Apiolin

Zespół serotoninowy (SS) lub złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS) Podczas stosowania leków z grupy SSRI, w tym sertraliny, zgłaszano rozwój potencjalnie zagrażających życiu stanów, takich jak zespół serotoninowy (SS) lub złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS). Ryzyko wystąpienia SS lub NMS podczas stosowania leków z grupy SSRI zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych (w tym innych serotoninergicznych leków przeciwdepresyjnych, amfetamin, tryptanów), leków upośledzających metabolizm serotoniny (w tym IMAO, np. trójwodzian metylotioniny – błękit metylenowy), leków przeciwpsychotycznych, innych antagonistów dopaminy oraz opioidów (w tym buprenorfiny). U pacjentów należy monitorować objawy podmiotowe i przedmiotowe SS lub NMS (patrz punkt 4.3). Zmiana leczenia z innego inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), leku przeciwdepresyjnego lub leku przeciw obsesjom Dostępne są jedynie ograniczone kontrolowane doświadczenia dotyczące odpowiedniego momentu zmiany leczenia z innego SSRI, leku przeciwdepresyjnego lub leku przeciw obsesjom na sertralinę. Szczególnej ostrożności i rozwagi w ocenie lekarskiej wymaga zmiana z leków o długim okresie działania, takich jak fluoksetyna. Inne leki serotoninergiczne, np. tryptofan, fenfluramina i agoniści 5-HT Jednoczesne podawanie sertraliny z innymi lekami zwiększającymi neurotransmisję serotoninergiczną, takimi jak amfetaminy, tryptofan lub fenfluramina lub agoniści 5-HT, lub preparatami ziołowymi z dziurawcem zwyczajnym (Hypericum perforatum), powinno odbywać się jedynie z zachowaniem ostrożności. Ze względu na możliwe interakcje farmakodynamiczne należy unikać takich połączeń, kiedy tylko jest to możliwe. Wydłużenie odstępu QTc / torsade de pointes (TdP) Po wprowadzeniu sertraliny do obrotu zgłaszano przypadki wydłużenia skorygowanego odstępu QT i TdP. Większość przypadków występowała u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia QTc i TdP. Wpływ na wydłużenie QTc potwierdzono w szczegółowym badaniu odstępu QTc u zdrowych ochotników z istotnym statystycznie dodatnim związkiem między ekspozycją a odpowiedzią. Dlatego sertralinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QTc, takimi jak choroby serca, hipokaliemia lub hipomagnezemia, wydłużenie odstępu QTc w wywiadzie rodzinnym, bradykardia oraz jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QTc (patrz punkty 4.5 i 5.1). Wystąpienie hipomanii lub manii U niewielkiej liczby pacjentów leczonych dostępnymi na rynku lekami przeciwdepresyjnymi i przeciw obsesjom, w tym sertraliną, wystąpiły objawy hipomanii lub manii. Dlatego sertralinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z manią lub hipomanią w wywiadzie. Konieczny jest staranny nadzór lekarski. U pacjentów wchodzących w fazę manii należy odstawić sertralinę. Schizofrenia U pacjentów ze schizofrenią może dojść do nasilenia objawów psychotycznych. Napady padaczkowe Podczas leczenia sertraliną mogą wystąpić napady padaczkowe: należy unikać podawania sertraliny pacjentom z niestabilną padaczką, a pacjentów z dobrze kontrolowaną padaczką podczas jej stosowania należy uważnie monitorować. Jeśli u pacjenta wystąpią napady padaczkowe, leczenie sertraliną należy przerwać. Samobójstwo / myśli samobójcze / próby samobójcze lub pogorszenie kliniczne Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstwa (zachowania samobójcze). Ryzyko to utrzymuje się aż do uzyskania klinicznie istotnej remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić w początkowej fazie leczenia, pacjentów należy uważnie monitorować do czasu jej wystąpienia. Ogólne doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć we wczesnych etapach leczenia. Również inne zaburzenia psychiczne, w których jest przepisywana sertralina, mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń związanych z samobójstwem. Ponadto stany te mogą współistnieć z zaburzeniami depresyjnymi. W leczeniu pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi należy zatem zachować takie same środki ostrożności, jak u pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi. Pacjenci, u których w wywiadzie przed rozpoczęciem leczenia występowały zdarzenia związane z samobójstwem, lub pacjenci wykazujący istotny stopień myśli samobójczych przed rozpoczęciem leczenia, są obciążeni większym ryzykiem myśli samobójczych lub prób samobójczych i muszą być uważnie monitorowani podczas leczenia. Metaanaliza badań klinicznych kontrolowanych placebo