Anzorin

Podczas leczenia przeciwpsychotycznego może upłynąć kilka dni lub tygodni, zanim nastąpi poprawa stanu klinicznego pacjenta. W tym okresie pacjent powinien być pod ścisłą obserwacją. Psychozy i zaburzenia zachowania związane z otępieniem Nie zaleca się stosowania olanzapiny u pacjentów z psychozą i (lub) zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na zwiększoną częstość zgonów oraz zwiększone ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych. W badaniach kontrolowanych placebo (trwających 6-12 tygodni) u pacjentów w podeszłym wieku (średni wiek 78 lat) z psychozą i (lub) zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem u pacjentów leczonych olanzapiną częstość zgonów była dwukrotnie większa w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo (odpowiednio 3,5% wobec 1,5%). Większa częstość zgonów nie była związana z dawką olanzapiny (średnia dawka dobowa 4,4 mg) ani z czasem trwania leczenia. Czynniki ryzyka mogące przyczyniać się do zwiększonej śmiertelności w tej grupie pacjentów obejmują wiek powyżej 65 lat, dysfagię, sedację, niedożywienie i odwodnienie, choroby płuc (np. zapalenie płuc, z aspiracją lub bez) oraz jednoczesne stosowanie benzodiazepin. Niemniej jednak większa częstość zgonów u pacjentów leczonych olanzapiną w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo była niezależna od wymienionych czynników ryzyka. W tych samych badaniach klinicznych zgłaszano zdarzenia naczyniowo-mózgowe (np. udar, przemijający atak niedokrwienny), w tym zgony. U pacjentów leczonych olanzapiną odnotowano trzykrotne zwiększenie częstości zdarzeń naczyniowo-mózgowych w porównaniu z placebo (odpowiednio 1,3% wobec 0,4%). U wszystkich pacjentów leczonych olanzapiną lub placebo, u których wystąpiło zdarzenie naczyniowo-mózgowe, obecne były czynniki ryzyka. Czynnikami ryzyka zidentyfikowanymi u pacjentów leczonych olanzapiną były wiek powyżej 75 lat oraz otępienie naczyniowe i (lub) mieszane. Skuteczność olanzapiny nie została w tych badaniach ustalona. Choroba Parkinsona Nie zaleca się stosowania olanzapiny w leczeniu psychozy związanej ze stosowaniem agonistów dopaminy u pacjentów z chorobą Parkinsona. W badaniach klinicznych bardzo często i z większą częstością niż w przypadku placebo odnotowywano nasilenie objawów parkinsonowskich i omamów (patrz punkt 4.8), a olanzapina nie była skuteczniejsza od placebo w leczeniu objawów psychotycznych. W tych badaniach pacjenci na początku badania musieli przyjmować stabilną, najmniejszą skuteczną dawkę leku przeciwparkinsonowskiego (agonisty dopaminy) i powinni być utrzymywani na tym samym leku przeciwparkinsonowskim w tej samej dawce przez cały pozostały okres badania. Początkowa dawka olanzapiny wynosiła 2,5 mg/dobę i według uznania lekarza mogła być zwiększana do dawki maksymalnej 15 mg/dobę. Złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS) NMS jest potencjalnie zagrażającym życiu stanem związanym ze stosowaniem leków przeciwpsychotycznych. Rzadkie przypadki określone jako NMS zgłaszano również w związku ze stosowaniem olanzapiny. Klinicznymi objawami NMS są: hiperpyreksja, sztywność mięśni, zmieniony stan psychiczny i niestabilność autonomicznego układu nerwowego (nieregularne tętno lub ciśnienie tętnicze, częstoskurcz, pocenie się i zaburzenia rytmu serca). Dodatkowe objawy mogą obejmować zwiększoną aktywność kinazy kreatynowej, mioglobinurię (rabdomiolizę) i ostrą niewydolność nerek. W razie wystąpienia u pacjenta objawów wskazujących na NMS lub niewyjaśnionej dużej gorączki bez innych klinicznych cech NMS, należy odstawić wszystkie leki