Herzuma

Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania trastuzumabu u pacjentów z ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych, np.‍​‍‍‍​‍‍‍‍‍‍‍‍​‍ u osób z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, chorobą wieńcową, frakcją wyrzutową serca poniżej 55% bądź też u pacjentów w podeszłym wieku. Lek zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia niewydolności serca oraz zaburzeń serca przebiegających w sposób bezobjawowy, szczególnie u pacjentów stosujących trastuzumab w monoterapii bądź w terapii skojarzonejz paklitakselem lub docetakselem lub też u osób uprzednio leczonychantracyklinami, np. epirubicyną lub doksorubicyną. Obserwowane zaburzenia miały charakter umiarkowany bądź ciężki i w niektórych przypadkach prowadziły do zgonu pacjenta. Z tego powodu osoby zakwalifikowane do leczenia trastuzumabem powinny przed otrzymaniem pierwszej dawki lekuzostać poddane ocenie kardiologicznej obejmującej wywiad lekarski, badanie fizykalne, echokardiogram, elektrokardiogram (EKG) i/lub badanieizotopowego bramkowania serca(MUGA) lub rezonans magnetyczny (MRI). Ocenę dotyczącą rozwoju ewentualnych zaburzeń serca należy przeprowadzać co 3 miesiące, a u pacjentów, u których odnotowano bezobjawowe zaburzenia należy zwiększyć częstotliwość kontroli, np. co 6-8 tygodni. Z kolei u osób, u których niewydolność lewej komory serca uległa nasileniu, nawet bez wystąpienia objawów klinicznych, należy rozważyć odstawienie leku, gdy nie zaobserwowano korzyści wynikających z leczenia. Ocenę kardiologiczną należy prowadzić u pacjenta również po zakończeniu terapii, optymalnie co pół roku przez okres 2 lat od podania ostatniej dawki trastuzumabu.Należy unikać stosowania leków z grupy antracyklin w okresie 7 miesięcy od zakończenia leczenia trastuzumbem, gdyż we wskazanym okresie czasu lek może być jeszcze obecny w krążeniu, co w połączeniu z antracyklinami zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności serca. W przypadku konieczności stosowania antracyklin należy u pacjenta monitorować czynność serca.Pacjenci, u których frakcja wyrzutowa serca uległa zmniejszeniu o minimum 10% w stosunku do pomiarów przed leczeniem i wynosi mniej niż 50%, powinni warunkowo przerwać stosowanie trastuzumabu i powtórzyć badania kardiologiczne za około 3 tygodnie. Jeżeli w kolejnym badaniu nie odnotuje się poprawy lub dojdzie do objawowej niewydolności serca należy całkowicie odstawić lek, chyba że korzyści wynikające z terapii przewyższają ryzyko. Jednakże tacy pacjenci powinni pozostawać pod ścisłą kontrolą kardiologiczną.U pacjentów, u których rozwinęła się objawowa niewydolność serca, należy wdrożyć standardowe leczenie zawierającepołączenie inhibitora enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) lub blokera receptora angiotensyny(ARB)oraz beta-blokera. Z obserwacji klinicznych wynika, że u większości pacjentów z problemami kardiologicznymi, którzy pozytywne reagują na leczenie trastuzumabem, nie obserwuje się dodatkowych powikłań sercowych.W przypadku terapii nowotworu piersi z przerzutami trastuzumabu nie powinno łączyć się z antracyklinami z powodu większego ryzyka wystąpienia zaburzeń pracy serca. Osoby, które przed rozpoczęciem leczenia trastuzumabem przyjmowały antracykliny są również w grupie ryzyka wystąpienia tego typu powikłań.W przypadku leczeniaadjuwantowegopacjentów we wczesnym stadium nowotworu piersi nie zaleca się stosowania trastuzumabu u osóbz dławicą piersiową wymagającą stosowania farmakoterapii, przebytym zawałem mięśniasercowego, przebytą lub obecną niewydolnością serca, frakcją wyrzutową poniżej55%, zaburzeniami o charakterze kardiomiopatii, istotnąwadą zastawek serca, zaburzeniami rytmu serca wymagającymi stosowania leków, hemodynamicznie istotnym wysiękiem osierdziowym bądź nie w pełni kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym. Ocena kardiologiczna u pacjentów we wczesnym stadium nowotworu piersi powinna odbywać się co 12 tygodni w trakcie trwania leczenia, a po jego zakończeniu co pół roku przez okres 2 lat. Jeżeli pacjent otrzymywał również antracykliny