prowadzonych u dorosłych z zaburzeniami psychicznymi wykazała w porównaniu z placebo zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u młodych dorosłych w wieku poniżej 25 lat leczonych lekami przeciwdepresyjnymi. Pacjenci, a zwłaszcza pacjenci z grupy zwiększonego ryzyka, powinni być uważnie monitorowani podczas leczenia, szczególnie na początku leczenia i po zmianie dawkowania. Pacjentów (i ich opiekunów) należy uprzedzić o konieczności obserwowania wszelkiego pogorszenia stanu, wystąpienia zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu, a w razie wystąpienia tych objawów należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską. Populacja pediatryczna Sertraliny nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży poniżej 18 lat, z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi w wieku 6–17 lat. Zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz zachowania wrogie (głównie agresja, zachowania opozycyjne i gniew) były w badaniach klinicznych częściej obserwowane u dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi w porównaniu z grupami otrzymującymi placebo. Niemniej jednak, jeśli na podstawie potrzeby klinicznej zostanie podjęta decyzja o leczeniu, pacjent powinien być uważnie monitorowany, szczególnie na początku leczenia, pod kątem występowania objawów samobójczych. Długoterminowe bezpieczeństwo dotyczące dojrzewania poznawczego, emocjonalnego, fizycznego i pokwitaniowego u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 16 lat oceniano w długoterminowym badaniu obserwacyjnym przez okres 3 lat (patrz punkt 5.1). Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano kilka przypadków spowolnienia wzrostu i opóźnionego początku pokwitania. Znaczenie kliniczne i związek przyczynowo-skutkowy pozostają niejasne (patrz punkt 5.3). Lekarz powinien obserwować dzieci poddawane długoterminowemu leczeniu pod kątem występowania zmian we wzroście i rozwoju. Nieprawidłowe krwawienia Podczas stosowania SSRI zgłaszano przypadki nieprawidłowych krwawień, w tym krwawień skórnych, takich jak wybroczyny i plamica oraz innych zaburzeń krwawienia, takich jak krwawienia z przewodu pokarmowego lub ginekologiczne, w tym przypadki krwawień zakończonych zgonem. U pacjentów stosujących SSRI, zwłaszcza w skojarzeniu z lekami wpływającymi na czynność trombocytów (np. leki przeciwzakrzepowe, atypowe leki przeciwpsychotyczne i fenotiazyny, większość trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy i NLPZ), a także u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia w wywiadzie konieczna jest ostrożność (patrz punkt 4.5). SSRI/SNRI mogą zwiększać ryzyko krwotoku poporodowego (patrz punkty 4.6 i 4.8). Hiponatremia W wyniku leczenia SSRI lub SNRI, w tym sertraliną, może wystąpić hiponatremia. W wielu przypadkach hiponatremia jest następstwem zespołu nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH). Zgłaszano przypadki stężeń sodu w surowicy poniżej 110 mmol/l. Większemu ryzyku rozwoju hiponatremii w wyniku stosowania SSRI lub SNRI są narażeni pacjenci w podeszłym wieku. Również pacjenci stosujący leki moczopędne lub pacjenci z hipowolemią mogą być narażeni na większe ryzyko (patrz Pacjenci w podeszłym wieku). U pacjentów z objawową hiponatremią należy rozważyć przerwanie leczenia i wdrożyć odpowiednie postępowanie medyczne. Objawami podmiotowymi i przedmiotowymi hiponatremii są ból głowy, trudności z koncentracją, zaburzenia pamięci, splątanie, osłabienie i niestabilność, mogąca prowadzić do upadków. Objawy w cięższych i (lub) ostrych przypadkach obejmowały omamy, omdlenie, napady padaczkowe, śpiączkę, zatrzymanie oddychania i zgon. Objawy odstawienne obserwowane po przerwaniu leczenia sertraliną Po przerwaniu leczenia często występują objawy odstawienne, zwłaszcza jeżeli leczenie zostało przerwane nagle (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych częstość zgłaszanych reakcji odstawiennych wśród pacjentów leczonych sertraliną wynosiła 23% u pacjentów, którzy przerwali stosowanie sertraliny, w porównaniu z 12% u pacjentów, którzy kontynuowali leczenie sertraliną. Ryzyko wystąpienia objawów odstawiennych zależy od wielu czynników, takich jak czas trwania i dawka leczenia oraz szybkość zmniejszania dawki. Najczęściej zgłaszane reakcje to zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i (lub) wymioty, drżenie oraz ból głowy. Zazwyczaj objawy te mają nasilenie łagodne do umiarkowanego, u niektórych pacjentów mogą być jednak ciężkie. Pojawiają się zwykle w ciągu kilku pierwszych dni po