Dorzolamid jest inhibitorem anhydrazy węglanowej, który po podaniu miejscowym do worka spojówkowego łączy się z tym enzymem, a dokładniej z anhydrazą węglanową II w wyrostkach rzęskowych oka. W wyniku działania dorzolamidu następuje silne zahamowanie anhydrazy węglanowej II, czego następstwem jest zmniejszenie ilości wydzielania cieczy wodnistej. Efektem końcowym działania dorzolamidu jest zmniejszenie ciśnienia wewnątrzgałkowego.
Dorzolamid jest lekiem który stosuje się wyłącznie miejscowo. Po aplikacji do worka spojówkowego ma za zadanie działać w miejscu podania. Dorzolamid przenika również do krążenia ogólnego i gromadzi się głównie w erytrocytach, ze względu na swoiście występujący w nich enzym - anhydrazę węglanową II.
Dorzolamid po wchłonięciu z miejsca podania do krążenia ogólnego gromadzi się głównie w erytrocytach. Związane jest to z tym, że w erytrocytach występuje swoista dla dorzolamidu anhydraza węglanowa II. Obecność wolnego dorozolamidu w osoczu krwi jest śladowa.
Jedynym metabolitem dorzolamidu jest N-deetylo-dorzolamid. Podobnie jak dorzolamid jego metabolit gromiadzi się w erytrocytach. N-deetylo-dorzolamid wykazuje mniejsze powinowactwo do anhydrazy węglanowej II niż dorzolamid, jednak silniej wpływa na anhydrazę węglanową I.
Zarówno dorzolamid jak i jego metabolit N-deetylo-dorzolamid wydalany jest z moczem.Po zakończeniu kuracji dorzolamidem następuje nieliniowe zmniejszenie stężenie dorzolamidu w czerwonych krwinkach. Najpierw dochodzi do szybkiego zmniejszenia stężenia dorzolamidu, następnie zachodzi wolniejsza eliminacja leku z okresem półtrwania około czterech miesięcy.
⚠️ Ostrzeżenia
Dorzolamid stosuje się miejscowo, w postaci kropli podawanych bezpośrednio do worka spojówkowego. Dlatego należy zachować szczególną ostrożność podczas aplikacji kropli, tak aby nie zanieczyścić kroplomierza. Zanieczyszczony bakteriami roztwór leku, po kolejnym podaniu może spowodować zakażenie oka, czego konsekwencją może być poważne upośledzenie wzroku. Jeśli pacjent stosuje inne leki podawane do worka spojówkowego należy pamiętać, aby kolejny lek aplikowany do tego samego oka podać z około piętnastominutowym odstępem pomiędzy aplikacjami. W przypadku, gdy pacjent stosuje maści oczne wraz z lekiem w postaci kropli zawierającym dorzolamid, może zastosować taką maść nie wcześniej niż 15. minut po zastosowaniu tychże kropli.Dorzolamid po podaniu miejscowym jest wchłaniany do krążenia ogólnego i wydalany przez nerki, dlatego nie jest zalecany do stosowania u osób z ciężką niewydolnością nerek. Dorzolamid należy do grupy sulfonamidów, czego wynikiem mogą być działania uboczne swoiste dla tej grupy leków takie jak: martwica toksyczno-rozpływowa naskórka czy zespół Stevensa-Johnsona.Ze względu na brak badań potwierdzających bezpieczeństwo stosowania dorzolamid nie powinien być podawany osobom z ciężką niewydolnością wątroby.Podczas przewlekłego stosowania kropli okulistycznych zawierających dorzolamid zaobserwowano miejscowe działania niepożądane tj. podrażnienie powiek czy zapalenie spojówek.Szczególną ostrożność w stosowaniu dorzolamidu w postaci kropli ocznych powinni zachować pacjenci mający małą liczbę komórek śródbłonka w chorym oku, ponieważ istnieje większe prawdopodobieństwo powstania obrzęku rogówki.
