Wodorowęglan sodu

Mechanizm działania wodorowęglanu sodu polega na tym, że po podaniu substancji czynnej dochodzi w organizmie do zwiększenia stężenia wodorowęglanów w osoczu.‍‍‍‍‍‍​​​‍​​​​​​ Ponadto związek buforuje nadmierne stężenie jonów wodorowych i podnosi pH krwi. Substancja czynna odwraca dzięki temu kliniczne objawy kwasicy. Wodorowęglan sodu działa także alkalizująco na mocz, zwiększając wydalanie z moczem wolnych jonów wodorowęglanowych. Podnosi dzięki temu skutecznie pH moczu. Utrzymanie moczu o odczynie zasadowym pozwala na rozpuszczenie kamieni kwasu moczowego. Wodorowęglan sodu działa także jako środek zobojętniający kwas żołądkowy. Nie ma jednak bezpośredniego wpływu na jego produkcję. Efektem tego działania jest podwyższenie pH treści żołądkowej i złagodzenie objawów nadkwasoty. Metabolizm wodorowęglanu sodu wpisany jest w proces utrzymania przez organizm człowieka równowagi kwasowo–zasadowej przy udziale nerek. Wodorowęglany w nerkach są rozkładane do dwutlenku węgla. Dwutlenek węgla z kolei ulega dyfuzji do krwi. Wewnątrz komórek kanalika jony wodorowęglanowe i wodorowe są odtwarzane w wyniku działania dehydratazy węglanowej. Jony wodorowęglanowe przemieszczają się do przestrzeni pozakomórkowej. Jony wodorowe ulegają natomiast wymianie na jony sodowe. Wodorowęglan sodu podany w nadmiernych ilościach, szybko ulega wydaleniu przez nerki (od 3 godzin do 4 godzin). Substancja czynna powoduje alkalizację moczu.