Te informacje mają charakter wyłącznie edukacyjny. Nie stanowią porady medycznej. Zawsze konsultuj się z wykwalifikowanym pracownikiem służby zdrowia.
OTC
Worapaksar
worapaksaru
INN: Worapaksar
Zaktualizowano: 2026-04-12
Dostępny w:
🇩🇪🇬🇧🇵🇱
Postać
worapaksaru
Dawkowanie
—
Droga podania
—
Przechowywanie
—
O produkcie
Źródło
Opinie uzytkownikow
Opinie odzwierciedlaja osobiste doswiadczenia i nie stanowia porady medycznej. Zawsze konsultuj sie z lekarzem.
DOZ
Worapaksar jest lekiem o działaniu przeciwzakrzepowym, którego działanie polega na hamowaniu agregacji płytek krwi, w wyniku czego następuje zmniejszenie liczby powikłań zakrzepowych. Worapaksar jest syntetyczną pochodną himbacyny, której działanie polega na inhibicji zależnych od trombiny receptorów płytkowych PAR-1. Działanie worapaksaru w stosunku do receptora PAR-1 jest selektywne, kompetytywne i odwracalne.
Worapaksar w postaci siarczanu worapaksaru jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Stężenie maksymalne leku osiąganie jest po 1 godzinie, średnia bezwzględna biodostępność wynosi 100%. Worapaksar może być przyjmowany niezależnie od posiłku, obecność treści żołądkowej nie wpływa znacząco na parametry wchłaniania leku.
Worapaksar wraz z jego głównym metabolitem (M20) ulega silnemu wiązaniu z albuminami surowicy ludzkiej (powyżej 99%). Średnia objętość dystrybucji leku to ok. 424 litry.
Worapaksar jest metabolizowany w wątrobie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2J2. Głównymi metabolitami jest M19 i M20. M20 to czynny metabolit krążący w organizmie, natomiast M19 to metabolit obecny w wydzielinach. Ekspozycja układowa na M20 wynosi ~20% wartości ekspozycji na lek worapaksar.
Pozorny końcowy okres półtrwania dla worapaksaru wynosi 187 godzin. 91,5% dawki worapaksaru głownie w postaci jego metabolitów oznaczono w kale, natomiast 8,5% w moczu. Worapaksar eliminowany jest w postaci metabolitów, nie oznaczono worapaksaru w moczu.
⚠️ Ostrzeżenia
Ze względu na zwiększone ogólne ryzyko krwawienia należy zachować szczególną uwagę u pacjentów którzy stosując worapaskar jednocześnie w wywiadzie ujawniono takie zdarzenia jak: niedawny uraz, krwawienia z przewodu pokarmowego, niedawny zabieg chirurgiczny oraz chorobę wrzodową żołądka. Ponadto ogólnymi czynnikami zwiększającymi ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu worapaksaru jest niska masa ciała pacjenta (poniżej 60kg masy ciała), wiek pacjenta (powyżej 70 lat) zaburzenia czynności wątroby i nerek oraz jednoczesne stosowanie leków z grupy leków przeciwzakrzepowych, niesteroidowych leków przeciwzapalnych, inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny. Krwawienie można podejrzewać również u osób z obniżonym ciśnieniem tętniczym krwi, które niedawno przeszły angiografię wieńcową, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przezskórne interwencję wieńcowe oraz inne zabiegi chirurgiczne, które jednocześnie stosują worapaksar.Pacjenci stale przyjmujący worapaksar muszą koniecznie o tym fakcie informować zarówno lekarzy jak i stomatologów przed każdym zabiegiem chirurgicznym, jak również przed każdorazowym zamiarem wprowadzenia do leczenia nowej substancji leczniczej.Pacjenci zmagający się z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby nie powinni stosować worapaksaru ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia.Pacjenci zmagający się z ciężkim zaburzeniem czynności nerek muszą zachować szczególną ostrożność w czasie stosowanie leku zawierającego worapaksar ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia.Pacjenci stosujący stale lek zawierający worapaksar powinni unikać przerywania przyjmowania tego leku. Jeśli leczenie zostało przerwane, należy jak najszybciej je wznowić stosując się ściśle do zaleceń lekarskich. W przypadku pominięcia dawki nie należy brać dawki podwójnej w celu wyrównania ilości substancji czynnej.