przeciwpsychotyczne, w tym olanzapinę. Hiperglikemia i cukrzyca Niezbyt często zgłaszano hiperglikemię i (lub) zaostrzenie cukrzycy, niekiedy związane z kwasicą ketonową lub śpiączką, w tym kilka przypadków śmiertelnych (patrz punkt 4.8). W niektórych przypadkach poprzedzał to przyrost masy ciała, który mógł być czynnikiem predysponującym. Zgodnie z obowiązującymi zasadami leczenia przeciwpsychotycznego zaleca się odpowiednie monitorowanie kliniczne, np. oznaczenie stężenia glukozy we krwi przed rozpoczęciem leczenia, 12 tygodni po rozpoczęciu podawania olanzapiny, a następnie raz w roku. U pacjentów leczonych jakimikolwiek lekami przeciwpsychotycznymi, w tym olanzapiną, należy monitorować objawy podmiotowe i przedmiotowe hiperglikemii (takie jak polidypsja, poliuria, polifagia i osłabienie), a pacjenci z cukrzycą lub czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy powinni być regularnie monitorowani pod kątem pogorszenia kontroli stężenia glukozy. Należy regularnie kontrolować masę ciała, np. przed rozpoczęciem leczenia, po 4, 8 i 12 tygodniach od rozpoczęcia podawania olanzapiny, a następnie co trzy miesiące. Zmiany stężenia lipidów W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów leczonych olanzapiną obserwowano niekorzystne zmiany stężeń lipidów (patrz punkt 4.8). Zmiany profilu lipidowego należy korygować zgodnie z potrzebami klinicznymi, zwłaszcza u pacjentów z dyslipidemią oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju zaburzeń lipidowych. U pacjentów leczonych jakimikolwiek lekami przeciwpsychotycznymi, w tym produktem Egolanza, zgodnie z obowiązującymi zasadami leczenia przeciwpsychotycznego należy regularnie kontrolować stężenia lipidów, np. przed rozpoczęciem leczenia, 12 tygodni po rozpoczęciu podawania olanzapiny, a następnie co 5 lat. Działanie antycholinergiczne Pomimo wykazania aktywności antycholinergicznej in vitro, doświadczenia z badań klinicznych wykazały małą częstość występowania związanych z tym zdarzeń. Ponieważ doświadczenia kliniczne ze stosowaniem olanzapiny u pacjentów z innymi chorobami współistniejącymi są ograniczone, zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów z przerostem gruczołu krokowego, niedrożnością porażenną jelit lub podobnymi stanami. Czynność wątroby Często, zwłaszcza na początku leczenia, obserwowano przemijające bezobjawowe zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, aminotransferazy alaninowej (AlAT) i aminotransferazy asparaginianowej (AspAT). U pacjentów ze zwiększoną aktywnością AlAT i (lub) AspAT, z objawami podmiotowymi i przedmiotowymi zaburzenia czynności wątroby, ze zmniejszoną rezerwą czynnościową wątroby w wywiadzie oraz u pacjentów leczonych produktami o potencjalnym działaniu hepatotoksycznym należy zachować ostrożność i prowadzić dalszą obserwację. W razie rozpoznania u pacjenta zapalenia wątroby (w tym hepatocelularnego, cholestatycznego lub mieszanego uszkodzenia wątroby) leczenie olanzapiną należy przerwać. Neutropenia Należy zachować ostrożność u pacjentów z małą liczbą leukocytów i (lub) neutrofilów z jakichkolwiek przyczyn, u pacjentów stosujących produkty lecznicze powodujące neutropenię, u pacjentów z polekowym zahamowaniem czynności szpiku kostnego w wywiadzie lub zahamowaniem czynności szpiku spowodowanym chorobą współistniejącą, radioterapią lub chemioterapią, u pacjentów z hipereozynofilią lub chorobą mieloproliferacyjną. Neutropenię często zgłaszano przy jednoczesnym podawaniu olanzapiny i walproinianu (patrz punkt 4.8). Przerwanie leczenia Po nagłym przerwaniu leczenia olanzapiną rzadko (≥0,01% i <0,1%) zgłaszano