przerwaniu leczenia, opisano jednak również podobne objawy po niezamierzonym pominięciu dawki. Objawy te zwykle ustępują samoistnie w ciągu 2 tygodni, jednak u niektórych pacjentów mogą utrzymywać się dłużej (2–3 miesiące lub dłużej). Z tego względu w przypadku zakończenia leczenia sertraliną zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, zgodnie z potrzebami pacjenta, w ciągu kilku tygodni lub miesięcy (patrz punkt 4.2). Akatyzja / niepokój psychoruchowy Stosowanie sertraliny wiązano z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie nieprzyjemnym lub uciążliwym niepokojem oraz przymusem poruszania się, której często towarzyszy niezdolność do spokojnego siedzenia lub stania. Objawy te najprawdopodobniej mogą się pojawić w ciągu pierwszych kilku tygodni leczenia. U pacjentów, u których wystąpią takie objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe. Zaburzenia czynności wątroby Sertralina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Badanie farmakokinetyczne z podaniem wielokrotnych dawek produktu pacjentom z łagodną, stabilną marskością wątroby wykazało wydłużony okres półtrwania w fazie eliminacji oraz w przybliżeniu trzykrotnie większe pole pod krzywą (AUC) i Cmax w porównaniu ze zdrowymi osobami. Nie obserwowano istotnych różnic w wiązaniu z białkami między obiema grupami. Stosowanie sertraliny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wymaga zatem dużej ostrożności. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki lub mniejszej częstości dawkowania. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby sertraliny nie należy stosować (patrz punkt 4.2). Zaburzenia czynności nerek Sertralina jest w znacznym stopniu metabolizowana, a jej wydalanie w postaci niezmienionej z moczem stanowi mniej istotną drogę eliminacji. W badaniach u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) lub z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 10–29 ml/min) parametry farmakokinetyczne (AUC0-24 lub Cmax) po podaniu wielokrotnych dawek produktu nie różniły się istotnie od osób z grupy kontrolnej. Dawki sertraliny nie ma konieczności dostosowywać w zależności od stopnia zaburzeń czynności nerek. Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku W badaniach klinicznych uwzględniono ponad 700 pacjentów w podeszłym wieku (>65 lat). Rodzaj i częstość występowania działań niepożądanych u pacjentów w podeszłym wieku były zbliżone do obserwowanych u pacjentów młodszych. Leki z grupy SSRI lub SNRI, w tym sertralina, wiązano z przypadkami klinicznie istotnej hiponatremii u pacjentów w podeszłym wieku, którzy są narażeni na większe ryzyko tego działania niepożądanego (patrz Hiponatremia w punkcie 4.4). Cukrzyca U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może utrudnić kontrolę glikemii. Konieczne może być dostosowanie dawki insuliny i (lub) doustnych leków przeciwcukrzycowych. Terapia elektrowstrząsowa Nie ma dostępnych badań klinicznych określających ryzyko i korzyści skojarzonego leczenia terapią elektrowstrząsową i sertraliną. Sok grejpfrutowy Nie zaleca się jednoczesnego podawania sertraliny z sokiem grejpfrutowym (patrz punkt 4.5). Wpływ na wyniki testów moczu U pacjentów stosujących sertralinę zgłaszano fałszywie dodatnie wyniki immunologicznych testów moczu na obecność benzodiazepin. Powodem jest niedostateczna dokładność tych testów. Fałszywie dodatnich wyników testów można spodziewać się przez kilka dni po zakończeniu leczenia sertraliną. W celu odróżnienia sertraliny od benzodiazepin należy zastosować testy potwierdzające, takie jak chromatografia gazowa / spektrometria masowa. Jaskra zamkniętego kąta SSRI, w tym sertralina, mogą wpływać na wielkość źrenicy, co może skutkować rozwojem rozszerzenia źrenic. Działanie mydriatyczne może zwęzić kąt oka, co może prowadzić do wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego oraz jaskry zamkniętego kąta, zwłaszcza u pacjentów predysponowanych. Sertralinę należy zatem stosować z ostrożnością u pacjentów z jaskrą zamkniętego kąta i (lub) z jaskrą w wywiadzie. Zaburzenia seksualne Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) / inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (norepinefryny) (SNRI) mogą powodować objawy zaburzeń seksualnych (patrz punkt 4.8). Zgłaszano przypadki długotrwałych zaburzeń seksualnych, w których objawy utrzymywały się po przerwaniu leczenia SSRI/SNRI. Apiolin zawiera sód. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w jednej tabletce, to znaczy, że uznaje się go za „wolny od sodu”.