Ansifora

Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w cukrzycy, inhibitory dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), kod ATC: A10BH01. Mechanizm działania Ansifora należy do grupy doustnych leków przeciwcukrzycowych określanych jako inhibitory dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4). Poprawa kontroli glikemii obserwowana podczas stosowania tego produktu leczniczego może być zapośredniczona zwiększeniem stężenia czynnych hormonów inkretynowych. Hormony inkretynowe, w tym peptyd glukagonopodobny 1 (glucagon-like peptide-1, GLP-1) oraz zależny od glukozy peptyd insulinotropowy (GIP), są uwalniane przez jelita w ciągu całego dnia, a ich stężenie zwiększa się w odpowiedzi na posiłek. Inkretyny stanowią element endogennego układu uczestniczącego w fizjologicznej regulacji homeostazy glukozy. Przy prawidłowych lub zwiększonych stężeniach glukozy we krwi GLP-1 i GIP nasilają syntezę insuliny i jej uwalnianie z komórek beta trzustki poprzez wewnątrzkomórkowe szlaki sygnałowe obejmujące cykliczny AMP. W modelach zwierzęcych cukrzycy typu 2 wykazano, że podawanie GLP-1 lub inhibitorów DPP-4 poprawia odpowiedź komórek beta na glukozę oraz wspomaga biosyntezę i uwalnianie insuliny. Przy zwiększonych stężeniach insuliny nasila się wychwyt glukozy przez tkanki. Ponadto GLP-1 zmniejsza wydzielanie glukagonu z komórek alfa trzustki. Zmniejszone stężenia glukagonu wraz z większymi stężeniami insuliny prowadzą do zmniejszenia wątrobowej produkcji glukozy, czego skutkiem jest spadek stężenia glukozy we krwi. Działania GLP-1 i GIP są zależne od glukozy, tak więc przy małych stężeniach glukozy we krwi nie obserwuje się stymulacji uwalniania insuliny ani hamowania wydzielania glukagonu przez GLP-1. Zarówno w przypadku GLP-1, jak i GIP, stymulacja uwalniania insuliny nasila się wraz ze wzrostem stężenia glukozy powyżej wartości prawidłowych. Ponadto GLP-1 nie zaburza prawidłowej odpowiedzi glukagonu na hipoglikemię. Działanie GLP-1 i GIP jest ograniczane przez enzym DPP-4, który szybko rozkłada hormony inkretynowe do nieaktywnych produktów. Sytagliptyna zapobiega hydrolizie hormonów inkretynowych przez enzym DPP-4 i zwiększa w ten sposób stężenie w osoczu aktywnych form GLP-1 i GIP. Zwiększając stężenie czynnych inkretyn, sytagliptyna nasila uwalnianie insuliny i zmniejsza stężenie glukagonu w sposób zależny od wartości glukozy. U pacjentów z cukrzycą typu 2 z hiperglikemią te zmiany stężeń insuliny i glukagonu prowadzą do mniejszych wartości hemoglobiny A1c (HbA1c) oraz mniejszych stężeń glukozy na czczo i po posiłku. Zależny od glukozy mechanizm działania sytagliptyny różni się od mechanizmu działania pochodnych sulfonylomocznika, które zwiększają wydzielanie insuliny również przy małym stężeniu glukozy i mogą tym samym powodować hipoglikemię u pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz u osób zdrowych. Sytagliptyna jest silnym i wysoce selektywnym inhibitorem enzymu DPP-4, a w stężeniach terapeutycznych nie hamuje blisko spokrewnionych enzymów DPP-8 i DPP-9. W dwudniowym badaniu z udziałem zdrowych ochotników sytagliptyna stosowana w monoterapii zwiększała stężenie aktywnego GLP-1, natomiast metformina w monoterapii zwiększała w podobnym stopniu stężenie aktywnego i całkowitego GLP-1. Jednoczesne podanie sytagliptyny i metforminy miało addytywny wpływ na stężenie aktywnego GLP-1. Sytagliptyna, lecz nie metformina, zwiększała stężenie aktywnego GIP. