Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwhistaminowe – antagoniści receptora H1, kod ATC: R06AX27
Mechanizm działania
Desloratadyna jest niewykazującym działania sedatywnego, długo działającym antagonistą receptorów histaminowych o selektywnym działaniu antagonistycznym na obwodowe receptory H1. Po podaniu doustnym selektywnie blokuje obwodowe receptory histaminowe H1, gdyż substancja czynna nie przenika do ośrodkowego układu nerwowego.
Działanie przeciwalergiczne desloratadyny zostało wykazane w badaniach in vitro. Obejmuje ono hamowanie uwalniania cytokin prozapalnych, takich jak IL-4, IL-6, IL-8 oraz IL-13, z ludzkich komórek tucznych/bazofilów, a także hamowanie ekspresji cząsteczki adhezyjnej P-selektyny na komórkach śródbłonka. Znaczenie kliniczne tych obserwacji wymaga jeszcze potwierdzenia.
Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Populacja pediatryczna
Skuteczności produktu Aerius roztwór doustny nie oceniano w odrębnych badaniach pediatrycznych. Bezpieczeństwo stosowania desloratadyny w postaci syropu, zawierającego takie samo stężenie desloratadyny jak produkt Aerius roztwór doustny, wykazano jednak w trzech badaniach pediatrycznych. Dzieciom w wieku od 1 do 11 lat, u których wskazane było leczenie przeciwhistaminowe, podawano dobową dawkę desloratadyny wynoszącą 1,25 mg (w wieku od 1 do 5 lat) lub 2,5 mg (w wieku od 6 do 11 lat). Kliniczne badania laboratoryjne, czynności życiowe oraz zapis elektrokardiograficzny, w tym odstęp QTc, potwierdzają, że leczenie było dobrze tolerowane.
Stężenie desloratadyny w osoczu po stosowaniu w zalecanych dawkach (patrz punkt 5.2) było porównywalne u pacjentów pediatrycznych i u dorosłych. Ponieważ przebieg alergicznego nieżytu nosa/przewlekłej idiopatycznej pokrzywki oraz profil desloratadyny są zbliżone u dorosłych i u pacjentów pediatrycznych, dane dotyczące skuteczności u dorosłych można ekstrapolować na populację pediatryczną.
Skuteczności produktu Aerius syrop nie oceniano w pediatrycznych badaniach klinicznych u dzieci w wieku poniżej 12 lat.
Dorośli i młodzież
W badaniach klinicznych z wielokrotnym podawaniem desloratadyny dorosłym i młodzieży, w których podawano do 20 mg na dobę przez okres 14 dni, nie obserwowano istotnych statystycznie ani klinicznie znaczących sercowo-naczyniowych działań produktu. W badaniu klinicznym i farmakologicznym u dorosłych i młodzieży, w którym desloratadynę podawano dorosłym w dawce do 45 mg na dobę (dziewięciokrotność zalecanej dawki klinicznej) przez dziesięć dni, nie odnotowano żadnego przypadku wydłużenia odstępu QTc.
Działania farmakodynamiczne
Desloratadyna w niewielkim stopniu przenika do ośrodkowego układu nerwowego. W kontrolowanych badaniach klinicznych przy podawaniu dorosłym i młodzieży w zalecanej dawce 5 mg na dobę nie stwierdza się, w porównaniu z placebo, zwiększenia częstości występowania senności. W badaniach klinicznych po jednorazowym podaniu tabletek produktu Aerius dorosłym i młodzieży w pojedynczej dawce dobowej 7,5 mg lek nie wpływał na sprawność psychomotoryczną. W badaniu, w którym desloratadynę 5 mg podano jednorazowo dorosłym, desloratadyna nie wpływała na standardowe wskaźniki sprawności pilotażu, w tym na nasilenie subiektywnej senności ani na zadania związane z pilotowaniem.
W badaniach klinicznych i farmakologicznych u dorosłych, w których desloratadynę podawano jednocześnie z alkoholem, nie dochodziło do nasilenia indukowanego alkoholem pogorszenia sprawności ani senności. Między grupą pacjentów otrzymujących desloratadynę a grupą placebo nie stwierdzono istotnych różnic w wynikach testów psychomotorycznych, niezależnie od tego, czy jednocześnie podawano alkohol, czy nie.
W badaniach z wielokrotnym podawaniem ketokonazolu i erytromycyny nie obserwowano klinicznie znaczących zmian stężenia desloratadyny w osoczu.
U dorosłych i u młodzieży z alergicznym nieżytem nosa podawanie tabletek produktu Aerius prowadziło do ustąpienia objawów, takich jak kichanie, wyciek z nosa i świąd nosa, a także świąd, łzawienie i zaczerwienienie oczu oraz świąd podniebienia. Produkt Aerius skutecznie kontrolował objawy przez 24 godziny. Skuteczność produktu Aerius w postaci tabletek nie została jednoznacznie wykazana w badaniach klinicznych u młodzieży w wieku od 12 do 17 lat.
Oprócz utrwalonych pojęć klasyfikacyjnych: sezonowy i całoroczny, alergiczny nieżyt nosa może być alternatywnie klasyfikowany w zależności od czasu trwania objawów jako okresowy alergiczny nieżyt nosa oraz przewlekły alergiczny nieżyt nosa. Okresowy alergiczny nieżyt nosa definiowany jest jako występowanie objawów krócej niż 4 dni w tygodniu lub krócej niż 4 tygodnie. Przewlekły alergiczny nieżyt nosa definiowany jest jako występowanie objawów przez 4 dni lub więcej w tygodniu i dłużej niż 4 tygodnie.
