Ifosfamid jest lekiem cytostatycznym. Należy do grupy substancji alkilujących. Substancja czynna podlega aktywacji głównie pod wpływem enzymów mikrosomalnych wątroby do 4–hydroksy–ifosfamidu. Pozostaje on w równowadze z postacią tautomeryczną aldoifosfamidem. Aldoifosfamid podlega samoistnemu rozpadowi do akroleiny i metabolitu alkilującego iperytu izofosfamidu. Działanie urotoksyczne ifosfamidu przypisuje się właśnie akroleinie. Cytotoksyczny efekt działania ifosfamidu polega z kolei na interakcji jego alkilujących metabolitów z DNA. Głównym miejscem działania są mostki fosfodiestrowe DNA. Alkilacja powoduje rozpad mostków oraz powstawanie wiązań krzyżowych. W cyklu komórkowym faza G2 ulega opóźnieniu.
Po dożylnym podaniu ifosfamid, substancja jest wykrywana w narządach i tkankach w ciągu kilku minut.
Ifosfamid wiążę się w około 20% z białkami osocza. Objętość dystrybucji wynosi od 0,5l/kg do 0,8 l/kg. Okres półtrwania ifosfamidu w krwi został oznaczony na około 4–7 godzin.
Ifosfamid ulega hydroksylacji do aktywnego metabolitu 4–hydroksy–ifosfamidu. Proces katalizowany jest głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450. Następnie 4-hydroksy-ifosfamid przekształcany jest w aldoifosfamid. Aldoifosfamid podlega samoistnemu rozpadowi do akroleiny i iperytu izofosfamidu (metabolitu alkilującego). Dodatkowo około od 25% do 60% ifosfamidu podlega inaktywacji poprzez dealkilację bocznych łańcuchów chloroetylowych. Reakcja ta jest katalizowana przez CYP2B6. Aldoifosfamid może być także przekształcony (poprzez utlenianie) do nieaktywnego karboksyifosfamidu.
Wydalanie ifosfamidu oraz jego metabolitów zachodzi głównie przez nerki. Klirens nerkowy wynosi 6–22 ml/min.
⚠️ Ostrzeżenia
W czasie terapii ifosfamidem należy regularnie wykonywać badania morfologii krwi. Stosowanie ifosfamidu zazwyczaj wywołuje zmniejszenie ilości leukocytów.Ryzyko wystąpienia mielosupresji jest zależne od dawki ifosfamidu i wzrasta po podaniu dużej dawki pojedynczej w porównaniu z podawaniem dawek frakcyjnych.W czasie leczenia ifosfamidem ryzyko mielosupresji zwiększa się u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.Ifosfamid należy stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby i chorych na cukrzycę.Przyjmowanie ifosfamidu może mieć toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy.W przypadku wystąpienia encefalopatii, leczenie ifosfamidem powinno zostać przerwane.W przypadku osób z chorobami serca w historii oraz obarczonych ryzykiem wystąpienia kardiotoksyczności, lek należy podawać ze szczególną ostrożnością.W celu ograniczenia powstawania zapalenia jamy ustnej, należy zwrócić uwagę na odpowiednią higienę jamy ustnej w czasie terapii substancją czynną.Ifosfamid może zaburzać prawidłowe gojenie się ran.