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Ogólnie sytagliptyna poprawiała kontrolę glikemii stosowana w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 (patrz Tabela 2). Przeprowadzono dwa badania mające na celu ocenę skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny w monoterapii. Podawanie sytagliptyny w dawce 100 mg raz na dobę w monoterapii prowadziło w dwóch badaniach – jednym trwającym 18 tygodni i drugim trwającym 24 tygodnie – do statystycznie istotnej poprawy wartości HbA1c, stężenia glukozy w osoczu na czczo (fasting plasma glucose, FPG) oraz glukozy 2 godziny po posiłku (PPG po 2 godzinach) w porównaniu z placebo. Obserwowano poprawę zastępczych wskaźników czynności komórek beta, w tym HOMA-β (Homeostasis Model Assessment-β), stosunku proinsuliny do insuliny oraz pomiarów odpowiedzi komórek beta w teście tolerancji posiłku z częstym pobieraniem próbek (frequently sampled meal tolerance test). Obserwowana częstość występowania hipoglikemii u pacjentów otrzymujących sytagliptynę była zbliżona do tej obserwowanej w grupie placebo. W żadnym z tych dwóch badań stosowanie sytagliptyny nie powodowało zwiększenia masy ciała w stosunku do wartości wyjściowych, w porównaniu z niewielkim zmniejszeniem obserwowanym u pacjentów otrzymujących placebo. W dwóch 24-tygodniowych badaniach z udziałem sytagliptyny jako leku dołączonego do dotychczasowego leczenia – raz w skojarzeniu z metforminą i raz w skojarzeniu z pioglitazonem – sytagliptyna w dawce 100 mg raz na dobę zapewniła istotną poprawę parametrów glikemii w porównaniu z placebo. Zmiana masy ciała w stosunku do wartości wyjściowych u pacjentów leczonych sytagliptyną była zbliżona do obserwowanej u pacjentów otrzymujących placebo. W tych badaniach częstość zgłaszanej hipoglikemii była podobna u pacjentów leczonych sytagliptyną i placebo. Przeprowadzono 24-tygodniowe badanie kontrolowane placebo w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) dodanej do glimepirydu w monoterapii lub do glimepirydu w skojarzeniu z metforminą. Dodanie sytagliptyny do glimepirydu w monoterapii lub do glimepirydu z metforminą zapewniło istotną poprawę parametrów glikemii. U pacjentów leczonych sytagliptyną odnotowano niewielkie zwiększenie masy ciała w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. Przeprowadzono 26-tygodniowe badanie kontrolowane placebo w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) dodanej do skojarzenia pioglitazonu z metforminą. Dodanie sytagliptyny do pioglitazonu i metforminy zapewniło istotną poprawę parametrów glikemii. Zmiany masy ciała w stosunku do wartości wyjściowych były u pacjentów leczonych sytagliptyną podobne do tych u pacjentów otrzymujących placebo. Częstość występowania hipoglikemii u pacjentów leczonych sytagliptyną i otrzymujących placebo również była podobna. Przeprowadzono 24-tygodniowe badanie kontrolowane placebo w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) dodanej do insuliny (w stabilnej dawce przez co najmniej 10 tygodni) z metforminą lub bez niej (co najmniej 1500 mg). U pacjentów stosujących insulinę mieszaną średnia dobowa dawka wynosiła 70,9 j./dobę. U pacjentów stosujących insulinę niemieszaną (o pośrednim/długim czasie działania) średnia dawka wynosiła 44,3 j./dobę. Dodanie sytagliptyny do insuliny zapewniło istotną poprawę parametrów glikemii. W