Milrinon należy do grupy leków określanych jakoinhibitory fosfodiesterazy III (PDE-III). Lek hamując fosfodiesterazę w mięśniach naczyń krwionośnych i mieśniu sercowym prowadzi do wzrostu wewnątrzkomórkowego stężenia cAMP. Ułatwia to przemieszczanie się jonów wapnia do wnętrza kardiomiocytów podczas skurczu i jednocześnie zmniejsza stężenie wapnia w mięśniach gładkich naczyń krwionośnych. Skutkuje to działaniem inotropowym dodatnim (wzmocnienie siły skurczu mięśnia sercowego) i lusitropowym dodatnim (wydłużenie długości fazy rozkurczu mięśnia sercowego). Lek rozszerza naczynia krwionośne. Milrinon przyspiesza przewodzenie w węźle przedsionkowo-komorowym.Mechanizm działania leku jest niezależny od receptorów β-adrenergicznych, stąd mlrinon jest wysoce skuteczny u osób z obniżonym stężeniem tych receptorów. Może być łączony z lekami z grupy β-agonistów oraz β-antagonistów.
Milrinon po infuzji dożylnej wywołuje efekt hemodynamiczny w ciągu 1 minuty, osiągając stężenia we krwi w zakresie 70 do 400 ng/ml.
Stopień wiązania milrinonu z białkami osocza wynosi około 70%. Objętość dystrybucji leku wynosi0,38 l/kg (dla zakresu dawek12.5-125 μg/kg) do0,45 l/kg (dla zakresu dawek 0,2-0,7 μg/kg). Lek przenika przez barierę łożyskową.
Badania z wykorzystaniem zwierząt laboratoryjnych wykazują, że milrinon ulega przemianom metabolicznym obejmującym reakcje utleniania (poznano dotąd dwa szlaki oksydacji). Głównym metabolitem milrinonu jestO-glukuronid.
Okres półtrwania milrinonu w fazie eliminacji u pacjentów cierpiących na zastoinową niewydolność serca wynosi 2,3 godziny (dla zakresu dawek12,5-125 μg/kg). Uśredniona wartość klirensu nerkowego leku to0,3 l/min.Eliminacja milrinonu zachodzi głównie przez nerki. W moczu lek znajduje się w postaci związku macierzystego (83%) oraz metabolitów (głównieO-glukuronid milrinonu, 12%). Po 8 godzinach od wstrzyknięcia w moczu znajduje się ponad 90% podanej dawki milrinonu.
⚠️ Ostrzeżenia
Podczas infuzji milrinonu konieczne jest monitorowanie czynności serca i kontrola parametrów takich jak ciśnienie tętnicze krwi, stężenie elektrolitów oraz kreatyniny we krwi. Pacjenci z hipokaliemią, założonym cewnikiem oraz zaburzeniami serca w wywiadzie są bardziej narażeni na wystąpienie zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca.Milrinon obniża ciśnienie tętnicze krwi na skutek rozszerzenia naczyń krwionośnych. Należy zachować ostrożność u pacjentów z niskim ciśnieniem. Można u nich spowolnić proces infuzji leku aby ograniczyć spadek ciśnienia.Podczas terapii z lekami moczopędnymi należy obserwować pracę nerek i jeśli trzeba zmniejszyć dawkę leków diuretycznych.Pacjenci leczeni milrinonem muszą mieć kontrolowane stężenie erytrocytów, hemoglobiny oraz płytek krwi. Lek powoduje zaburzenia krwi polegające na obniżeniu tych parametrów.Należy zachować szczególną ostrożność podczas terapii lekiem u osób z ze zwężeniem zastawki aorty, tętnicy płucnej oraz przerostowym zwężeniem podzastawkowym aorty. Lek może nasilać objawy zwężenia przepływu krwi.U dzieci z niska masą urodzeniową oraz wcześniaków podczas infuzji leku konieczne jest monitorowanie liczby płytek krwi. Działaniem niepożądanym milrinonu jest powodowanie krwawienia dokomorowego.Milrinon opóźnia zamykanie przewodu tętniczego Botalla u dzieci. Z tego względu należy rozważyć konieczność zastosowania leku u wcześniaków oraz noworodków zagrożonych wystąpieniem przetrwałego przewodu tętniczego.
