Esbriet

Nie ustalono w pełni mechanizmu działania pirfenidonu. Z badań przeprowadzonych w warunkachin vitrooraz na zwierzętachwiadomo, że substancja posiada właściwości przeciwzapalne, antyoksydacyjne oraz antyfibrotyczne. Pirfenidon zmniejsza proliferację fibroblastów i innych substancji biorących udział w tworzeniu tkanki włóknistej, spowalniając w ten sposób postęp idiopatycznego włóknienia płuc. Wykazano, że związek hamuje działanie TGF-β1, kluczowej cytokiny biorącej udział w fibrogenezie. Pirfenidon jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Zażycie substancji z jedzeniem skutkuje zmniejszeniem maksymalnego stężenia w osoczu o 50%. U pacjentów, którzy przyjmowali lek z posiłkiem rzadziej obserwowano działania niepożądane w postaci nudności i zawrotów głowy, w porównaniu do osób stosujących pirfenidon na czczo. Nie określono dostępności biologicznej  substancji u ludzi. Pirfenidon jest wiązany w około 50-58% z białkami osocza, głównie albuminami. Dystrybucja substancji w tkankach jest niewielka. Około 70-80 % przyjętej dawki pirfenidonu jest metabolizowane przez izoenzymy mikrosomalne CYP1A2, w mniejszym stopniu z udziałem CYP2C9, 2C19, 2D6 i 2E1. W badaniachin vitroorazin vivonie wykryto aktywności głównego metabolitu, 5-karboksy-pirfenidonu. Pirfenidon jest wydalany z moczem. Około 80% podanej doustnie dawki leku jest eliminowana przez nerki w ciągu 24 godzin po podaniu. Większość substancji jest wydalana w formie metabolitu, 5-karboksy-pirfenidonu, mniej niż 1% w postaci niezmienionej . Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 2,4 godziny.