Ambrisentan jest selektywnym antagonistą receptora endoteliny A (ETA), czyli substancji odgrywającej kluczową rolę w patofizjologii tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH). Endotelina A zwęża naczynia krwionośne, przez co krew ma utrudniony przepływ. Ambrisentan z kolei blokuje działanie endoteliny A. Naczynia krwionośne rozszerzają się, krew może swobodnie przepływać, co w rezultacie powoduje obniżenie ciśnienia krwi.
Ambrisentan szybko wchłania się z przewodu pokarmowego i po dwóch godzinach osiąga maksymalne stężenie w osoczu. Bezwzględna biodostępność po podaniu doustnym ambrisentanu nie jest znana. Posiłek nie wpływa na wchłanianie leku.
Ambrisentan charakteryzuje się niską dystrybucją do czerwonych krwinek, a średni stosunek krew:osocze zależy od płci i wynosi odpowiednio 0,57 dla mężczyzn i 0,61 dla kobiet. Ambrisentan wiąże się w 99% z białkami osocza, głownie do albuminy (96,5%) oraz w mniejszym stopniu do alfa 1-kwaśnej glikoproteiny.
Ambrisentan jest metabolizowany głównie do glukuronidu ambrisentanu i w mniejszym stopniu do 4-hydroksymetyloambrisentanu, który następnie jest dalej glukuronidowany do glukuronidu 4-hydroksymetyloambrisentanu.
Okres półtrwania ambrisentanu wynosi 15 godzin. Uważa się, że stan stacjonarny ambrisentanu, czyli stan, w którym szybkość jego wprowadzenia do organizmu jest równa szybkości jego eliminacji, zostaje osiągnięty po 4 dniach od wielokrotnego podania leku.Ambrisentan jest usuwany głównie drogą pozanerkową. Ambrisentan oraz jego metabolity występują głównie w kale po przejściu metabolizmu wątrobowego i/lub pozawątrobowego. Około 22% przyjętej doustnie dawki jest wydalana z moczem, przy czym 3,3% stanowi niezmieniony ambrisentan.Stwierdzono, że średni klirens ambrisentanu po podaniu doustnym wyniósł 38 ml/min u osób zdrowych i 19 ml/min u pacjentów z płucnym nadciśnieniem tętniczym.
⚠️ Ostrzeżenia
Ambrisentan należy stosować ostrożnie u osób z zaburzeniami czynności wątroby. Przed zastosowaniem terapii należy skontrolować aktywność aminotransferaz wątrobowych (AlAT i AspAT) i najlepiej wykonywać je co miesiąc. Nie należy rozpoczynać leczenia ambrisentanem, ani go kontynuować, gdy poziom AlAt i AspAT jest trzykrotnie wyższy niż górna granica normy.Nie zalecane jest rozpoczynanie terapii ambrisentanem u pacjentów z klinicznie istotną niedokrwistością. Należy monitorować stężenie hemoglobiny i (lub) hematokrytu podczas leczenia ambrisentanem, na przykład po 1 miesiącu, 3 miesiącach, a następnie okresowo, zgodnie z praktyką kliniczną. Należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia ambrisentanem w przypadku istotnego obniżenia stężenia hemoglobiny lub hematokrytu.Najczęściej po zastosowaniu ambrisentanu w dawce 10 mg obserwowano obrzęki obwodowe nasilone u osób powyżej 65. roku życia.Nie wolno rozpoczynać leczenia ambrisentanem u kobiet w wieku rozrodczym, dopóki nie zostanie uzyskany ujemny wynik testu ciążowego oraz dopóki nie są stosowane skuteczne metody antykoncepcji.Stwierdzono przypadki obrzęku płuc u pacjentów cierpiących na chorobę żylno-okluzyjną płuc, stosujących ambrisentan.Należy dokładnie monitorować pacjentów stosujących ambrisentan, u których rozpoczęto leczenie ryfampicyną.
