Wenetoklaks

Podczas stosowania wenetoklaksu odnotowano przypadki zespołu rozpadu guza, w tym niektóre zakończone zgonem.Lek może powodować szybką redukcję ilości komórek nowotworowych, dlatego też, terapia związkiem jest obciążona ryzykiem wystąpienia zespołu rozpadu guza.‍‍‍‍‍‍​​​‍​​​​​​ Większe prawdopodobieństwo wystąpienia jego symptomów pojawia się na początku leczenia, u osób ze zwiększoną liczbą limfocytów, zaburzeniami czynności nerek oraz dużą masą zmiany nowotworowej.Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia zespołu rozpadu guza, u pacjentów leczonych wenetoklaksem, zaleca się odpowiednie nawadnianie pacjentów (w tym także dożylne) oraz przeciwdziałanie rozwojowi hiperurykemii. U wszystkich osób powinno się wykonywać badania biochemiczne.Jednoczesna terapia substancjami zwiększającymi ekspozycję na lek (inhibitory CYP3A4, P-gp bądź BCRP) może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych wenetoklaksu oraz pojawiania się zespołu rozpadu guza.Silne induktory CYP3A4 mogą zmniejszyć skuteczność terapeutyczną związku.Podczas leczenia wenetoklaksem obserwowano przypadki rozwoju neutropenii. W trakcie terapii należy kontrolować ilość składników morfotycznych krwi. W przypadku istotnego spadku liczby neutrofilów, zaleca się odpowiednie dostosowanie dawki leku, a w razie pojawienia się objawów zakażenia, wprowadzenia leków przeciwdrobnoustrojowych.Nie zaleca się podawania żywych szczepionek podczas leczenia związkiem. Nie badano także bezpieczeństwa oraz skuteczności podawania szczepionek atenuowanych.Ze względu na istotne ryzyko działania toksycznego w stosunku do zarodka/płodu, wszystkie kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji w okresie leczenia związkiem oraz minimum 30 dni po zakończeniu terapii.