Imipenem + Cilastatin AptaPharma

Wskazując imipenem do kuracji konkretnego pacjenta należy przeanalizować, czy wybór leku z grupy karbapenemów jest właściwy pod kątem powagi infekcji, rozprzestrzeniania się oporności na inne leki antybakteryjne oraz niebezpieczeństwo ewolucji bakterii opornych na grupę chemiczną imipenemu.Poważnym ryzykiem związanym ze stosowaniem antybiotyków beta-laktamowych jest możliwość wystąpienia ciężkich, nawet letalnych reakcji alergicznych. Pojawiają się one szczególnie u chorych , u których występuje nadwrażliwość na wiele substancji. Stąd też podstawą wdrożenia terapii imipenemem powinien być dokładnię przeprowadzony wywiad, który pozwoli ocenić stopień wrażliwości pacjenta na karbapenemy, penicyliny cefalosporyny i inne czynniki wywołujące alergię. W przypadku zaistnienia reakcji alergicznej na Imipenem , należy niezwłocznie przerwać terapię. W sytuacji gdy reakcja alergiczna przyjmie postać wstrząsu anafilaktycznego trzeba zastosować czynności stosowane w stanach zagrożenia życia.Szczególną ostrożnością należy otoczyć osoby z nieprawidłową czynnością wątroby. Pracę tego narządu należy kontrolować w tej grupie pacjentów szczególnie, że imipenem zwiększa ryzyko hepatotoksyczności, która manifestuje się podwyższoną czynnością aminotransferaz, zaburzeniem czynności wątroby oraz piorunującym zapaleniem tego organu.Test Coombsa wykonany podczas leczenia imipenemem może okazać się pozytywny, na co należy zwrócić uwagę.Przed wdrożeniem terapii imipenemem należy skoncentrować się na profilu przeciwbakteryjnego działania leku, szczególnie jeżeli terapia dotyczy stanów zagrożenia życia. Należy zwrócić szczególną uwagę na to, że wrażliwość bakterii wywołujących niektóre zakażenia tkanek miękkich czy skóry na imipenem jest ograniczona. Stąd też podawanie wymienionego leku w takich przypadkach nie jest wskazane, chyba, że drobnoustroje będące przyczyną wymienionych infekcji są wrażliwe na karbapenemy. W przypadku potwierdzenia zakażenia szczepami metycylinoopornymi gronkowca złocistego zasadne jest dołączenie do terapii imipenemem właściwego leku przeciwko MRSA. Jeżeli wysoce prawdopodobna jest infekcja szczepami pałeczki ropy błękitnej należy równolegle podać antybiotyk aminoglikozydowy.Szczególną opieką należy otoczyć pacjentów, u których w trakcie lub po terapii imipenemem wystąpiła biegunka. Może ona zwiastować zapalenie okrężnicy lub rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy. Wymienione jednostki chorobowe mogą manifestować się przebiegiem z objawami zagrażającymi życiu. Często ich przyczyną jest infekcja Clostridium difficile. Należy wtedy podać lek działający typowo na tą bakterię i nie stosować środków hamujących ruchy jelit.Nie rekomenduje się terapii zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych za pomocą omawianych karbapenemów.Szczególną uwagę należy zwrócić w kierunku pacjentów z zakłóceniami prawidłowej pracy OUN (np.drgawki w wywiadzie) oraz nieprawidłową czynnością nerek, która może prowadzić do kumulacji podanych dawek. W takiej grupie chorych możliwe jest pojawienie się spotęgowanych działań niepożądanych ze strony centralnego układu nerwowego takich jak: ruchy mimowolne, zaburzenia świadomości lub drgawki. Bardzo ważne jest zatem w terapii imipenemem rzetelne stosowanie opracowanych schematów dawkowania, a w przypadku pacjentów z drgawkami w wywiadzie kontynuowanie terapii przeciwdrgawkowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na symptomy ze strony układu nerwowego lub mimowolne, rytmiczne skurcze mięśni u najmłodszych pacjentów, u których występują czynniki ryzyka napadów padaczkowych, lub które przyjmują leki wpływające na próg drgawkowy.Należy pamiętać o tym, iż lek imipenem można zastosować u osób z klirensem kreatyniny poniżej 5ml/min/1,73 m2tylko w przypadku, gdy zostaną poddani hemodializie w ciągu kolejnych 48h.