Do czego stosuje się Węglan litu?

Litu nie można stosować u pacjentów wykazujących nadwrażliwość na ten lek. Powinien on być także wyłączony z terapii osób, które mają choroby sercowo-naczyniowe ( w tym przebyty w krótkim czasie zawał mięśnia sercowego) lub ciężką niewydolność nerek. Również białaczka, jak i organiczne uszkodzenia mózgu wykluczają możliwość terapii litem. Do grupy pacjentów, którym nie podajemy litu ze względów bezpieczeństwa należą: kobiety ciężarne ( szczególnie w I trymestrze ciąży ze względ

Jakie są działania niepożądane Węglan litu?

drżenia mięśniowenadmierna senność w ciągu dniaAnoreksjaNiedoczynność tarczycyobjawy pozapiramidowebóle stawówbłony śluzowej jamy ustnej z owrzodzeniaminadczynność tarczycyhiperkalcemiatrądzikataksjamroczki przed oczamizaburzenia seksualnenietrzymanie moczuarytmiazwiększenie masy ciałazawroty głowyzaburzenia widzeniawymiotyomamynudnościłysienieleukocytozaimpotencjahiperglikemiadrgawkibóle mięśnioweDziałania niepożądane zostały podzielone ze względu na częstotliwość występowania

Czy Węglan litu wchodzi w interakcje z innymi lekami?

Podczas terapii litem należy unikać alkoholu, gdyż może dojść do zwiększenia stężenia leku w surowicy i tym samym spotęgowania jego działań niepożądanych.

Węglan litu

Te informacje mają charakter wyłącznie edukacyjny. Nie stanowią porady medycznej. Zawsze konsultuj się z wykwalifikowanym pracownikiem służby zdrowia.

Mechanizm działania litu nie został całkowicie wyjaśniony. Lit może zastępować jony innych potasowców (potasu, sodu), co wpływa na przesunięcie wzajemnego stosunku tych jonów wewnątrz i na zewnątrz komórki. W ten sposób zakłóca wywołane przez depolaryzację uwalnianie dopaminy i noradrenaliny w OUN.‍‍‍‍‍‍‍ Jednocześnie w pewnym stopniu hamuje wychwyt zwrotny amin katecholowych. Odgrywa to istotną rolę w przypadku nadpobudliwości ze strony układu nerwowego. Lit zwiększa uwalnianie serotoniny z określonych obszarach mózgu, co wpływa na jego działanie przeciwdepresyjne i przeciwagresywne. Poprzez zmniejszenie działanie dopaminy wywiera działanie przeciwmaniakalne. U osób zdrowych lit nie wywiera działania psychotropowego. Lit blokuje działanie hormonu antydiuretycznego przez co dochodzi do zwiększonego wydalania moczu i nadmiernego pragnienia, a także hamuje wpływ tyreotropiny na tarczycę, co może prowadzić do jej niedoczynności. Węglan litu łatwo, ale powoli wchłania się po podaniu doustnym. Jego absorpcja może trwać nawet 8h. Maksymalne stężenie w surowicy osiąga po ok. 2–4 h. Lit praktycznie nie wiąże się z białkami. Jego objętość dystrybucji wynosi ok. 0,7 l/kg. Biologiczny okres półtrwania jest długi (wynosi ok. 19 h) i wykazuje znaczne indywidualne różnice (13-33h). Lit przenika do płynu komórkowego i pozakomórkowego, a także do pokarmu kobiecego. Węglan litu wydalany głównie przez nerki (ok. 95%), a niewielkie ilości są usuwane z potem (4–5%). Szybkość eliminacji litu przez nerki zależy w znacznym stopniu od wieku pacjenta, długości terapii oraz stanu nerek. Zwykle u osób w podeszłym wieku klirens nerkowy litu jest obniżony. Czynniki takie jak niedobór sodu i wody zwiększają wchłanianie zwrotne litu w kanalikach bliższych, co wydłuża okres eliminacji leku z ustroju.

⚠️ Ostrzeżenia

Terapię litem należy prowadzić z zachowaniem szczególnej ostrożności u pacjentów, u których w wywiadzie mamy do czynienia z niewydolnością układu wydalniczego (głównie nerek) oraz układu sercowo-naczyniowego (zaburzenia czynności węzła zatokowego i przewodnictwa zatokowo-komorowego).‍‍‍‍‍‍‍ Nieleczona niedoczynność tarczycy oraz stan odwodnienia z niewyrównanym poziomem sodu podlegają również sytuacjom, gdzie podaż litu musi być ostrożna. Ponieważ w chorobie Adisona oraz gdy podaż soli w diecie jest ograniczona lit może nasilać swoje objawy toksyczne, dlatego stosowanie go w takich grupach chorych powinno odbywać się pod szczególną kontrolą. Podobnie sytuacja wygląda w przypadku współistniejących schorzeń takich jak: choroba Parkinsona, padaczka, łuszczyca, cukrzyca, schizofrenia.W związku z tymi obostrzeniami w terapii przed jej rozpoczęciem należy wykonać badania kontrolne, które pozwolą skontrolować czynności tarczycy, nerek, serca oraz sprawdzić stężenia sodu i glukozy w surowicy krwi.Ponieważ lit może blokować kanały sodowe w mięśniu sercowym, terapia nim może ujawnić się uwarunkowany genetycznie zespół Brugadów. Ta jednostka chorobowa jest przeciwskazaniem do leczenia litem.W terapii litem bardzo ważny jest odpowiedni poziom sodu we krwi. Dlatego w przypadku biegunki, nadmiernego pocenia (np. w czasie infekcji) należy szczególnie pacjenta monitorować i ewentualnie rozważyć zmniejszenie dawki lub czasowe przerwanie terapii.Pacjentów długotrwale leczonych litem należy szczególnie kontrolować pod kątem stanu nerek, szczególnie w kierunku występowania mikrotorbieli, gruczolaka kwasochłonnego czy raka kanalików zbiorczych nerki.Terapia litem może powodować podwyższony poziom wapnia, którejmu może towarzyszyć nadczynność przytarczyc. Stąd też na początku kuracji tym lekiem zaleca się oznaczenie poziomu wapnia i regularną jego kontrolę.Jeżeli połączone leczenie litem i elektrowstrząsami jest wskazane klinicznie, należy stosować elektrowstrząsy ostrożnie ze względu na podwyższone ryzyko działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, takich jak: delirium, przedłużone napady i dezorientacja.Pacjentów, którzy razem z litem otrzymują neuroleptyki należy bardzo dokładnie monitorować pod kątem wystąpienia wczesnych objawów toksyczności neurologicznej. Jeżeli takie objawy się pojawią, należy szybko zakończyć leczenie.Szczególną ostrożność należy zachować u osób z depresją lub zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi. W tej grupie pacjentów, jaki i u osób z zachowaniami lub myślami samobójczymi w wywiadzie należy stosować ścisłą kontrolę w związku z możliwością pogorszenia stanu klinicznego i pojawienia się myśli i zachowań samobójczych.

Węglan litu

Opinie uzytkownikow