żadnej z grup nie odnotowano istotnej zmiany masy ciała w stosunku do wartości wyjściowych. W 24-tygodniowym badaniu czynnikowym kontrolowanym placebo, dotyczącym leczenia początkowego, sytagliptyna w dawce 50 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z metforminą (500 mg lub 1000 mg dwa razy na dobę) zapewniła istotną poprawę parametrów glikemii w porównaniu z każdą z terapii stosowaną osobno. Spadek masy ciała w grupie skojarzenia sytagliptyny z metforminą był podobny do spadku obserwowanego w grupie metforminy w monoterapii lub placebo; u pacjentów otrzymujących sytagliptynę w monoterapii nie odnotowano żadnej zmiany w stosunku do wartości wyjściowych. Częstość występowania hipoglikemii była podobna we wszystkich grupach terapeutycznych. Tabela 2: Wyniki HbA1c w badaniach kontrolowanych placebo z udziałem sytagliptyny w monoterapii i w leczeniu skojarzonym* Badanie Średnia wartość wyjściowa HbA1c (%) Średnia zmiana w stosunku do wartości wyjściowej HbA1c (%)† Średnia zmiana HbA1c (%) skorygowana względem placebo† (95% CI) Badania monoterapii Sytagliptyna 100 mg raz na dobę§ (N=193) 8,0 -0,5 -0,6‡ (-0,8; -0,4) Sytagliptyna 100 mg raz na dobę (N=229) 8,0 -0,6 -0,8‡ (-1,0; -0,6) Badania leczenia skojarzonego Sytagliptyna 100 mg raz na dobę dodana do dotychczasowego leczenia metforminą (N=453) 8,0 -0,7 -0,7‡ (-0,8; -0,5) Sytagliptyna 100 mg raz na dobę dodana do dotychczasowego leczenia pioglitazonem (N=163) 8,1 -0,9 -0,7‡ (-0,9; -0,5) Sytagliptyna 100 mg raz na dobę dodana do dotychczasowego leczenia glimepirydem (N=102) 8,4 -0,3 -0,6‡ (-0,8; -0,3) Sytagliptyna 100 mg raz na dobę dodana do dotychczasowego leczenia glimepirydem + metforminą (N=115) 8,3 -0,6 -0,9‡ (-1,1; -0,7) Sytagliptyna 100 mg raz na dobę dodana do dotychczasowego leczenia pioglitazonem + metforminą# (N=152) 8,8 -1,2 -0,7‡ (-1,0; -0,5) Leczenie początkowe (dwa razy na dobę): Sytagliptyna 50 mg + metformina 500 mg (N=183) 8,8 -1,4 -1,6‡ (-1,8; -1,3) Leczenie początkowe (dwa razy na dobę): Sytagliptyna 50 mg + metformina 1000 mg (N=178) 8,8 -1,9 -2,1‡ (-2,3; -1,8) Sytagliptyna 100 mg raz na dobę dodana do dotychczasowego leczenia insuliną (+/- metformina) (N=305) 8,7 -0,6¶ -0,6‡,¶ (-0,7; -0,4) * Populacja wszystkich leczonych pacjentów (analiza zgodna z zamiarem leczenia (intention-to-treat analysis)). † Średnie uzyskane metodą najmniejszych kwadratów skorygowane względem stanu sprzed leczenia przeciwhiperglikemicznego oraz wartości wyjściowej. ‡ p<0,001 w porównaniu z placebo lub placebo + terapia skojarzona. § HbA1c (%) w 18. tygodniu. HbA1c (%) w 24. tygodniu. # HbA1c (%) w 26. tygodniu. ¶ Średnia uzyskana metodą najmniejszych kwadratów, skorygowana względem stosowania metforminy w Wizycie 1 (tak/nie), insuliny w Wizycie 1 (mieszana vs. niemieszana [o pośrednim lub długim czasie działania]) oraz wartości wyjściowej. Interakcje według warstw leczenia (stosowanie metforminy i insuliny) nie były istotne (p>0,10). Przeprowadzono 24-tygodniowe badanie z aktywnym komparatorem (metformina) w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny w dawce 100 mg raz na dobę (N=528) w porównaniu z metforminą (N=522) u pacjentów z niedostateczną kontrolą glikemii za pomocą modyfikacji diety i ćwiczeń, nieleczonych lekami przeciwcukrzycowymi (nieleczonych przez co najmniej 4 miesiące). Średnia dawka metforminy wynosiła około 1900 mg na dobę. Zmniejszenie HbA1c w stosunku