Raloksyfen

Raloksyfen to wybiórczy modulator receptorów estrogenowych, które są jądrowymi czynnikami transkrypcyjnymi i zmieniają ekspresję wielu genów regulowanych przez estrogeny.‍‍‍‍‍‍​​​‍​​​​​​ Raloksyfen naśladuje działanie estrogenów w kościach, natomiast działanie przeciwne do estrogenów wykazuje wobec podwzgórza, tkanki piersi oraz macicy. W efekcie lek wpływa korzystnie na metabolizm kostny m.in. poprzez nasilenie aktywności osteoblastów (komórki tworzące kości) i zmniejszenie aktywności osteoklastów (komórki niszczące tkankę kostną), co prowadzi do zachowania odpowiedniej masy kostnej i zwiększenia mineralnej gęstości kości. Na skutek działania raloksyfenu obserwuje się wzrost ekspresji białek, takich jak osteonektyna, osteokalcyna, fosfataza alkaliczna i kolagen. Wykazano, że lek znacznie zmniejsza liczbę złamań kręgów. Ponadto, raloksyfen skutecznie obniża stężenie cholesterolu całkowitego i frakcji LDL cholesterolu zmniejszając ryzyko chorób kardiologicznych. Działanie antagonistyczne na macicę i tkanki piersi nie zwiększa ryzyka nowotworzenia (rozwoju nowotworów estrogenozależnych). Raloksyfen jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego w około 60%. Na skutek silnego efektu pierwszego przejścia (eliminacja leku zanim przedostanie się do krążenia ogólnego) do krwioobiegu zostaje wchłonięte zaledwie 2% dawki leku. Raloksyfen jest szeroko dystrybuowany w tkankach. Lek wiąże się w około 98-99% z białkami osocza. Raloksyfen ulega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia. Na drodze glukuronidacji dochodzi do wytworzenia następujących metabolitów: 4′-glukuronidu, 6-glukuronidu i 6,4′-dwuglukuronidu raloksyfenu. Raloksyfen w postaci niezmienionej stanowi we krwi zaledwie 1%. Raloksyfen jest wydalany w postaci niezmienionej i w postaci glukuronidowych metabolitów w ciągu 5 dni głównie z kałem, natomiast z moczem ulega wydalaniu zaledwie 5% dawki. Okres półtrwania raloksyfenu wynosi 27-32 h.