Jemperli

Ze względu na sposób działania dostarlimabu, istnieje ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych o charakterze immunologicznym.‍​‍‍‍​‍‍‍‍‍‍‍‍​‍ Należy dokładnie analizować wszystkie niepożądane objawy, których podłoże może mieć charakter immunologiczny, aby wykluczyć inne możliwe przyczyny. Pacjentki trzeba regularnie monitorować, aby wykryć zarówno obiektywne jak i subiektywne objawy działań niepożądanych związanych z układem odpornościowym. W zależności od nasilenia tych reakcji, może być konieczne dostosowanie terapii oraz zastosowanie kortykosteroidów zgodnie z odpowiednimi wytycznymi klinicznymi. Większość działań niepożądanych o charakterze immunologicznym, które wystąpiły podczas leczenia dostarlimabem, ustępowała po przerwaniu terapii i rozpoczęciu leczenia kortykosteroidami lub zastosowaniu innych form wsparcia terapii. Zgłaszano przypadki działań niepożądanych o charakterze immunologicznym, które wpływały na więcej niż jedną część organizmu. Warto zachować ostrożność, ponieważ skutki uboczne związane z układem immunologicznym mogą pojawić się nawet po ostatniej dawce dostarlimabu.W trakcie podania dostarlimabu istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z wlewem substancji czynnej. W zależności od stopnia nasilenia efektów ubocznych związanych z podaniem leku należy rozważyć przerwanie podawania leku, zmniejszenie szybkości podania lub rozpoczęcie terapii objawowej.Podczas badań nad dostarlimabem zaobserwowano, że u niektórych pacjentek doszło do rozwoju nieinfekcyjnego zapalenia płuc. W związku z tym ważne jest, aby dokładnie obserwować pacjentek i zidentyfikować objawy związane z zapaleniem płuc. W przypadku wystąpienia ciężkiego zapalenia płuc zaleca się przerwanie leczenia dostarlimabem . Podczas zapalenia płuc o mniejszym stopniu nasilenia należy tymczasowo przerwać podawanie leku i rozpocząć terapię sterydami. Ponowne rozpoczęcie leku jest możliwe gdy leki przeciwzapalne zostaną stopniowo odstawione, a nasilenie objawów ze strony układu oddechowego ulegnie zmniejszeniu.Podczas stosowania substancji czynnej istnieje ryzyko wystąpienia stanu zapalnego wątroby. W trakcie terapii konieczne jest regularne monitorowanie poziomu aminotransferazy asparaginianowej (AspAT), aminotransferazy alaninowej (AlAT). W zależności od poziomu aminotransferazy asparaginianowej i aminotransferazy alaninowej przewidziane są procedury dotyczące dalszego podawania substancji czynnej lub przerwania terapii. W przypadku konieczności wdrożenia terapii wspomagającej należy rozważyć podawanie kortykosteroidów w dawkach dostosowanych do pacjentki.W trakcie terapii istnieje ryzyko wystąpienia zapalenia okrężnicy. Pacjentki powinny być regularnie monitorowane pod kątem wykrycia objawów klinicznych i subiektywnych związanych ze stanem zapalnym. Jeśli takie objawy wystąpią, konieczne może być dostosowanie terapii dostarlimabem, a także zastosowanie leków przeciwbiegunkowych i kortykosteroidów.U pacjentek stosujących dostarlimab występowały poważne reakcje skórne o charakterze immunologicznym, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczna nekroliza naskórka (TEN). Należy uważnie obserwować pacjentek pod kątem takich reakcji i wykluczyć inne ich przyczyny. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji skórnych zaleca się przerwanie leczenia dostarlimabem. Podczas reakcji skórnych o mniejszym stopniu nasilenia należy tymczasowo przerwać podawanie leku i rozpocząć terapię sterydami. Ponowne rozpoczęcie leku jest możliwe gdy leki przeciwzapalne zostaną stopniowo odstawione, a nasilenie objawów ze strony skóry i błon śluzowych się zmniejszy.Podczas leczenia przeciwnowotworowego z wykorzystaniem dostarlimabu istnieje ryzyko wystąpienia zaburzeń endokrynologicznych o podłożu immunologicznym.W trakcie terapii dostarlimabem zarejestrowano przypadki niedoczynności nadnerczy. W przypadku wystąpienia łagodnej niedoczynności, tymczasowo przerywa się leczenie i wprowadza terapię sterydami. Po ustabilizowaniu stanu pacjenta lub stopniowym wycofaniu leków przeciwzapalnych, można rozważyć ponowne rozpoczęcie terapii dostarlimabem. Konieczne jest jednak regularne monitorowanie pacjentek w celu wykrycia objawów niedoczynności nadnerczy w trakcie terapii.W przypadku objawowej niedoczynności tarczycy, stosowanie dostarlimabu należy natychmiast przerwać i, w razie potrzeby, rozpocząć terapię zastępczą hormonami tarczycy. Jeśli wystąpi objawowa nadczynność tarczycy, należy wstrzymać stosowanie dostarlimabu i zastosować odpowiednie procedury terapeutyczne. Wznowienie terapii dostarlimabem może być rozważane po opanowaniu objawów i poprawie funkcji tarczycy.W trakcie badań nad dostarlimabem zaobserwowano, że u niektórych pacjentek wystąpiło zapalenie nerek. Z tego powodu konieczne jest dokładne monitorowanie pacjentek i identyfikacja objawów związanych z rozwojem stanu zapalnego nerek. W przypadku wystąpienia ciężkiego zapalenia nerek zaleca się przerwanie terapii dostarlimabem. W przypadku łagodniejszego zapalenia nerek, czasowo wstrzymuje się podawanie leku i rozpoczyna terapię sterydami. Rozważenie ponownego rozpoczęcia terapii dostarlimabem jest możliwe po stopniowym odstawieniu leków przeciwzapalnych i zmniejszeniu nasilenia objawów związanych z układem moczowym.Ze względu na mechanizm działania dostarlimabu, podczas terapii mogą wystąpić inne działania niepożądane o charakterze immunologicznym. Należy dokładnie oceniać wszystkie niepożądane reakcje o podejrzanym podłożu immunologicznym, aby wykluczyć inne możliwe przyczyny. W trakcie leczenia zgłaszano przypadki:zapalenia mięśnia sercowego;sarkoidozy;zespołu Guillaina-Barrégo;zapalenia mięśni;stanu zapalnego trzustki;zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego, zapalenie błony naczyniowej oka;zapalenia mózgu.Pacjentek trzeba systematycznie monitorować w celu wykrycia zarówno objawów przedmiotowych, jak i subiektywnych działań niepożądanych o charakterze immunologicznym. W zależności od nasilenia takich działań, leczenie może wymagać modyfikacji terapii oraz stosowania kortykosteroidów zgodnie z klinicznymi wytycznymiNależy zachować ostrożność w przypadku stosowania dostarlimabu u pacjentek po przeszczepach narządów miąższowych. W trakcie terapii istnieje bowiem zwiększone ryzyko odrzucenia przeszczepu. W przypadku pacjentek po allogenicznych przeszczepach komórek macierzystych również istnieje podwyższone ryzyko rozwoju chorób immunologicznych oraz zgonu pacjentki w trakcie i po zakończeniu terapii. Podczas leczenia w tej grupie pacjentek istnieje ryzyko rozwoju:ostrej lub podostrej choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi;choroby zarostowej żył wątrobowych;przewlekłej choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi;zespołu gorączkowego.Przed podaniem dostarlimabu pacjentkom po przeszczepach allogenicznych należy starannie rozważyć stosunek ryzyka pojawienia się wyżej wymienionych jednostek chorobowych do korzyści odniesionych z leczenia.U pacjentek przyjmujących dostarlimab obserwowano ból stawów o podłożu immunologicznym. W przypadku podejrzenia wystąpienia tego rodzaju bólu stawów, konieczne jest potwierdzenie diagnozy i wykluczenie innych możliwych przyczyn. Procedura postępowania powinna obejmować modyfikację terapii dostarlimabem oraz podanie kortykosteroidów.