do średniej wartości wyjściowej 7,2% wyniosło -0,43% w przypadku sytagliptyny i -0,57% w przypadku metforminy (analiza grupy leczonej zgodnie z protokołem – Per Protocol Analysis). Całkowita częstość występowania działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego uznanych za związane z leczeniem u pacjentów leczonych sytagliptyną wyniosła 2,7% w porównaniu z 12,6% u pacjentów leczonych metforminą. Częstość hipoglikemii nie różniła się istotnie pomiędzy leczonymi grupami (sytagliptyna 1,3%; metformina 1,9%). W obu grupach odnotowano spadek masy ciała w stosunku do wartości wyjściowych (sytagliptyna -0,6 kg; metformina -1,9 kg). W badaniu porównującym skuteczność i bezpieczeństwo dodania 100 mg sytagliptyny raz na dobę lub glipizydu (pochodna sulfonylomocznika) u pacjentów z niedostateczną kontrolą glikemii leczonych metforminą w monoterapii, sytagliptyna była podobna do glipizydu pod względem obniżania HbA1c. Średnia stosowana dawka glipizydu w grupie porównawczej wynosiła w trakcie badania 10 mg na dobę, przy czym około 40% pacjentów wymagało dawki glipizydu ≤5 mg/dobę. W grupie leczonej sytagliptyną więcej pacjentów przerwało jednak leczenie z powodu braku skuteczności niż w grupie leczonej glipizydem. U pacjentów leczonych sytagliptyną odnotowano istotny średni spadek masy ciała w stosunku do wartości wyjściowych, natomiast u pacjentów leczonych glipizydem doszło do istotnego zwiększenia masy ciała (-1,5 wobec +1,1 kg). W badaniu tym stosunek proinsuliny do insuliny, będący markerem skuteczności syntezy i uwalniania insuliny, uległ poprawie podczas leczenia sytagliptyną i pogorszeniu podczas leczenia glipizydem. Częstość hipoglikemii w grupie leczonej sytagliptyną (4,9%) była istotnie mniejsza niż w grupie leczonej glipizydem (32,0%). Przeprowadzono 24-tygodniowe badanie kontrolowane placebo obejmujące 660 pacjentów w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) jako leku oszczędzającego insulinę, dodanego do insuliny glargine z metforminą (co najmniej 1500 mg) lub bez niej w trakcie intensyfikacji insulinoterapii. Wyjściowa wartość HbA1c wynosiła 8,74%, a wyjściowa dawka insuliny wynosiła 37 j.m./dobę. Pacjenci byli instruowani, aby titrować dawkę insuliny glargine na podstawie wartości glukozy na czczo uzyskanych z badań krwi pobranej z opuszki palca. W 24. tygodniu zwiększenie dobowej dawki insuliny wyniosło 19 j.m./dobę u pacjentów leczonych sytagliptyną i 24 j.m./dobę u pacjentów otrzymujących placebo. Zmniejszenie HbA1c u pacjentów leczonych sytagliptyną i insuliną (z metforminą lub bez niej) wyniosło -1,31% w porównaniu z -0,87% u pacjentów otrzymujących placebo i insulinę (z metforminą lub bez niej), co stanowi różnicę -0,45% [95% przedział ufności: -0,60; -0,29]. Częstość hipoglikemii wyniosła 25,2% u pacjentów leczonych sytagliptyną i insuliną (z metforminą lub bez niej) oraz 36,8% u pacjentów otrzymujących placebo i insulinę (z metforminą lub bez niej). Różnica wynikała przede wszystkim z większego odsetka pacjentów w grupie otrzymującej placebo, u których wystąpiły 3 lub więcej epizodów hipoglikemii (9,4 vs. 19,1%). Nie stwierdzono różnic w częstości występowania ciężkiej hipoglikemii. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek przeprowadzono badanie porównujące sytagliptynę w dawce 25 lub 50 mg raz na dobę z glipizydem w dawce od 2,5 do 20 mg/dobę. Badanie obejmowało 423 pacjentów z przewlekłym zaburzeniem czynności nerek (szacowany współczynnik filtracji kłębuszkowej <50 ml/min). Po 54 tygodniach średnie zmniejszenie wartości wyjściowych HbA1c wyniosło -0,76% w przypadku sytagliptyny i -0,64% w przypadku glipizydu (analiza pacjentów, którzy ukończyli badanie zgodnie z protokołem (Per-Protocol Analysis)). W badaniu tym profil skuteczności i bezpieczeństwa sytagliptyny w dawce 25 lub 50 mg raz na dobę był ogólnie podobny do profilu obserwowanego w innych badaniach monoterapii u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Częstość hipoglikemii w grupie leczonej sytagliptyną (6,2%) była istotnie mniejsza niż w grupie leczonej glipizydem (17,0%). Stwierdzono również istotną różnicę pomiędzy grupami w zakresie zmiany wyjściowej masy ciała (sytagliptyna -0,6 kg; glipizyd +1,2 kg). Kolejne badanie porównujące sytagliptynę w dawce 25 mg raz na dobę z glipizydem w dawce od 2,5 do 20 mg/dobę przeprowadzono u 129 pacjentów z ESRD poddawanych dializoterapii. Po 54 tygodniach średnie zmniejszenie wartości wyjściowych HbA1c wyniosło -0,72% w przypadku sytagliptyny i -0,87% w przypadku glipizydu. W badaniu tym profil skuteczności i bezpieczeństwa sytagliptyny w dawce 25 mg raz na dobę był ogólnie podobny do profilu obserwowanego w innych badaniach monoterapii u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Częstość hipoglikemii nie różniła się istotnie pomiędzy leczonymi grupami (sytagliptyna 6,3%; glipizyd 10,8%). W kolejnym badaniu obejmującym 91 pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min) bezpieczeństwo i tolerancja leczenia sytagliptyną w dawce 25 lub 50 mg raz na dobę były ogólnie podobne do tych w grupie placebo. Ponadto po 12 tygodniach średnie zmniejszenie HbA1c (sytagliptyna -0,59%; placebo -0,18%) i FPG (sytagliptyna -25,5 mg/dl; placebo -3,0 mg/dl) były ogólnie podobne do obserwowanych w innych badaniach monoterapii u pacjentów z prawidłową czynnością nerek (patrz punkt 5.2). Badanie TECOS było randomizowanym badaniem, do którego włączono łącznie 14 671 pacjentów z HbA1c między 6,5% a 8,0% i z potwierdzoną chorobą sercowo-naczyniową. Pacjenci otrzymywali sytagliptynę (7332 pacjentów) w dawce 100 mg na dobę (lub 50 mg na dobę, jeśli wyjściowa wartość eGFR wynosiła ≥30 i <50 ml/min/1,73 m2) lub placebo (7339 pacjentów) jako uzupełnienie standardowej terapii ukierunkowanej na standardowe wartości HbA1c oraz na sercowo-naczyniowe czynniki ryzyka. Pacjenci z eGFR <30 ml/min/1,73 m2 nie mogli zostać włączeni do badania. Populacja włączona do badania obejmowała 2004 pacjentów w wieku ≥75 lat oraz 3324 pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (eGFR <60 ml/min/1,73 m2). W trakcie badania całkowita szacowana średnia różnica HbA1c pomiędzy grupami sytagliptyny i placebo wyniosła 0,29% (0,01), 95% CI (-0,32; -0,27), p<0,001. Pierwotnym złożonym punktem końcowym oceny sercowo-naczyniowej było pierwsze wystąpienie zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, niezakończonego zgonem zawału mięśnia sercowego, niezakończonego zgonem udaru mózgu lub hospitalizacji z powodu niestabilnej dławicy piersiowej. Wtórne punkty końcowe oceny sercowo-naczyniowej obejmowały pierwsze wystąpienie zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, niezakończonego zgonem zawału mięśnia sercowego, niezakończonego zgonem udaru mózgu; pierwsze wystąpienie poszczególnych składowych pierwotnego złożonego