującymi. Dzieci w wieku poniżej 2 lat Podczas stosowania izofluranu u małych dzieci należy zachować ostrożność ze względu na ograniczone doświadczenie w tej grupie pacjentów.