Wilanterol

Wilanterol pobudza receptory adrenergiczne typu β2zlokalizowane w mięśniach gładkich oskrzeli (działanie selektywne i długotrwałe).‍‍‍‍‍‍​​​‍​​​​​​ Po przyłączeniu do receptora lek aktywuje cyklazę adenylową, która nasila przemianę adenozynotrójfosforanu (ATP) do cyklicznego 3',5'-adenozynomonofosforanu (cAMP). Powstały nukleotyd zapoczątkowuje fosforylację odpowiednich białek, których obecność jest konieczna do wystąpienia działania. W efekcie dochodzi do rozkurczu mięśni gładkich oskrzeli i rozszerzenia oskrzeli, do wzrostu ilości śluzu w drogach oddechowych, rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia wydzielania mediatorów reakcji zapalnej. Wilanterol podany drogą wziewną osiąga stężenie maksymalne po 5-15 minutach. Biodostępność leku po podaniu wziewnym wynosi 27%. Podanie doustne pozwala na uzyskanie biodostępności <2% (związane z intensywnym metabolizmem pierwszego przejścia). Wilanterol wiąże się w 94% z białkami osocza. Wilanterol jest metabolizowany głównie przy udziale enzymu CYP3A4 na drodze O-dealkilacji. W niewielkim stopniu metabolizm zachodzi na drodzeN-dealkilacji i C-dealkilacji. Powstające metabolity wykazują małą aktywność w stosunku do receptorów beta-adrenergicznych (jako agoniści). Wilanterol jest także substratem dla glikoproteiny P. Nie stwierdzono, aby lek powodował istotne klinicznie interakcje z inhibitorami glikoproteiny P (brak wzrostu ogólnoustrojowego narażenia na wilanterol). Wydalanie wilanterolu odbywa się głównie z moczem (70%), w drugiej kolejności z kałem (30%). Okres półtrwania wilanterolu po podaniu jednorazowym wynosi 2,5 h, natomiast po podaniu wielokrotnym ulega wydłużeniu i wynosi 16 h u pacjentów z astmą oraz 21,3 h u chorych na POChP.