Losartan jest wybiórczym blokerem receptora, do którego zostaje przyłączona cząsteczka angiotensyny II.Angiotensyna II poprzez połączenie z miejscem aktywnym receptora AT1, powoduje silny skurcz mięśni gładkich naczyń krwionośnych, przez co dochodzi do wzrostu ciśnienia tętniczego oraz przyspieszenia pracy serca. Angiotensyna zwiększa również wydzielanie aldosteronu przez korę nadnerczy oraz proliferację mięśni gładkich.Losartan oraz jego czynny metabolit: kwas karboksylowy, ma wysokie powinowactwo do receptora angiotensynowego, dzięki czemu cząsteczka angiotensyny II zostaje wyparta z połączenia z podjednostką AT1receptora. Lek powoduje zmniejszenie ciśnienia tętniczego poprzez rozkurcz mięśni gładkich naczyń krwionośnych oraz zmniejsza wydzielanie aldosteronu. Po podaniu losartanu raz na dobę, u większości pacjentów dochodziło do znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego.W przeciwieństwie do inhibitorów konwertazy angiotensynowej (IACE), losartan nie wpływa na transformację bradykininy i nie upośledza przemian reniny. Podczas stosowania dochodzi do zwiększenia aktywności reninowej osocza, ale z powodu blokady receptorów dla angiotensyny II nie występuję wzrost ciśnienia. W związku z powyższym. zmniejszona zostaje częstość występowania charakterystycznych dla tej grupy związków działań niepożądanych.
Losartan jest w dobrym stopniu wchłaniany z przewodu pokarmowego. Dostępność biologiczna znajduje się na poziomie 33%. Maksymalne stężenie występuje około godzinę po podaniu substancji czynnej.
Losartan i jego aktywny metabolit tworzą połączenia z albuminami osocza na poziomie 99%.
Losartan ulega efektowi pierwszego przejścia. W wyniku przekształcenia powstaje jego czynny metabolit kwas karboksylowy losartanu. Dalsze przemiany substancji czynnej prowadzą do powstania nieaktywnych farmakologicznie metabolitów przy udziale reakcji sprzęgania z kwasem glukuronowym.
Losartan jest wydalany zarówno z moczem, jak i z kałem. Około 4% dawki pojedynczej jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. W moczu zaobserwowano również występowanie czynnego metabolitu, którego ilość stanowiła 6% dawki.W procesie wydalania losartanu bierze również udział transport żółciowy.
⚠️ Ostrzeżenia
Należy zachować szczególną ostrożność podczas terapii z wykorzystaniem losartanu u pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi w naczyniach krwionośnych. W takim przypadku istnieje ryzyko wystąpienia niedociśnienia oraz zaburzeń elektrolitowych. Nieprawidłowości w stężeniu elektrolitów mogą pojawić się również w przypadku pacjentów zaburzeniami czynności nerek podczas towarzyszącej cukrzycy. Zalecane jest częste monitorowanie poziomu potasu w osoczu i dostosowanie dawki substancji czynnej, w przypadku pojawienia się zaburzeń.Skuteczność losartanu może być zmniejszona w przypadku zastosowania terapii u osób rasy czarnej. Prawdopodobnie jest to spowodowane mniejszą zależnością nadciśnienia od układu angiotensynowego u tych pacjentów.Losartan może nie wykazywać wymaganej skuteczności w przypadku osób z pierwotnym hiperaldosteronizmem.Losartan należy stosować ostrożnie, gdy u pacjenta stwierdzono zwężenie zastawki aortalnej, lub kardiomiopatię przerostową. Każdy spadek ciśnienia tętniczego u pacjenta z chorobą niedokrwienną lub miażdżycą niesie ze sobą ryzyko zawału mięśnia sercowego.Należy uważnie obserwować pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym podczas terapii losartanem.Jednoczesne stosowanie losartanu z lekami należącymi do grupy inhibitorów konwertazy angiotensynowej nie jest zalecane. Odnotowano zwiększone ryzyko wystąpienia niedociśnienia, hiperkaliemii oraz upośledzenia pracy nerek. Opisana kuracja jest możliwa w razie konieczności pod ścisłym nadzorem lekarskim.Należy zachować szczególną ostrożność podczas leczenia losartanem u pacjentów z towarzyszącą niewydolnością nerek lub tylko jedną nerką. Istnieje ryzyko wzrostu stężenia mocznika i kreatyniny we krwi. Dostosowanie dawkowania może być konieczne również w przypadku dzieci z upośledzeniem czynności nerek.W przypadku występującej marskości wątroby istnieje ryzyko wzrostu stężenia losartanu we krwi. Niesie to ze sobą ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.