Podawanie tabletek produktu Aerius skutecznie zmniejszało całkowite obciążenie sezonowym alergicznym nieżytem nosa, ocenianym na podstawie kwestionariusza oceny jakości życia w nieżycie nosa i spojówek. Największą poprawę uzyskano w zakresie problemów praktycznych oraz aktywności codziennych ograniczanych przez objawy.
Przewlekła idiopatyczna pokrzywka była badana jako kliniczny model chorób przebiegających z pokrzywką, ponieważ ich patogeneza, niezależnie od etiologii, jest podobna, a pacjentów z postacią przewlekłą łatwiej jest włączyć do oceny prospektywnej. Ponieważ uwalnianie histaminy stanowi czynnik sprawczy wszystkich chorób przebiegających z pokrzywką, zakłada się, że desloratadyna będzie skutecznie zapewniać objawowe złagodzenie nie tylko w przewlekłej idiopatycznej pokrzywce, lecz także w pozostałych chorobach z pokrzywką, zgodnie z zaleceniami wytycznych klinicznych dotyczących leczenia.
W dwóch sześciotygodniowych badaniach kontrolowanych placebo, w których uczestniczyli pacjenci z przewlekłą idiopatyczną pokrzywką, podawanie produktu Aerius prowadziło już pod koniec pierwszego okresu dawkowania do ustąpienia świądu oraz zmniejszenia liczby i wielkości bąbli pokrzywkowych. W każdym z badań działanie utrzymywało się przez 24-godzinny okres dawkowania. Podobnie jak w badaniach z innymi lekami przeciwhistaminowymi podawanymi pacjentom z przewlekłą idiopatyczną pokrzywką, wyłączono niewielką grupę pacjentów zidentyfikowanych jako niereagujący na leczenie. Złagodzenie świądu o ponad 50% obserwowano u 55% pacjentów leczonych desloratadyną w porównaniu z 19% pacjentów otrzymujących placebo. Leczenie produktem Aerius w sposób istotny zmniejszało także zaburzenia snu i aktywności w ciągu dnia, mierzone czteropunktową skalą służącą do oceny tych zmiennych.
Ostrzeżenia
Zaburzenia czynności nerek
Należy zachować zwiększoną ostrożność podczas stosowania produktu Aerius u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz punkt 5.2).
Napady drgawkowe
U pacjentów z drgawkami w wywiadzie osobistym lub rodzinnym, a zwłaszcza u małych dzieci (patrz punkt 4.8), które są bardziej podatne na występowanie nowych napadów drgawkowych w trakcie leczenia desloratadyną, desloratadynę należy stosować z ostrożnością. Osoby wykonujące zawód medyczny mogą u pacjentów, u których w trakcie leczenia wystąpił napad drgawkowy, rozważyć odstawienie desloratadyny.
Produkt Aerius roztwór doustny zawiera sorbitol (E 420)
Ten produkt leczniczy zawiera 150 mg sorbitolu (E 420) w 1 ml roztworu doustnego.
Należy uwzględnić addytywne działanie jednocześnie stosowanych produktów zawierających sorbitol (E 420) (lub fruktozę) oraz spożycia sorbitolu (E 420) (lub fruktozy) z pokarmem. Zawartość sorbitolu (E 420) w produktach leczniczych do stosowania doustnego może wpływać na biodostępność innych jednocześnie podawanych produktów leczniczych stosowanych doustnie.
Sorbitol jest źródłem fruktozy; produktu tego nie wolno podawać pacjentom z dziedziczną nietolerancją fruktozy.
Produkt Aerius roztwór doustny zawiera glikol propylenowy (E 1520)
Ten produkt leczniczy zawiera 100,19 mg glikolu propylenowego (E 1520) w 1 ml roztworu doustnego.
Produkt Aerius roztwór doustny zawiera sód
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w dawce, to znaczy, że uznaje się go za „wolny od sodu”.
Produkt Aerius roztwór doustny zawiera alkohol benzylowy
Ten produkt leczniczy zawiera 0,375 mg alkoholu benzylowego w 1 ml roztworu doustnego. Alkohol benzylowy może powodować reakcję alergiczną.
Zwiększone ryzyko z powodu kumulacji u małych dzieci. Nie należy podawać dłużej niż przez 1 tydzień małym dzieciom (do 3. roku życia).
Duże objętości należy podawać z ostrożnością i wyłącznie jeśli jest to konieczne, zwłaszcza w przypadku, gdy pacjent ma zaburzenia czynności nerek lub wątroby, ze względu na ryzyko kumulacji i wystąpienia reakcji toksycznej (kwasica metaboliczna).
Populacja pediatryczna
U dzieci w wieku poniżej 2 lat odróżnienie alergicznego nieżytu nosa od pozostałych postaci nieżytu nosa jest szczególnie trudne. Należy uwzględnić brak zakażenia górnych dróg oddechowych lub nieprawidłowości strukturalnych, jak również wywiad pacjenta, badania fizykalne oraz odpowiednie badania laboratoryjne i testy skórne.
Około 6% dorosłych oraz dzieci w wieku od 2 do 11 lat to fenotypy o zmniejszonym metabolizmie desloratadyny, u których obserwuje się większą ekspozycję (patrz punkt 5.2). Bezpieczeństwo stosowania desloratadyny u dzieci w wieku od 2 do 11 lat ze zmniejszonym metabolizmem jest takie samo jak u dzieci z prawidłowym metabolizmem. Działania desloratadyny u dzieci ze zmniejszonym metabolizmem w wieku < 2 lat nie były badane.