punktu końcowego; jakikolwiek zgon; hospitalizację z powodu zastoinowej niewydolności serca. Po medianie obserwacji wynoszącej 3 lata sytagliptyna dodana do standardowej terapii nie zwiększała w porównaniu ze standardową terapią bez sytagliptyny u pacjentów z cukrzycą typu 2 ryzyka ciężkich sercowo-naczyniowych działań niepożądanych ani ryzyka hospitalizacji z powodu niewydolności serca (Tabela 3). Tabela 3: Częstość występowania zdarzeń złożonego punktu końcowego oceny sercowo-naczyniowej oraz kluczowych wtórnych punktów końcowych Sytagliptyna 100 mg Placebo Hazard Ratio (95% CI) wartość p† N(%) Częstość na 100 pacjento-lat* N(%) Częstość na 100 pacjento-lat* Analiza w populacji wszystkich włączonych pacjentów Liczba pacjentów 7332 7339 0,98 (0,89–1,08) <0,001 Pierwotny złożony punkt końcowy (zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, niezakończony zgonem zawał mięśnia sercowego, niezakończony zgonem udar mózgu lub hospitalizacja z powodu niestabilnej dławicy piersiowej) 839 (11,4) 4,1 851 (11,6) 4,2 Wtórny złożony punkt końcowy (zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, niezakończony zgonem zawał mięśnia sercowego lub niezakończony zgonem udar mózgu) 745 (10,2) 3,6 746 (10,2) 3,6 0,99 (0,89–1,10) <0,001 Wtórne zdarzenia Zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych 380 (5,2) 1,7 366 (5,0) 1,7 1,03 (0,89–1,19) 0,711 Każdy zawał mięśnia sercowego (zakończony i niezakończony zgonem) 300 (4,1) 1,4 316 (4,3) 1,5 0,95 (0,81–1,11) 0,487 Każdy udar mózgu (zakończony i niezakończony zgonem) 178 (2,4) 0,8 183 (2,5) 0,9 0,97 (0,79–1,19) 0,760 Hospitalizacja z powodu niestabilnej dławicy piersiowej 116 (1,6) 0,5 129 (1,8) 0,6 0,90 (0,70–1,16) 0,419 Zgon z jakiejkolwiek przyczyny 547 (7,5) 2,5 537 (7,3) 2,5 1,01 (0,90–1,14) 0,875 Hospitalizacja z powodu niewydolności serca‡ 228 (3,1) 1,1 229 (3,1) 1,1 1,00 (0,83–1,20) 0,983 * Częstość na 100 pacjento-lat obliczana jako: 100 × (całkowita liczba pacjentów z ≥1 zdarzeniem w danym okresie ekspozycji w stosunku do całkowitej liczby pacjento-lat obserwacji). † Na podstawie modelu Coxa stratyfikowanego według regionów. Dla złożonych punktów końcowych wartości p odpowiadają testowi non-inferiority, mającemu wykazać, że hazard ratio jest mniejsze niż 1,3. Dla wszystkich pozostałych punktów końcowych wartość p odpowiada testowi różnic w hazard ratio. ‡ Analizę hospitalizacji z powodu niewydolności serca skorygowano o występowanie niewydolności serca w wywiadzie w momencie rozpoczęcia badania. Populacja pediatryczna Przeprowadzono 54-tygodniowe badanie z podwójnie ślepą próbą w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny w dawce 100 mg raz na dobę u pacjentów pediatrycznych (w wieku od 10 do 17 lat) z cukrzycą typu 2, nieleczonych terapią przeciwhiperglikemiczną przez co najmniej 12 tygodni (z HbA1c od 6,5% do 10%) lub otrzymujących stabilną dawkę insuliny przez co najmniej 12 tygodni (z HbA1c od 7% do 10%). Pacjentów randomizowano do grup leczenia otrzymujących sytagliptynę 100 mg raz na dobę lub placebo przez 20 tygodni. Średnia wyjściowa wartość HbA1c wynosiła 7,5%. Leczenie sytagliptyną w dawce 100 mg nie zapewniło po 20 tygodniach istotnej poprawy HbA1c. Zmniejszenie HbA1c u pacjentów leczonych sytagliptyną (n=95) wyniosło 0,0% w porównaniu z 0,2% u pacjentów otrzymujących placebo (n=95), co stanowi różnicę -0,2% (95% CI: -0,7; 0,3). Patrz punkt 4.2.