Winorelbina

Winorelbina wiąże się z tubuliną, hamując jej polimeryzację do mikrotubul, które uczestniczą w tworzeniu wrzeciona kariokinetycznego.‍‍‍‍‍‍​​​‍​​​​​​ Winorelbina prowadzi do ekspresji genu kodującego białko p53 będące supresorem nowotworowym, a także wpływa na aktywność kinaz białkowych, które są efektorami szlaków sygnałowych. W efekcie dochodzi do zahamowania mitotycznego podziału komórek w stadium metafazy, co prowadzi do apoptozy (śmierci komórki). Na działanie winorelbiny szczególnie wrażliwe są szybko dzielące się komórki. Biodostępność winorelbiny po podaniu doustnym wynosi 40% niezależnie od przyjmowanych posiłków. Stężenie maksymalne leku osiągane jest po 1,5-3 h po podaniu. Wartość stężenia winorelbiny wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki do momentu osiągnięcia dawki100 mg/m2, powyżej której nie obserwuje się dalszego wzrostu stężenia. Winorelbina jest szeroko dystrybuowana do tkanek (głównie do płuc), gdzie osiąga stężenia 300 razy wyższe niż w surowicy. Stopień wiązania winorelbiny z białkami osocza jest niewielki i wynosi 13,5%, natomiast w znacznie większym stopniu lek wiąże się z komórkami krwi, zwłaszcza z płytkami krwi (78%). Winorelbina jest metabolizowana przede wszystkim przy udziale enzymu CYP3A4. Głównym metabolitem jest4-O-deacetylowinorelbina, która prawdopodobnie powstaje przy udzialekarboksyloesterazy i jest jedynym aktywnym farmakologicznie metabolitem.Inne metabolity toN-tlenek winorelbiny,20'-hydroksywinorelbiny i 6'-tlenku winorelbiny.Lek nie ulega sprzęganiu z kwasem siarkowym, ani glukuronowym. Okres półtrwania winorelbiny wynosi 40 h, zaś aktywnego metabolitu -  4-O-deacetylowinorelbiny - 168 h. Lek wydalany jest przede wszystkim w postaci niezmienionej głównie z kałem (w żółci), a w niewielkim stopniu z moczem.