Ambrisentan Viatris

Ambrisentan jest selektywnym antagonistą receptora endoteliny A (ETA), czyli substancji odgrywającej kluczową rolę w patofizjologii tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH).​‍​​​​​‍​‍‍‍‍​‍‍ Endotelina A zwęża naczynia krwionośne, przez co krew ma utrudniony przepływ. Ambrisentan z kolei blokuje działanie endoteliny A. Naczynia krwionośne rozszerzają się, krew może swobodnie przepływać, co  w rezultacie powoduje obniżenie ciśnienia krwi. Ambrisentan szybko wchłania się z przewodu pokarmowego i po dwóch godzinach osiąga maksymalne stężenie w osoczu. Bezwzględna biodostępność po podaniu doustnym ambrisentanu nie jest znana. Posiłek nie wpływa na wchłanianie leku. Ambrisentan charakteryzuje się niską dystrybucją do czerwonych krwinek, a średni stosunek krew:osocze zależy od płci i wynosi odpowiednio 0,57 dla mężczyzn i 0,61 dla kobiet. Ambrisentan wiąże się w 99% z białkami osocza, głownie do albuminy (96,5%) oraz w mniejszym stopniu do alfa 1-kwaśnej glikoproteiny. Ambrisentan jest metabolizowany głównie do glukuronidu ambrisentanu i w mniejszym stopniu do 4-hydroksymetyloambrisentanu, który następnie jest dalej glukuronidowany do glukuronidu 4-hydroksymetyloambrisentanu. Okres półtrwania ambrisentanu wynosi 15 godzin. Uważa się, że stan stacjonarny ambrisentanu, czyli stan, w którym szybkość jego wprowadzenia do organizmu jest równa szybkości jego eliminacji, zostaje osiągnięty po 4 dniach od wielokrotnego podania leku.Ambrisentan jest usuwany głównie drogą pozanerkową. Ambrisentan oraz jego metabolity występują głównie w kale po przejściu metabolizmu wątrobowego i/lub pozawątrobowego. Około 22% przyjętej doustnie dawki jest wydalana z moczem, przy czym 3,3% stanowi niezmieniony ambrisentan.Stwierdzono, że średni klirens ambrisentanu po podaniu doustnym wyniósł 38 ml/min u osób zdrowych i 19 ml/min u pacjentów z płucnym nadciśnieniem tętniczym.