Wodoroasparaginian magnezu

Większa część magnezu magazynowana jest w kościach.​‍​​​​​‍​‍‍‍‍​‍‍ Magnez uczestniczy w syntezie enzymów, kwasów nukleinowych i tłuszczy, odpowiada za aktywność mitochondriów i stabilizację związków wysokoenergetycznych (ATP). Magnez stabilizuje również błony komórkowe poprzez tworzenie kompleksów z fosfolipidami wchodzącymi w skład błon komórkowych, ochrania lizosomy, rybosomy, wykazuje działanie neuroprotekcyjne i stabilizuje płytki krwi (czynnik przeciwzakrzepowy). Magnez zmniejsza reakcję włókien mięśniowych poprzecznie prążkowanych na działające bodźce, zmniejsza ryzyko niedotlenienia mięśnia sercowego, wydłuża przewodzenie bodźców w układzie bodźco-przewodzącym serca, łagodzi stany zapalne poprzez nasilenie fagocytozy i wytwarzanie limfocytów, zapobiega odkładaniu wapnia i zmianom w tkance łącznej w ścianie naczyń. Ponadto, zapewnia prawidłowy stan tkanki kostnej (odpowiada za mineralizację), uczestniczy w syntezie hormonów m.in. insuliny, bierze udział w termoregulacji i powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych. Magnez zmniejsza uczucie zmęczenia, nadwrażliwość nerwowo-mięśniową i nadwrażliwość na czynniki stresowe, łagodzi uczulenia, stany zapalne, zawroty głowy, nerwice, niemiarowość serca. Magnez podany doustnie wchłaniany jest w znacznej części w jelitach, głównie w jelicie cienkim, początkowo na zasadzie dyfuzji biernej(ze światła jelit dokomórek nabłonkowych), a następnie na zasadzie transportu zależnego od dostarczanej energii metabolicznej (przejście do krwi). Stopień wchłaniania magnezu mieści się w zakresie 30-60% i jest zależny od zapotrzebowania pacjenta oraz podaży magnezu. Magnez wiąże się w 30%z białkami krwi, albuminami i globulinami. Większa część magnezu (60%) jest dystrybuowana do kości, w mniejszym stopniu do mięśni szkieletowych, układu nerwowego, wątroby, mięśnia sercowego, gruczołów wydzielania wewnętrznego i zewnętrznego. Zaledwie 1% magnezu pozostaje w surowicy krwi. Główną drogą eliminacji magnezu są nerki. Wydalanie magnezu z kałem i z potem ma niewielkie znaczenie. Czynniki powodujące zwiększone wchłanianie zwrotne jonów magnezu w nerkach to: insulina, parathormon, hipokalcemia, hipomagnezemia, zasadowica metaboliczna, hipowolemia. Do nasilenia wydalania magnezu przyczyniają się alkohol, hipermagnezemia, diuretyki pętlowe i tiazydowe, kwasica ketonowa, nadczynność przytarczyc, nadmiar witaminy D, hiperkalcemia.