ostre objawy takie jak pocenie się, bezsenność, drżenie, lęk, nudności lub wymioty. Odstęp QT W badaniach klinicznych u pacjentów leczonych olanzapiną klinicznie istotne wydłużenie odstępu QTc (korekcja QT wg Fridericii [QTcF] ≥500 milisekund [ms] w dowolnym czasie po badaniu wstępnym u pacjentów z wartością wyjściową QTcF <500 ms) było niezbyt częste (0,1% do 1%), bez istotnych różnic w towarzyszących zdarzeniach sercowych w porównaniu z placebo. Niemniej jednak należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu olanzapiny z lekami wydłużającymi odstęp QTc, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym wydłużeniem odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia sercowego, hipokaliemią lub hipomagnezemią. Zakrzepowo-zatorowość Czasowy związek leczenia olanzapiną z żylną chorobą zakrzepowo-zatorową zgłaszano niezbyt często (≥0,1% i <1%). Związek przyczynowy między występowaniem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej a leczeniem olanzapiną nie został ustalony. Niemniej jednak, ponieważ u pacjentów ze schizofrenią często obecne są nabyte czynniki ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, przed leczeniem i w jego trakcie należy rozpoznać te czynniki ryzyka, np. unieruchomienie pacjentów, a następnie zastosować działania zapobiegawcze. Ogólna aktywność OUN Ze względu na pierwotne działanie olanzapiny na ośrodkowy układ nerwowy należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami o działaniu ośrodkowym lub z alkoholem. Ponieważ olanzapina działa in vitro jako antagonista dopaminy, może przeciwdziałać działaniu bezpośrednich i pośrednich agonistów dopaminy. Drgawki Olanzapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z drgawkami w wywiadzie lub u tych, którzy mają predyspozycje do drgawek. U pacjentów leczonych olanzapiną drgawki zgłaszano niezbyt często. W większości tych przypadków zgłaszano drgawki w wywiadzie lub inne czynniki ryzyka. Późne dyskinezy W badaniach porównawczych trwających rok lub krócej olanzapina była istotnie statystycznie rzadziej związana z dyskinezą o ostrym początku. Niemniej jednak ryzyko późnych dyskinez przy długotrwałym stosowaniu wzrasta, dlatego u pacjenta leczonego olanzapiną z objawami późnych dyskinez należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie podawania. Objawy te mogą przejściowo nasilić się lub nawet pojawić po przerwaniu leczenia. Niedociśnienie ortostatyczne W badaniach klinicznych niedociśnienie ortostatyczne obserwowano rzadko u pacjentów w podeszłym wieku. U pacjentów powyżej 65 lat zaleca się regularny pomiar ciśnienia tętniczego. Nagła śmierć sercowa W zgłoszeniach porejestracyjnych dotyczących olanzapiny odnotowano przypadki nagłej śmierci sercowej u pacjentów leczonych olanzapiną. W retrospektywnym badaniu kohortowym obserwowano około dwukrotnie większe ryzyko prawdopodobnej nagłej śmierci sercowej u pacjentów leczonych olanzapiną niż u pacjentów nieprzyjmujących leków przeciwpsychotycznych. W badaniu ryzyko stosowania olanzapiny było porównywalne z ryzykiem stosowania atypowych leków przeciwpsychotycznych uwzględnionych w analizie zbiorczej. Populacja pediatryczna Olanzapina nie jest wskazana do stosowania w leczeniu dzieci i młodzieży. Badania kliniczne przeprowadzone u pacjentów w przedziale wiekowym 13-17 lat wykazały różne działania niepożądane, w tym przyrost masy ciała, zmiany parametrów metabolicznych i zwiększenie stężenia prolaktyny (patrz punkty 4.8 i 5.1). Laktoza Tabletki produktu Egolanza zawierają laktozę jednowodną. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego produktu leczniczego.