okres kontroli kardiologicznej zaleca się przedłużyć do 5 lat, w ciągu których raz w roku pacjent badany jest przez kardiologa.W przypadku pacjentów we wczesnym stadium raka piersi zwiększenie ryzyka objawowych i bezobjawowych zaburzeń sercowych notowano szczególnie w przypadku, gdy trastuzumab podawanojednocześnie z taksanamipo stosowaniu antracyklin. Niższe ryzyko tych powikłań obserwowano u osób, które trastuzumab stosowałysekwencyjniepo taksanach. W większości przypadków powikłania sercowe obserwuje się w ciągu 18 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Do czynników ryzyka wystąpienia zdarzeń sercowych u tych pacjentów zaliczamy wiek powyżej 50 lat,frakcję wyrzutową poniżej 55%, terapię paklitakselem stosowaną jednocześnie lub w przeszłości, spadekfrakcji wyrzutowej o 10-15%, stosowanie leków hipotensyjnych obecnie lub w przeszłości. Ryzyko wystąpienia zaburzeń sercowych u pacjentów po zakończonej terapii trastuzumabem jest wysokie szczególnie u osób z nadwagą oraz stosujących wysokie dawki antracyklin.Wleczeniu neoadjuwantowo– adjuwantowym pacjentów z wczesnym rozpoznaniem nowotworu piersi można stosować trastuzumab z niskimi dawkami antracyklin, jeżeli pacjenci nie byli wcześniej poddani chemioterapii. Osobom stosującym trastuzumab z antracyklinami w leczeniuneoadjuwantowym nie należy podawać dodatkowej chemioterapii po zabiegu operacyjnym. W innych przypadkach decyzja o włączeniu chemioterapii jest zindywidualizowana i podejmowana przez lekarza specjalistę.Trastuzumab stosowany w postaci wlewu dożylnego może powodować nagłe spadki ciśnienia, duszność, skurcz oskrzeli, świsty, nadciśnienie, tachyarytmię nadkomorową,obniżoną saturację tlenem, zespół zaburzeń oddechowych, anafilaksję, obrzęk naczynioruchowy i pokrzywkę. Ryzyko tych powikłań można zmniejszyć stosując odpowiednią premedykację. W większości przypadków niepożądane objawy pojawiają się w ciągu 2,5 h od rozpoczęcia podawania wlewu, natomiast w przypadku ich wystąpienia wlew powinien zostać spowolniony lub całkowicie zatrzymany. Pacjent powinien być pod stałym obserwacją aż do ustąpienia objawów. W leczeniu wskazanych powyżej objawów można stosować leki przeciwhistaminowe(np. difenhydramina) bądźteżleki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe (np.petydyna, paracetamol). U osób, u których wystąpił ciężkie działania niepożądane stosuje się kortykosteroidy,agonistów receptora beta oraz tlenoterapię. Objawy te rzadko kończą się zgonem, ale odnotowano, że ryzyko śmierci jest wyższe u pacjentówz dusznościąspoczynkową wynikającą z powikłań zaawansowanej choroby nowotworowej i choróbwspółtowarzyszących. Dlatego ci pacjenci nie powinni stosować trastuzumabu.Po podaniu leku w postaci wlewu obserwowano również początkową poprawę, po której następowało gwałtowne pogorszenie i reakcje opóźnione. Objawy te pojawiały się najczęściej po czasie dłuższym niż 6 h od podania wlewu. Notowano, że powikłania te kończyły się zgonemw czasie odkilku godzin do jednego tygodnia od zastosowania trastuzumabu. W razie wystąpienia niepokojących objawów pacjenci powinni niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.U pacjentów stosujących trastuzumab obserwowano ciężkie reakcje oddechowe takie jakśródmiąższowa choroba płuc obejmującejnacieki w płucach, zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej, śródmiąższowe zapalenie płuc, zaburzeniaoddechowe, ostry obrzęk płuc, wysięk opłucnowy i niewydolność oddechową.Śródmiąższowe choroby płuc częściej pojawiają się u pacjentów, u których stosowanotaksany, winorelbinę gemcytabinę lub radioterapię. Zaburzenia ze strony układu oddechowego mogą mieć charakter reakcji opóźnionej lub też mogą pojawiać się podczas podawania wlewu. Ryzyko tych powikłań jest wyższe u osóbz dusznościąspoczynkową będącą powikłaniem zaawansowanej choroby nowotworowej i choróbwspółtowarzyszących, dlatego ci pacjenci nie powinni stosować trastuzumabu. Ze względu na ryzyko wystąpienia śródmiąższowego zapalenia płuc należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów stosujących jednocześnie taksany i trastuzumab.